Μέρος Β - Η Πάλη Εναντίον του Ιμπεριαλιστικού Πολέμου και τα Καθήκοντα των Κομμουνιστών

  Μέρος    Β

Η Πάλη Εναντίον του Ιμπεριαλιστικού

 Πολέμου και τα Καθήκοντα των 

Κομμουνιστών

 

 

 

Γ. ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΕΞΑΓΕΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

33. Στη διάρκεια των δυο τελευταίων χρόνων οι εθνικοί επαναστατικοί πόλεμοι των καταπιεσμένων αποικιών και μισοαποικιών, που είχε προβλέψει ο Λένιν από το 1916, μετατράπηκαν από θεωρητικό ζητούμενο σε παγκόσμιο ιστορικό γεγονός. Παραδείγματα τέτοιων πολέμων είναι : ο πόλεμος στο Μαρόκο ενάντια στους Γάλλους και Ισπανούς ιμπεριαλιστές, η εξέγερση στη Συρία, οι πόλεμοι στο Μεξικό και στη Νικαράγουα ενάντια στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ο επαναστατικός πόλεμος στην Καντόνα ενάντια στο Χονγκ Κονγκ το 1925, και τέλος η Βορειο-Κινέζικη Εκστρατεία στα 1926-1927. Οι εθνικοί επαναστατικοί πόλεμοι θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη τωρινή χρονική περίοδο της παγκόσμιας επανάστασης. Κατά συνέπεια το προλεταριάτο πρέπει να μελετήσει πολύ καλά την πείρα και τα μαθήματα από αυτούς τους πολέμους, ιδιαίτερα την Βορειο-Κινέζικη Εκστρατεία στα 1926-1927.

Σε αυτή την εκστρατεία σωστά το Κινέζικο προλεταριάτο υποστήριξε το Νότο ενάντια στους Βόρειους μιλιταριστές και στους ιμπεριαλιστές που τους στήριζαν – παρά το ότι οι Νότιες δυνάμεις διοικούνταν από την αστική τάξη. Το Κινέζικο προλεταριάτο όχι μόνο επιθυμούσε και εργάστηκε για την ήττα της αντεπαναστατικής κυβέρνησης της Βόρειας Κίνας αλλά επίσης πάλεψε ενάντια στις ταλαντεύσεις και τους δισταγμούς της αστικής τάξης στο Νότο, ενάντια στην συμβιβαστική πολιτική της τελευταίας και την επακόλουθη προδοσία της, και πάλεψε υπέρ μιας επαναστατικής ηγεσίας στην εκστρατείας και υπέρ της ηγεμονίας του προλεταριάτου στον πόλεμο. Αυτή η γενική γραμμή, που προτάθηκε στους Κινέζους Κομουνιστές από την Κομιντέρν, ήταν σε συμφωνία με τη θέση που πήραν ο Μαρξ και ο Ενγκελς για τους εθνικούς πολέμους του τελευταίου αιώνα και με τα διδάγματα της διδασκαλίας του Λένιν.

34. Όμως, το Κινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα έκανε μια σειρά σοβαρών λαθών, από τα οποία οι Κομμουνιστές όλων των καταπιεσμένων εθνών έχουν να πάρουν σημαντικά μαθήματα. Σε αυτόν τον πόλεμο, το καθήκον του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας ήταν να εκμεταλλευτεί πλέρια την επαναστατική κατάσταση εμμένοντας εκείνη την περίοδο στη δημιουργία του δικού του προλεταριακού ταξικού στρατού και στην επέκταση της στρατιωτικής οργάνωσης και εκπαίδευσης των εργατών και αγροτών για να ανοίξει ο δρόμος στη πάλη του προλεταριάτου για να μπει επικεφαλής της επανάστασης. Αν και οι αντικειμενικές συνθήκες την περίοδο της Βόρειας Εκστρατείας ήταν υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος, το τελευταίο απέφυγε να αξιοποιήσει το στρατιωτικό και πολιτικό μηχανισμό του Κουομιτάνγκ με σκοπό να κάνει δουλειά στο στρατό και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να δημιουργήσει τις δικές του ένοπλες δυνάμεις. Το Κομμουνιστικό Κόμμα αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά σε ελιγμούς με τη ανώτατη διοίκηση του Κουομιτάνγκ και δεν κατάφερε να συγκεντρωθεί στη δουλειά προπαγάνδας και οργάνωσης μέσα στις μάζες των στρατιωτών ή στη μάζα των επιστρατευμένων για το στρατό εργατών και αγροτών με σκοπό την αλλαγή του χαρακτήρα του. Δεν κατάφερε να κατανοήσει την επαναστατική σημασία των ένοπλων εργατών και αγροτών και δεν έδωσε όση έπρεπε προσοχή στη δουλειά προετοιμασίας στο να μπει επικεφαλής στον αγροτικό αντάρτικο πόλεμο.

35. Υποστηρίζοντας τον εθνικό – επαναστατικό πόλεμο, το προλεταριάτο καθορίζει τις τακτικές του στηριζόμενο σε συγκεκριμένη ανάλυση του δοσμένου εθνικού πολέμου, το ρόλο των διαφόρων τάξεων σε αυτόν κλπ. Έτσι, οι τακτικές του Μαρξ το 1948, όταν υιοθέτησε το σύνθημα για πόλεμο ενάντια στον Τσαρισμό, ήταν διαφορετικές από τις τακτικές του το 1870, στον Πρωσικό πόλεμο ενάντια στον Ναπολέων τον 3ο. Στην διάρκεια της Βόρειας εκστρατείας, οι Κινέζοι Κομμουνιστές σωστά έκαναν και συμμάχησαν προσωρινά με την εθνική αστική τάξη, υπό τον όρο ότι η εθνική αστική τάξη αγωνίζονταν ενάντια στον ιμπεριαλισμό και υπό τον όρο ότι οι Κομμουνιστές μπορούσαν να ξεσκεπάζουν την εθνικό – επαναστατική παράταξη. Οι τακτικές των Γερμανών Κομμουνιστών στα 1923, όταν βρεθήκαν αντιμέτωποι με το πρόβλημα της εθνικής άμυνας ενάντια στην εισβολή του Γαλλικού ιμπεριαλισμού, ήταν αναγκαστικά διαφορετικές. Οι Γερμανοί Κομμουνιστές έπρεπε να συνδυάσουν την εθνική άμυνα με την πάλη για την ανατροπή της Γερμανικής αστικής τάξης, που ήταν ανίκανη να παίξει επαναστατικό ρόλο. Αυτή είναι η στάση που πρέπει να κρατήσουν τώρα οι Κινέζοι Κομμουνιστές ως προς τον εθνικό αγώνα ενάντια στους Ιάπωνες εισβολείς. Πρέπει να συνδυάσουν την επαναστατική εθνική άμυνα με την πάλη για την ανατροπή του Τσανκ Καϊ-Σεκ και της Κουομιτάγκικης αστικής τάξης, και να εγκαθιδρύσουν την επαναστατική δικτατορία των εργατών και αγροτών.

Πρέπει να ειπωθεί όμως ότι οι εθνικοί πόλεμοι στη διάρκεια των οποίων το προλεταριάτο αγωνιζόμενο ενάντια στον ιμπεριαλισμό μπορεί να συμμαχήσει προσωρινά με την αστική τάξη, γίνονται όλο και πιο σπάνιοι, επειδή, η αστική τάξη στις καταπιεσμένες χώρες, φοβούμενη την επανάσταση των εργατών και των αγροτών, γίνεται αντιδραστική και δέχεται την εξαγορά της από τους ιμπεριαλιστές. Βγαίνει στο προσκήνιο νέος τύπος εθνικού πολέμου, στον οποίο μπορεί να παίξει τον ηγετικό του ρόλο μόνο του το προλεταριάτο. Αυτό ισχύει και για τους εθνικούς πολέμους των Λατινοαμερικάνικων χωρών ενάντια στον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η τάση να μετατραπούν οι εθνικοί πόλεμοι και εξεγέρσεις σε προλεταριακούς πολέμους και εξεγέρσεις, ή σε πολέμους και εξεγέρσεις με επικεφαλής το προλεταριάτο - μια τάση που είχε προβλέψει ο Λένιν ήδη το 1916 – έχει αυξηθεί αξιοσημείωτα.

36. Από την άποψη των πολυάριθμων καταπιεσμένων εθνοτήτων και εθνικών μειονοτήτων που υπάρχουν σε αριθμό Κρατών στην Ευρώπη, που έχουν την πηγή τους στην Συμφωνία των Βερσαλιών, το ζήτημα του εθνικού επαναστατικού πολέμου θα ξεπροβάλλει όλο και πιο φανερά και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε σχέση με το καθήκον της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο. Η Πολωνία και η Ρουμανία καταπιέζουν απάνθρωπα με αιματοβαμμένο χέρι πληθυσμούς Λευκορώσων, Ουκρανών και Βεσσαράβων που ζουν στην επικράτειά τους, πληθυσμοί που στρέφουν το βλέμμα τους με λαχτάρα προς την Σοβιετική πατρίδα τους. Καταπιεσμένες εθνότητες υπάρχουν επίσης και στην Τσεχοσλοβακία, στις Βαλκανικές χώρες, στην Ιταλία, στη Γαλλία, την Ισπανία, το Βέλγιο και τη Μεγάλη Βρετανία (Ιρλανδία). Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να υποστηρίξουν το απελευθερωτικό κίνημα των καταπιεσμένων εθνών και των εθνικών μειονοτήτων σε όλες αυτές τις χώρες, να τις καθοδηγήσουν στην επαναστατική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και να υποστηρίξουν ανεπιφύλακτα το δικαίωμά τους της αυτοδιάθεσης, που πρέπει να περιλαμβάνει το δικαίωμα του πλήρους αποχωρισμού τους. Στην περίπτωση ιμπεριαλιστικού πολέμου, ή κήρυξης αντι-Σοβιετικού πολέμου, οι Κομμουνιστές, στη πορεία υλοποίησης αυτής της πολιτικής, πρέπει να προετοιμάζονται οι ίδιοι και οι εθνικά καταπιεσμένες μάζες, για εθνικές επαναστατικές εξεγέρσεις, ή πολέμους ενάντια στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη.

37. Οι διδασκαλίες του Μαρξ και του Λένιν και η πείρα των εθνικών πολέμων των τελευταίων χρόνων, δείχνουν την αναγκαιότητα των παρακάτω καθηκόντων και τακτικών για το προλεταριάτο σε περιπτώσεις εθνικών απελευθερωτικών πολέμων.

(α) Η υποστήριξη που δίνει το προλεταριάτο σε τέτοιους πολέμους και η προσωρινή συμμαχία – σε ορισμένες περιπτώσεις – που κάνει με την αστική τάξη, δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να συνεπάγεται την παραίτηση από τον ταξικό πόλεμο. Ακόμα και όταν η αστική τάξη, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μάχεται με το προλεταριάτο ενάντια στους ιμπεριαλιστές, συνεχίζει να είναι ο εχθρός και προσπαθεί να χρησιμοποιήσει το προλεταριάτο για τους δικούς της σκοπούς.

(β) Άρα, το προλεταριάτο δεν πρέπει να δέχεται άπλα τις πολιτικές και τα συνθήματα της αστικής τάξης, αλλά πρέπει να δρα ανεξάρτητα, να προωθεί το δικό του πολιτικό πρόγραμμα και τα δικά του συνθήματα και να φταίξει τις δίκες του επαναστατικές οργανώσεις (Κόμμα, συνδικάτα, πολιτοφυλακή εργατών, προλεταριακά στρατιωτικά κινήματα). Οι Κομμουνιστές πρέπει να προετοιμάσουν τις μάζες για την αναπόφευκτη προδοσία της αστικής τάξης, να κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να εμποδίσουν τις προσπάθειες της αστικής τάξης να πετύχει τους δικούς της ταξικούς στόχους και να προετοιμάζονται για την ανατροπή της αστικής τάξης.

(γ) Σε εθνικούς πολέμους, στους οποίους η αστική τάξη, ή η αστική κυβέρνηση παίζει αντεπαναστατικό ρόλο (όπως στην περίπτωση της πάλης που διεξάγουν τώρα οι Κινέζοι εργάτες και αγρότες για την ματαίωση του ιμπεριαλιστικού διαμελισμού της Κίνας), οι Κομμουνιστές πρέπει να δουλέψουν για την ανατροπή της αστικής κυβέρνησης μέσω του συνθήματος της εθνικής άμυνας.

38. Το ζήτημα των εθνικών πολέμων σε χώρες όπου δεν έχει εξελιχθεί η ταξική διαφοροποίηση, όπως στο Μαρόκο, στη Druses, τη Συριά και την Αραβία, πρέπει να αντιμετωπιστεί [formulated] με τον ίδιο τρόπο. Μέσα σε τέτοιους λαούς, οι πατριαρχικοί και φεουδάρχες αρχηγοί και βασιλιάδες παίζουν ρόλο ίδιο με αυτόν που παίζει η αστική τάξη στις πιο αναπτυγμένες αποικιακές χώρες. Η προσωρινή συνεργασία με αυτούς τους αρχηγούς και βασιλιάδες είναι επιτρεπτή στην επαναστατική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αλλά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να πουληθούν στους ιμπεριαλιστές, ή να υποτάξουν την απελευθερωτική πάλη στα ιδιαίτερα συμφέροντα της κάστας τους. Άρα οι εθνικοί πόλεμοι αυτών των λαών πρέπει να συνδέονται με την πάλη ενάντια στον φεουδαρχισμό, ή ενάντια στους φεουδάρχες βασιλιάδες και με την ανατροπή του φεουδαρχισμού.

39. Τα καθήκοντα του διεθνούς προλεταριάτου σε σχέση με πολέμους απελευθέρωσης καταπιεσμένων λαών και σε σχέση με τις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες για την κατάπνιξη των εθνικών επαναστατικών κινημάτων και επαναστάσεων – με κάποιες συγκεκριμένες εξαιρέσεις – είναι τα ίδια με εκείνα σε σχέση με ιμπεριαλιστικούς πολέμους ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, δηλαδή (α) αγώνας ενάντια σε πολέμους καταστολής μέσω όξυνσης των ταξικών ανταγωνισμών με προοπτική τη μετατροπή αυτού του πολέμου σε εμφύλιο ενάντια στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη, (β) συνεπής εφαρμογή των τακτικών ήττας της ιμπεριαλιστικής χώρας και του στρατού της· αγώνας για τη νίκη του καταπιεσμένου έθνους και υποστήριξη του στρατού του, (γ) Αντίσταση, κυρίως με επαναστατικές μαζικές ενέργειες, στην αποστολή πολεμικών πλοίων και στην μεταφορά πολεμοφοδίων στις αποικίες από τους ιμπεριαλιστές· εναντίωση στην επέκταση της χρονικής περιόδου της στρατιωτικής θητείας των στρατιωτών που μάχονται σε πολέμους ενάντια στις αποικίες κλπ· εναντίωση στην αύξηση των πολεμικών δαπανών και την παροχή δανείων από τους ιμπεριαλιστές στις αντεπαναστατικές κυβερνήσεις και στους στρατοκράτες των αποικιών· αγώνας ενάντια στις ιμπεριαλιστικές πολεμικές προετοιμασίες μέσω παραχώρησης δικαιωμάτων σε αυτους σε περιοχές και σιδηροδρομικά δίκτυα και υδάτινους δρόμους της ενδοχώρας στις αποικίες, (δ) πάρσιμο μέτρων για ματαίωση των σφαγών που διαπράττονται από τους ιμπεριαλιστές στις αποικίες και την εξουδετέρωση της υποστήριξης που έχουν από τις ντόπιες αντεπαναστατικές κυβερνήσεις στην καταπίεση των μαζών των ανθρώπων του μόχθου.

40. Οι τακτικές που εφαρμόζονται στην σημερινή πάλη ενάντια στην επέμβαση στην Κίνα είναι διαφορετικές από τις τακτικές που εφαρμόζονταν στην πάλη ενάντια στην επέμβαση στην περίπτωση που τμήμα της Κινέζικης εθνικής τάξης, και του Κουομιτάνγκ, έπαιζαν ακόμα επαναστατικό ρόλο. Οι πόλεμοι μεταξύ των διαφόρων μιλιταριστών κυβερνητών είναι, κυρίως, έκφραση των αντιθέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για τον μοίρασμα της Κίνας. Όλες οι εμπόλεμες τάξεις, που αντιπροσωπεύουν τις διάφορες κλίκες αστικής τάξης και γαιοκτημόνων, είναι αντεπαναστατικές. Λαμβάνοντας υπόψη την σημερινή κατάσταση στην Κίνα, το διεθνές προλεταριάτο πρέπει να συνδυάσει τους δραστήριους αγώνες για την υπεράσπιση των Κινέζων εργατών και αγροτών με το ξεσκέπασμα του αντεπαναστατικού ρόλου που παίζουν όλες οι αστικές κυβερνήσεις και στρατοκράτες στην Κίνα ως όργανα του ιμπεριαλισμού. Υποστήριξη στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό πρέπει να δίνεται μόνο στην Κινέζικη επανάσταση των εργατών και αγροτών. Το σύνθημα υποστήριξης του καταπιεσμένου έθνους δεν μπορεί να ισχύει, στις σημερινές συνθήκες, για τους Κινεζικούς αστικούς στρατούς. Έκτος από τις αλλαγές των τακτικών, η πάλη ενάντια στην επέμβαση σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να εξασθενίσει. Η πλειοψηφία των Κομμουνιστικών Κομμάτων έφτασαν στο συμπέρασμα ότι αλλαγή των τακτικών σημαίνει εξασθένηση της πάλης ενάντια στην επέμβαση, και σε αυτό το ζήτημα έκαναν σοβαρό λάθος.

ΙΙΙ. Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ

41. Ένα από τα πιο σοβαρά λάθη που έκαναν μέχρι τώρα τα Κομμουνιστικά Κόμματα, είναι ότι αντιμετώπιζαν το ζήτημα του πολέμου από μια σκοπιά αφηρημένη, καθαρά προπαγανδιστική και αγκιτάτσιας και δεν έδιναν αρκετή προσοχή στον στρατό, που είναι ο αποφασιστικός παράγοντας σε όλους τους πολέμους. Αν δεν εξηγηθεί στις πλατιές μάζες η σημασία της επαναστατικής πολιτικής για το ζήτημα του πολέμου και αν δεν γίνει δουλειά στο στρατό, η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και οι προσπάθειες για προετοιμασία επαναστατικών πολέμων πότε δεν θα ξεπεράσουν το στάδιο της θεωρίας.

Στο μεγαλύτερο μέρος του, αυτό το λάθος οφείλεται στην αρνητική κληρονομιά που κληρονομήθηκε από τη 2η Διεθνή, που, ενώ ποτέ δεν σταμάτησε να μιλά ενάντια στον πόλεμο, ποτέ δεν έκανε δουλειά μέσα στους στρατούς. Μάλιστα, χαρακτήρισε τον Καρλ Λίμπνεχτ σαν «αναρχικό» επειδή ζήτησε να γίνει μια τέτοια δουλεία. Αντί να κάνουν επαναστατική πολεμική πολιτική, και αντί να κάνουν δουλειά μέσα στους στρατούς, η 2η Διεθνής υποστήριζε την «κατάργηση των τακτικών στρατών»και την αντικατάστασή τους με την «εθνική πολιτοφυλακή». Το σύνθημα: «εθνική πολιτοφυλακή», που ήταν κατάλληλο για την περίοδο που τα εθνικά Κράτη πάλευαν για την ύπαρξή τους στην Ευρώπη, είχε κάποια επαναστατική σημασία σε σύνδεση με το αίτημα για την κατάργηση των τακτικών στρατών, όσο ο Τσαρισμός και η Απολυταρχία αντιπροσώπευαν απειλή για την επανάσταση (μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα). Αλλά με την ανάπτυξη του ιμπεριαλισμού, αυτό το σύνθημα έγινε ανεπαρκές και τελικά έγινε σοβινιστικό σύνθημα (ο Hyndman το 1912). Η ξαναζωντανεμένη 2η Διεθνής εγκατέλειψε το αίτημα για «εθνική πολιτοφυλακή» μόνο και μόνο για να υποταχθεί ολοκληρωτικά στα πολιτικά συμφέροντα της αστικής τάξης στα διάφορα Κράτη. Στη Γαλλία, με πρόσχημα την υποστήριξη του παλιού συνθήματος για «εθνική πολιτοφυλακή», η 2η Διεθνής υποστηρίζει τον ιμπεριαλιστικό «εθνικό στρατό»· στη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία, με πρόφαση της υποστήριξη του αφοπλισμού, υποστηρίζει τους μισθοφορικούς εθελοντικούς στρατούς. Η άποψη για «ελευθεριά κάθε έθνους να επιλέξει τη μορφή στρατιωτικής οργάνωσης που θέλει» που διακηρύχτηκε από την 2η Διεθνή ισοδυναμεί με την ελευθεριά επανάληψης των γεγονότων της 4ης Αυγούστου. Τη ίδια στιγμή, οι Σοσιαλδημοκράτες λακέδες της αστικής τάξης διεξάγουν εκστρατεία συκοφάντησης του Κόκκινου Στρατού και της δικτατορίας του προλεταριάτου στη ΕΣΣΔ και διαδίδουν παραμύθια για τον «Κόκκινο μιλιταρισμό».

42. Ενάντια σε αυτήν την αντεπαναστατική στρατιωτική πολιτική , που υπηρετεί τα συμφέροντα της αστικής τάξης, οι Κομμουνιστές προωθούν μια επαναστατική στρατιωτική πολιτική, που υπηρετεί τα συμφέροντα της διεθνούς προλεταριακής επανάστασης. Φυσικά, δεν μπορούν να διατυπωθούν απαραβίαστοι κανόνες μέχρι το σημείο να υιοθετηθούν για όλους τους στρατούς γενικά. Το προλεταριάτο πρέπει να καθορίσει τη στάση του προς το στρατό σύμφωνα με το ποια τάξη και πολιτική υπηρετεί ο συγκεκριμένος στρατός. Δεν έχει τόση σημασία το στρατιωτικό σύστημα ή η μορφή οργάνωσης του στρατού κάθε Κράτους όσο ο πολιτικός ρόλος που παίζει ο στρατός, δηλ. ιμπεριαλιστικός, εθνικιστικός ή προλεταριακός. Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να εφαρμόσουν τα διδάγματα του Μαρξ και του Ενγκελς που, την εποχή των μεγάλων εθνικών πολέμων, εναντιώθηκαν στη μικροαστική δημοκρατική ουτοπία για πολιτοφυλακή και υποστήριζαν την καθολική στρατιωτική θητεία, τη δημοκρατοποίηση των υπαρχόντων στρατών και τη μετατροπή τους σε επαναστατικούς στρατούς. Μετά την Παρισινή Κομμούνα ο Μαρξ και ο Ενγκελς υποστήριζαν το τσάκισμα του αστικού Κράτους και στο στρατιωτικό ζήτημα την διάλυση των τακτικών αστικών στρατών και την αντικατάστασή τους από το ένοπλο έθνος – αυτά θεωρούνταν σαν τα πιο σημαντικά μαθήματα που βγήκαν από την Παρισινή Κομμούνα από την σκοπιά της προλεταριακής επανάστασης. Η 2η Διεθνής διαστρέβλωσε αυτά τα διδάγματα, αλλά ο Λένιν τα αποκατέστησε και τα ανάπτυξε παραπέρα και σκιαγράφησε ένα στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης.

Α. Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ

43. Στα ιμπεριαλιστικά Κράτη η στάση του προλεταριάτου προς τους στρατούς καθορίζεται από τα παρακάτω:

Άσχετα από το ποια μπορεί να είναι η μορφή οργάνωσης, οι στρατοί είναι συστατικό μέρος του μηχανισμού του αστικού Κράτους, που το προλεταριάτο, στη πορεία της επανάστασης, δεν πρέπει να το δημοκρατοποίησει, αλλά να τσακίσει.

Στο φως αυτού του καθήκοντος, οι οργανωτικές διαφορές ανάμεσα στους τακτικούς στρατούς και τις πολιτοφυλακές, ανάμεσα στους στρατούς με το σύστημα των κληρωτών και των εθελοντικών στρατών κλπ εξαφανίζονται. Το σύνθημα: «Κανένας άνδρας, ούτε μια δεκάρα για το στρατό», η ακούραστη πάλη ενάντια στον αστικό μιλιταρισμό, ενάντια στους στρατούς οποιασδήποτε μορφής, η ψήφος ενάντια στους πολεμικούς προϋπολογισμούς κλπ, είναι σωστά.

Αυτή η στάση πρέπει να τηρείται εξίσου για τους τακτικούς στρατούς και τις δημοκρατικές πολιτοφυλακές, γιατί και οι δυο αυτές μορφές στρατιωτικής οργάνωσης αντιπροσωπεύουν τις ένοπλες δυνάμεις της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο. Τα μερικά δημοκρατικά αιτήματα, που σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει το προλεταριάτο να εγκαταλείψει, παίρνουν έναν ολότελα διαφορετικό χαρακτήρα από εκείνα στη διάρκεια δημοκρατικών επαναστάσεων: ο σκοπός τους δεν πρέπει να είναι η δημοκρατικοποίηση των στρατών, αλλά η διάλυσή τους.

Η υιοθέτηση μιας ενιαίας στάσης προς τον στρατό γενικά, δε σημαίνει ότι πρέπει να αγνοηθούν οι σημαντικές διαφορές στα συστήματα άμυνας και στρατιωτικής οργάνωσης στα αντίστοιχα Κράτη, επειδή αυτές οι διαφορές είναι εξαιρετικά σημαντικές από την άποψη της πρακτικής δουλειάς.

44. Αν και οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί είναι μέρος του μηχανισμού του αστικού Κράτους, όμως, εξαιτίας των αμοιβαίων ανταγωνισμών και πολέμων ανάμεσα στα καπιταλιστικά Κράτη, οι σύγχρονοι στρατοί έχουν την τάση όλο και περισσότερο, άμεσα ή έμμεσα, να αγκαλιάζουν όλο το έθνος και να το στρατιωτικοποιούν. («το ένοπλο έθνος», «η στρατιωτικοποίηση των γυναικών», «στρατιωτική εκπαίδευση της νεολαίας» κλπ). Αυτή η τάση υποχώρησε προσωρινά προς το τέλος του παγκοσμίου πολέμου, αλλά σήμερα, την παραμονή νέου πολέμου, εκδηλώθηκε πολύ έντονα (Ενωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Πολωνία). Όμως, τα άμεσα αποτελέσματα αυτής της τάσης είναι ότι οι ταξικοί ανταγωνισμοί μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου – ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους – αντανακλώνται στους στρατούς, ανάμεσα στη κάστα των αξιωματικών και στους «κοινούς ανθρώπους». Σύμφωνα με τον Ενγκελς, η μαζική στρατιωτικοποίηση έχει σαν αποτέλεσμα την διάλυση από τα μέσα όλων των στρατών. Οι Κομμουνιστές δεν πρέπει να «μποϋκοτάρουν» τους αστικούς στρατούς, αλλά πρέπει να εντάσσονται σε αυτούς και να πάρουν τον επαναστατικό έλεγχο αυτού του αντικειμενικού προτσές της εσωτερικής αποσύνθεσής του.

Η αστική τάξη κάνει κάθε προσπάθεια να δημιουργήσει αξιόπιστο στρατό με στρατιωτικές ασκήσεις, με αυστηρή πειθαρχία, απομονώνοντας τους στρατιώτες από τον υπόλοιπο πληθυσμό, απαγορεύοντας τους στρατιώτες να συμμετέχουν στην πολιτική και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δίνοντάς τους ακόμα και προνομιούχα κοινωνική θέση.

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα σε εκείνες τις χώρες, όπου επικρατεί η πρώην επιστράτευση, ακόμα και σε εκείνες που είναι της μόδας, η αστική τάξη υιοθέτησε το σύστημα στρατολόγησης μισθοφορικών στρατών από ορισμένα επιλεγμένα στοιχεία (Γερμανία, Γαλλία). Αλλά αυτό δεν απαλλάσσει την αστική τάξη από την αναγκαιότητα της στρατιωτικοποίησης των μαζών. Μπορεί να τα καταφέρει μόνο συνδυάζοντας μισθοφορικά στρατεύματα με «εθνικούς στρατούς» ή αλλιώς ιδρύοντας στρατιωτική οργάνωση τύπου πολιτοφυλακής. Δεν μπορεί η αστική τάξη να σταματήσει το προτσές αποσύνθεσης των αστικών στρατών· μπορεί μόνο να το επιβραδύνει και να βάλει μεγάλα εμπόδια στο δρόμο της επαναστατικής δουλειάς στο στρατό. Για αυτούς τους λόγους, οι Κομμουνιστές έχουν μπροστά τους σημαντικά καθήκοντα προσεκτικής μελέτης των συνθηκών που δημιουργήθηκαν ως αποτέλεσμα των υιοθετημένων μέτρων από την αστική τάξη και εξουδετέρωσης αυτών των μέτρων με νέες μεθόδους επαναστατικής δουλειάς.

45. Η στάση του προλεταριάτου προς τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς είναι στενά συνδεδεμένη με τη στάση προς τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Για αυτό, ο αγώνας για ήττα [ defeatism] και το σύνθημα της μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο δείχνουν τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προσεγγίζονται τα μερικά συστήματα άμυνας και η στρατιωτική οργάνωση.

Η αστική πολιτοφυλακή, η καθολική στρατιωτική θητεία, η στρατιωτική εκπαίδευση των νέων κλπ υποστηρίζονταν όλα κάποτε από την επαναστατική δημοκρατία. Τώρα, όμως, χρησιμεύουν σαν τα γνωστά αντιδραστικά όργανα καταπίεσης των μαζών και προετοιμασίας ιμπεριαλιστικών πολέμων. Άρα, πρέπει να καταπολεμούνται όσο το δυνατόν πιο επίμονα. Αυτό ισχύει επίσης και για εκείνες τις χώρες όπου η αστική τάξη κατάργησε την στρατιωτική θητεία και υιοθέτησε το σύστημα του εθελοντισμού (για παράδειγμα, η Γερμανία). Αν και η καθολική στρατιωτική θητεία διευκόλυνε την επαναστατική δουλειά και έδινε στους εργάτες ευκαιρίες να μάθουν να χρησιμοποιούν τα όπλα, οι Κομμουνιστές στις ιμπεριαλιστικές χώρες δεν πρέπει να ζητούν την εισαγωγή αυτού του συστήματος· πρέπει να είναι αντίθετοι τόσο στους στρατούς στρατιωτικής θητείας όσο και στους εθελοντικούς στρατούς. Το σύνθημα: Μετατρέψτε τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο σε εμφύλιο πόλεμο, δείχνει το τρόπο με τον οποίο οι Κομμουνιστές πρέπει να παλεύουν ενάντια στα μέτρα μαζικής στρατιωτικοποίησης (εισαγωγή στρατιωτικής θητείας). Με τη στρατιωτικοποίηση των εργατών και την εκπαίδευσή τους στη χρήση των όπλων, οι ιμπεριαλιστές δημιουργούν τις προϋποθέσεις για τη νίκη του προλεταριάτου στον εμφύλιο πόλεμο. Οπότε, το επαναστατικό προλεταριάτο δεν πρέπει να καταπολεμά τη μαζική στρατιωτικοποίηση με τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν οι πασιφιστές. Διεξάγοντας πάλη για την επανάσταση και το Σοσιαλισμό, δεν αρνούμαστε τη χρήση οπλών. Ο σκοπός του αγώνα μας είναι να ξεσκεπάσουμε τη στρατιωτικοποίησης που εισάγουν οι ιμπεριαλιστές σε όφελος της αστικής τάξης.

Ενάντια σε αυτό το είδος στρατιωτικοποίησης προωθούμε το σύνθημα: Εξοπλισμός του προλεταριάτου. Ταυτόχρονα, οι Κομμουνιστές πρέπει να προωθούν και να υποστηρίζουν τα μερικά αιτήματα των στρατιωτών που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, πυροδοτούν την ταξική πάλη στο στρατό και δυναμώνουν τη συμμαχία μεταξύ των προλετάριων και αγροτών στρατιωτών και των εργατών έξω από τις γραμμές του στρατού.

46. Τα μερικά αιτήματα είναι περίπου τα παρακάτω:

1. Αιτήματα σε Σχέση με το Σύστημα Άμυνάς

Διάλυση των μισθοφορικών δυνάμεων· διάλυση των τακτικών και κύριων στρατιωτικών μονάδων·

Αφοπλισμός και διάλυση της χωροφυλακής, της αστυνομίας και των άλλων ειδικών στρατιωτικών δυνάμεων για τον εμφύλιο πόλεμο·

Αφοπλισμός και διάλυση των φασιστικών ενώσεων·

Συγκεκριμένα αιτήματα για μείωση της περιόδου της στρατιωτικής θητείας·

Εισαγωγή του συστήματος στρατιωτικής θητείας της εθνοφυλακής·

Κατάργηση της μόνιμης διαμονής στους στρατώνες· επιτροπές στρατιωτών·

Το δικαίωμα των συνδικαλιστικών οργανώσεων να εκπαιδεύουν τα μελή τους στη χρήση των όπλων, με το δικαίωμα ελεύθερης επιλογής εκπαιδευτών.

Το γεγονός ότι η μείωση της περιόδου στρατιωτικής θητείας σε μερικές χώρες σχεδιάζεται και υλοποιείται από τις ίδιες τις αστικές κυβερνήσεις, έδωσε αφορμή για αμφιβολίες για το αν πρέπει να προωθείται τέτοιο αίτημα. Παρ' ολ' αυτά η μείωση της περιόδου στρατιωτικής θητείας, από μόνη της, υπό ορισμένες συνθήκες, δεν σημαίνει δυνάμωμα, αλλά αποδυνάμωση του στρατιωτικού συστήματος. Οπότε, αυτό το αίτημα μπορεί να προωθηθεί σαν γενικό μερικό αίτημα σε σχέση με τους στρατούς υποχρεωτικής θητείας υπό τις παρακάτω περιστάσεις:

(1) Ότι εφαρμόζεται μια ξεκάθαρη γραμμή ήττας (defeatist), (2) πλήρης διαχωρισμός από ανάλογα μερικά αιτήματα που προωθούν οι Σοσιαλδημοκράτες, (3) ότι καταπολεμείται η αυταπάτη ότι αυτό είναι ένα βήμα προς την κατάργηση του μιλιταρισμού. Είναι προφανές ότι πρέπει να προωθούνται με τέτοια μορφή και σε τέτοια χρονική στιγμή ώστε οι μάζες να τα κατανοήσουν και να τα υποστηρίξουν και ότι θα βοηθήσουν στην επαναστατικοποίηση των μαζών. Σε εκείνες τις περιπτώσεις που η μείωση της στρατιωτικής θητείας σχεδιάζεται από τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, ή ζητείται από τους Σοσιαλδημοκράτες, πρέπει να ξεκινήσει αγώνας ενάντια στα μέτρα που συνήθως υιοθετούνται μαζί με αυτό με σκοπό το δυνάμωμα τους αστικού συστήματος (στρατιωτικοποίηση όλου του πληθυσμού, η οργάνωση αποτελεσματικών στελεχών επαγγελματιών στρατιωτών κλπ). Το ψευτο–δημοκρατικό πρόγραμμα μείωσης της στρατιωτικής θητείας πρέπει να αντιμετωπίζεται με ένα πρόγραμμα ήττας επί μέρους αιτημάτων. [a defeatist program of partial demands]

Στη περίπτωση εθελοντών, μισθοφορικών στρατών, το αίτημα πρέπει να είναι μείωση της στρατιωτικής θητείας, αλλά με το δικαίωμα να μπορούν να αποχωρούν οι στρατιώτες από το στρατό όποτε το θελήσουν.

2. Αιτήματα σε σχέση με τα Νόμιμα Δικαιώματα και την Οικονομική Κατάσταση των Στρατιωτών

Αύξηση του μισθού των στρατιωτών·

Βελτίωση της διαβίωσης·

Ίδρυση επιτροπών εμπορίου που στη σύνθεσή τους να περιλαμβάνουν εκπροσώπους των στρατιωτών [The establishment of stores committees composed of soldiers’ representatives]·

Κατάργηση των πειθαρχικών ποινών·

Κατάργηση του υποχρεωτικού χαιρετισμού·

Βαριές ποινές στους αξιωματικούς και υπαξιωματικούς που επιβάλλουν ατομικές σωματικές ποινές σε στρατιώτες·

Τι δικαίωμα να φορούν πολιτικά όταν είναι εκτός υπηρεσίας·

Το δικαίωμα να είναι εκτός στρατοπέδων κάθε μέρα·

Χορήγηση αδειών και πρόσθετης αμοιβής για αυτούς που είναι σε άδεια·

Το δικαίωμα γάμου·

Συντήρηση των οικογενειών των στρατιωτών·

Το δικαίωμα να είναι συνδρομητές σε εφημερίδες·

Το δικαίωμα να οργανώνουν συνδικαλιστικές οργανώσεις·

Το δικαίωμα να ψηφίζουν·

το δικαίωμα να παρακολουθούν πολιτικές συγκεντρώσεις.

Το γεγονός ότι σε πολλές ιμπεριαλιστικές χώρες ένα μεγάλο ποσοστό των στρατών στρατολογείται από τις καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες, ενώ οι αξιωματικοί είτε όλοι είτε το μεγαλύτερο μέρος τους ανήκουν στο έθνος που καταπιέζει την εθνική μειονότητα, προσφέρει πολύ ευνοϊκό έδαφος για επαναστατική δουλειά στο στρατό. Άρα, ανάμεσα στα μερικά αιτήματα που προωθούμε για τα συμφέροντα των στρατιωτών, θα πρέπει να περιλαμβάνονται αιτήματα που να αντιστοιχούν στις ανάγκες των καταπιεσμένων εθνοτήτων (για παράδειγμα, στρατιωτική θητεία σε περιοχή του τόπου κατοικίας, χρήση της μητρικής γλώσσας στην εκπαίδευση και στις εντολές κλπ)

47. Τα αιτήματα των δυο παραπάνω κατηγοριών (μόνο μερικά από αυτά απαριθμήθηκαν) όχι μόνο πρέπει να προωθηθούν μέσα στο στρατό, αλλά και έξω από αυτόν – στο κοινοβούλιο, σε μαζικές συγκεντρώσεις , κλπ. Η προπαγάνδα υποστήριξης τέτοιων αιτημάτων θα επιτύχει μόνο αν αυτά έχουν συγκεκριμένο χαρακτήρα. Γι' αυτό είναι αναγκαίο:

1. Να υπάρχει πολύ καλή γνώση του στρατού, των συνθηκών θητείας, των αναγκών και των αιτημάτων των στρατιωτών κλπ, τα οποία μπορούν να γίνουν γνωστά έχοντας στενή προσωπική επαφή με το στρατό.

2. Να εξετάζεται προσεκτικά το αμυντικό σύστημα στα δοσμένα Κράτη και η κατάσταση ως αναφορά το στρατιωτικό ζήτημα στη δοσμένη στιγμή.

3. Να λαμβάνεται υπόψη το φρόνημα του στρατού και η πολιτική κατάσταση στη χώρα τη συγκεκριμένη στιγμή. Για παράδειγμα, το αίτημα για εκλογή των αξιωματικών, ως κανόνας, μπορεί να προωθηθεί μόνο όταν ο στρατός έφτασε σε ένα προχωρημένο στάδιο αποσύνθεσης.

4. Να συνδέονται στενά τα μερικά αιτήματα με τα κύρια συνθήματα του Κομμουνιστικού Κόμματος – εξοπλισμός του προλεταριάτου, προλεταριακή πολιτοφυλακή κλπ.

Αυτά τα αιτήματα θα έχουν επαναστατική σημασία μόνο αν συνδέονται με ένα ξεκάθαρο πολιτικό πρόγραμμα επαναστατικοποίησης του αστικού στρατού.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στην οργάνωση των στρατιωτών για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους, σε συμμαχία με το επαναστατικό προλεταριάτο, πριν να τους καλέσουν για την θητεία τους, (ενώσεις στρατολόγησης, ενώσεις αμοιβαίας βοηθείας), στη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας (συμβούλια στρατιωτών), όπως επίσης και μετά το τέλος της στρατιωτικής θητείας (επαναστατικές οργανώσεις αποστράτων). Πρέπει να είναι ιδιαίτερο καθήκον των συνδικάτων να κρατήσουν επαφή με τα μέλη τους στο στρατό και να τα βοηθήσουν να δημιουργήσουν τις παραπάνω οργανώσεις.

48. Οι συνθήκες επαναστατικής δουλειάς στους εθελοντικούς στρατούς διαφέρει από τις συνθήκες της επαναστατικής δουλειάς σε στρατούς υποχρεωτικής στράτευσης. Στους εθελοντικούς στρατούς είναι συνήθως πολύ δυσκολότερο να γίνει κινητοποίηση για την υποστήριξη μερικών αιτημάτων όπως αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω. Όμως,η επαναστατική δουλειά πρέπει να γίνει. Το γεγονός ότι στη πλειοψηφία των περιπτώσεων οι εθελοντικοί στρατοί αποτελούνται από προλεταρίους (άνεργους) και από φτωχούς αγρότες, προσφέρει κοινωνική βάση για δουλειά μέσα στους στρατιώτες. Οι μορφές αυτής της δουλειάς πρέπει να είναι προσεκτικά προσαρμοσμένες στην κοινωνική σύνθεση και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των στρατευμάτων. Πρέπει να διεξαχθεί επίμονη αγκιτάτσια μέσα στις μάζες ενάντια στις ειδικές δυνάμεις που οργανώνει η αστική τάξη για την ταξική πάλη ενάντια στο προλεταριάτο (χωροφυλακή και αστυνομία) και ειδικότερα ενάντια στις δυνάμεις εθελοντών (τις φασιστικές). Οι ρεφορμιστές που διαλαλούν την «δημοσία χρησιμότητα» αυτών των δυνάμεων, την «εθνική αστυνομία» και την φασιστική «ισότητα», πρέπει να καταπολεμούνται αδυσώπητα με ιδιαίτερη αποφασιστικότητα και πρέπει να γίνει κάθε προσπάθεια για να ξεσηκωθεί φλογερή απέχθεια μέσα στο λαό για αυτές τις δυνάμεις και για το ξεσκέπασμα του πραγματικού χαρακτήρα τους. Αλλά πρέπει να γίνει κάθε προσπάθεια για την ανάδειξη της ταξικής διαφοροποίησης ακόμα και μέσα σε αυτές τις δυνάμεις και για το κέρδισμα των προλεταριακών τους στοιχείων.

49. Η επαναστατική δουλειά στο στρατό πρέπει να συνδέεται με το γενικό επαναστατικό κίνημα των μαζών του προλεταριάτου και της φτωχής αγροτιάς. Εάν υπάρχει άμεση επαναστατική κατάσταση και εάν το βιομηχανικό προλεταριάτο αρχίζει να ιδρύει Σοβιέτ, το σύνθημα: ίδρυση συμβουλίων στρατιωτών, παίρνει άμεση πρακτική σημασία και διευκολύνει τη δουλειά για την ενότητα των μαζών των στρατιωτών με το προλεταριάτο και τη φτωχή αγροτιά στην πάλη τους για εξουσία.

Παντού όπου το επιτρέπουν οι συνθήκες, οι Κομμουνιστές πρέπει να προσπαθήσουν να οργανώσουν τις μάζες των στρατιωτών στους εθελοντικούς στρατούς με το σύνθημα των συμβουλίων στρατιωτών και να τις κινητοποιήσουν για να αγωνιστούν ενάντια στους αξιωματικούς και την αστική τάξη. Όπου η κοινωνική σύνθεση ορισμένων μονάδων δεν επιτρέπουν να γίνει αυτό, οι Κομμουνιστές πρέπει να απαιτήσουν τον άμεσο αφοπλισμό και τη διάλυση τέτοιων στρατιωτικών μονάδων.

Β. ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

50. Τα κηρία συνθήματα στα οποία στηρίζονται τα δημοκρατικά μερικά αιτήματα είναι: αφοπλισμός της αστικής τάξης· εξοπλισμός του προλεταριάτου.

Ο εξοπλισμός του προλεταριάτου παίρνει διάφορες μορφές στα διάφορα στάδια της επανάστασης. Στην περίοδο πριν την κατάληψη της εξουσίας, και στην πρώτη περίοδο μετά την κατάληψή της, παίρνει τη μορφή προλεταριακής πολιτοφυλακής – πολιτοφυλακή των ανθρώπων του μόχθου, της Κόκκινης Φρουράς όπως επίσης και των αποσπασμάτων Κόκκινων ανταρτών. Ο Κόκκινος Στρατός είναι η μορφή στρατιωτικής οργάνωσης της Σοβιετικής Κυβέρνησης, δηλαδή είναι στρατός της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Το αίτημα για προλεταριακή πολιτοφυλακή (πολιτοφυλακή που αποτελείται από ανθρώπους του μόχθου, πολιτοφυλακή εργατών και αγροτών) σε μια ιμπεριαλιστική χώρα είναι βασικά ένας άλλος τρόπος διατύπωσης του αιτήματος για εξοπλισμό του προλεταριάτου και μπορεί να προωθηθεί μόνο κατά το αναπόφευκτο μεταβατικό στάδιο της στρατιωτικής πολιτικής της προλεταριακής επανάστασης, την περίοδο πριν την οργάνωση του Κόκκινου Στρατού. Όπου δεν υπάρχει άμεση επαναστατική κατάσταση, αυτό το σύνθημα έχει μόνο προπαγανδιστική σημασία. Όμως, μπορεί να γίνει άμεσα πρακτικό σύνθημα στην πάλη ενάντια στον φασισμό.

Όπως και νάχει, το αίτημα για προλεταριακή πολιτοφυλακή, ή για πολιτοφυλακή των ανθρώπων του μόχθου, μπορεί μόνο να προωθηθεί στη μορφή άμεσου καλέσματος προς το προλεταριάτο και όχι ως αίτημα προς την αστική κυβέρνηση. Σε αυτή την περίπτωση, αυτό το αίτημα μπορεί να απευθύνεται στις κυβερνήσεις ή στα κοινοβούλια, μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις (για παράδειγμα, όπου υπάρχει Σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση ή όπου υπάρχει Σοσιαλδημοκρατική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο ή μέσα στις μάζες). Υπό τέτοιες συνθήκες, το αίτημα πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο σαν μέσο ξεσκεπάσματος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

Η Κόκκινη Φρουρά είναι όργανο της εξέγερσης. Είναι καθήκον των Κομμουνιστών να κινητοποιηθούν για την ίδρυση τέτοιας Κόκκινης Φρουράς και να την οργανώσουν όταν υπάρξει άμεση επαναστατική κατάσταση.

51. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξεχαστεί ότι είναι αδύνατη η ύπαρξη προλεταριακής πολιτοφυλακής, ή Κόκκινης Φρουράς, σε ιμπεριαλιστικές χώρες, από το αστικό Κράτος και σε συνθήκες «ειρήνης».

Η προλεταριακή πολιτοφυλακή είναι η ένοπλη οργάνωση του προλεταριάτου που μάχεται για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου ή όργανο της προλεταριακής δικτατορίας για την καταπίεση των εκμεταλλευτών. Αυτό διακρίνει το σύνθημά μας για προλεταριακή πολιτοφυλακή από το τα ρεφορμιστικά σχέδια για ίδρυση κίτρινων «εργατικών αμυντικών σωμάτων», που αποτελούνται από ειδικά επιλεγμένα, αμαθή ή δωροδοκημένα προλεταριακά στοιχεία. Το τελευταίο είδος «εργατικών αμυντικών σωμάτων» χρησιμοποιήθηκε με σκοπό την αποδιοργάνωση και καταστολή του προλεταριάτου στον αγώνα στη Ρουρ το Μάιο του 1923 και ευνούχισε την εξέγερση στη Βιένη το 1927. Είναι καθήκον των Κομμουνιστών να καταπολεμούν επίμονα αυτούς τους ποταπούς ελιγμούς των Σοσιαλδημοκρατών.

52. Πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στο μαχητικό σύνθημα για εργατική πολιτοφυλακή, προλεταριακή πολιτοφυλακή και Κόκκινη Φρουρά – που θα δημιουργηθούν πριν την κατάληψη της εξουσίας και αντιπροσωπεύουν σπέρματα του Κόκκινου Στρατού – και στις μορφές πολιτοφυλακής που πρέπει να δημιουργηθούν μετά την ίδρυση και σταθεροποίηση της δικτατορίας του προλεταριάτου, στην περίοδο απονέκρωσης του Κράτους και οι τάξεων. Για να προστατευτεί από τον ιμπεριαλισμό, το προλεταριάτο πρέπει να έχει έναν ισχυρό, πειθαρχημένο, καλά εξοπλισμένο και αποτελεσματικό Κόκκινο Στρατό.

Στις σημερινές συνθήκες, αυτή η λειτουργιά μπορεί να εκπληρωθεί μόνο από τακτικό στρατό που αντιπροσωπεύει τα στρατιωτικά τμήματα των ένοπλων μαζών του πληθυσμού των ανθρώπων της δουλειάς. Να απαιτείς από τη δικτατορία του προλεταριάτου, όταν είναι περικυκλωμένη από τον καπιταλισμό, την άμεση και πλήρη μετάβαση στο σύστημα της πολιτοφυλακής, είναι μικροαστική και αντεπαναστατική ηλιθιότητα. Η περισσότερη ή λιγότερη εισαγωγή της αρχής της πολιτοφυλακής στην καθαρή της μορφή χωρίς καμιά εξασθένιση της στρατιωτικής ισχύος θα είναι δυνατή μόνο αν είχαν αναπτυχθεί πλέρια οι παραγωγικές δυνάμεις, όταν ο σοσιαλισμός εγκαθιδρύθηκε πλέρια και όταν οι μάζες διαπαιδαγωγήθηκαν πέρα για πέρα στο πνεύμα του Κομμουνισμού. Μόνο όταν η προλεταριακή επανάσταση έχει νικήσει σε έναν αριθμό μεγάλων καπιταλιστικών Κρατών θα είναι σε θέση η προλεταριακή κυβέρνηση - όπως δήλωσε η 8η Ολομέλεια της Ε.Ε.Κ.Δ. (Εκτελεστική Επιτροπή της Κομμουνιστικούς Διεθνούς) – να αντικαταστήσει τον τακτικό στρατό με ταξική πολιτοφυλακή.

Όπως και νάχει, το πνεύμα, η πειθαρχία και το σύστημα οργάνωσης των αμυντικών δυνάμεων της δικτατορίας του προλεταριάτου πρέπει σαφώς να έχει ταξικό χαρακτήρα. Δεν πρέπει να επιτρέπεται να υπηρετούν στις γραμμές τους στοιχεία που ανήκουν στην εκμεταλλεύτρια τάξη.

Γ. Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΟΥΣ ΤΩΝ ΑΠΟΙΚΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΜΙΣΟΑΠΟΙΚΙΑΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

53. Με την έναρξη της περιόδου των εθνικών επαναστάσεων και πόλεμων των καταπιεσμένων εθνών ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το στρατιωτικό ζήτημα απόκτησε ιδιαίτερη σημασία σε όλες τις αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες. Το ίδιο ισχύει για χώρες που είναι ή ήταν σε κατάσταση εμπόλεμη με τον ιμπεριαλισμό (Κίνα, Μαρόκο, Συρία, Νικαράγουα), όπως επίσης και για εκείνες τις χώρες που δεν κήρυξαν ακόμα ανοιχτό πόλεμο (Ινδία, Αίγυπτο, Μεξικό, Φιλιππίνες, Κορέα). Προφανώς, τα στρατιωτικό ζήτημα σε σχέση με τους εθνικούς πολέμους ενάντια στον ιμπεριαλισμό πρέπει να διατυπώνεται διαφορετικά από ότι σε σχέση με τα ιμπεριαλιστικά Κράτη.

54. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, τώρα, σε αυτές τις χώρες υπάρχουν δυο τύποι στρατών μαζί. Από τη μια έχουμε τους εθνικούς στρατούς (που δεν είναι πάντα επαναστατικοί στρατοί) και από την άλλη έχουμε τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς (που είναι είτε εκστρατευτικές δυνάμεις από την ιμπεριαλιστική χώρα ή στρατοί που αποτελούνται από ντόπιους άλλων αποικιακών χωρών ή στρατοί στρατολογημένοι από τη συγκεκριμένη αποικιακή χώρα). Στην Κίνα έχουμε και τους δυο τύπους στρατών και αποτελεί παράδειγμα για το πως εθνικοί στρατοί μετατρέπονται στη πράξη σε ιμπεριαλιστικούς στρατούς. Μετά το πραξικόπημα του Τσανκ Κάϊ Σεκ, ο Νότιος εθνικός στρατός μετατράπηκε σε στρατό που στην πράξη υπηρετεί ιμπεριαλιστικούς σκοπούς. Προφανώς, η στάση του προλεταριάτου και των επαναστατικών εργαζόμενων μαζών προς τους δυο τύπους στρατού πρέπει να είναι διαφορετική. Σε σχέση με τους εθνικούς στρατούς, το στρατιωτικό πρόγραμμα του Μαρξ και του Ενγκελς στα 1848-1870 – δηλ. η δημοκρατικοποίηση αυτών των στρατών με σκοπό τη μετατροπή τους σε επαναστατικούς στρατούς, πρέπει να εφαρμόζεται με ορισμένες τροποποιήσεις. Ως αναφορά τους ιμπεριαλιστικούς στρατούς μπορούμε να εφαρμόσουμε μόνο το πρόγραμμα της ήττας [defeatist program], δηλ. αποσύνθεση από τα μέσα. Στη περίπτωση των ειδικών μονάδων αξιωματικών ή τις υπάρχουσες αστικές ταξικές στρατιωτικές οργανώσεις, πρέπει να γίνουν προσπάθειες να απομονωθούν και διαλυθούν, δηλ. πρέπει να εφαρμοστεί το ίδιο πρόγραμμα όπως και στις ιμπεριαλιστικές χώρες.

Από την άποψη των τακτικών σε αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες υπάρχει ένας τρίτος τύπος στρατού εκτός των δυο άλλων τύπων που ήδη αναφέρθηκαν, δηλ. o στρατός που διοικείται από τους ιμπεριαλιστές και μέσα στον οποίο διεξάγεται πάλη ανάμεσα στο εθνικό κίνημα και τους ιμπεριαλιστές (Ινδία, Αίγυπτο, Ινδοκίνα, Συρία, Αλγερία, Τυνησία κλπ).

Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να συνδυάζονται στοιχεία και των δυο προγραμμάτων σύμφωνα με τις συγκεκριμένες συνθήκες, δηλ. πρέπει να εφαρμόζεται το πρόγραμμα ήττας [defeatist program] στους στρατούς ή σε συγκεκριμένες μονάδες των στρατών που είναι υπό τη διοίκηση των ιμπεριαλιστών και την ίδια στιγμή πρέπει να προωθούνται τα συνθήματα του ένοπλου έθνους (πολιτοφυλακή) και του εθνικού στρατού.

Το σύνθημα για εθνικό στρατό πρέπει να προωθείται όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες για αυτό και με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτρέπεται η κατάχρησή του από τους ιμπεριαλιστές και τους λακέδες τους (πλήρη ανεξαρτησία του στρατού από τους ιμπεριαλιστές, οργάνωση του στρατού σε πλατιά δημοκρατική βάση, εκλογή αξιωματικών κλπ).

Το σύνθημα : Έξω οι στρατοί των ιμπεριαλιστών από τις αποικίες· έξω τα στελέχη και οι αξιωματικοί των ιμπεριαλιστών από τους εθνικούς στρατούς, πρέπει να προωθούνται στις αποικίες όπως επίσης και στις ιμπεριαλιστικές χώρες τους [των ιμπεριαλιστικών στρατών].

55. Για το καθορισμό της στάσης προς το στρατιωτικό σύστημα των αποικιών και μισοαποικιών, πρέπει να λαμβάνεται υπόψη ο πολιτικός ρόλος που παίζει η συγκεκριμένη χώρα τη συγκεκριμένη στιγμή στα αποφασιστικά στάδια της διεθνούς επανάστασης, δηλ. αν είναι σύμμαχος ή εχθρός της Σοβιετικής Ένωσης, της Κινέζικης Επανάστασης κλπ. Γενικά, το προλεταριάτο και οι επαναστατικές μάζες στα καταπιεσμένα έθνη, πρέπει να έχουν αίτημα την δημοκρατικοποίηση των ένοπλων δυνάμεων στον οποίο όλοι οι άνθρωποι του μόχθου να μπορούν να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα όπλα, πράγμα που θα βελτιώσει την άμυνα της χώρας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, θα εξασφαλίσει την επιρροή των εργατών και αγροτών στο στρατό και θα διευκολύνει την πάλη για την ηγεμονία του προλεταριάτου στη δημοκρατική επανάσταση.

Σε αντίθεση με τη θέση που αφορά τα ιμπεριαλιστικά κράτη, τα συνθήματα: γενική στρατιωτική θητεία, στρατιωτική εκπαίδευση των νέων, δημοκρατική πολιτοφυλακή, εθνικός στρατός κλπ, πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στα επαναστατικά στρατιωτικά προγράμματα στις αποικίες και μισοαποικίες. Στη σημερινή ιστορική εποχή, όμως, οι τακτικές του εθνικού επαναστατικού κινήματος πρέπει να υποταχθούν στα συμφέροντα της παγκόσμιας προλεταριακής επανάστασης. Οι επαναστάτες δεν μπορούν να προωθήσουν τέτοιο πρόγραμμα στις καταπιεσμένες χώρες που οι ίδιες είναι καταπιεστές και δρουν σαν υποτελείς των ιμπεριαλιστών σε ένα πόλεμο ενάντια στο προλεταριάτο ή στην εθνική επανάσταση. Σε τέτοιες χώρες οι Κομμουνιστές πρέπει διαρκώς να συνδυάζουν την προπαγάνδα τους υπέρ του επαναστατικού πολέμου για την υπεράσπιση των άλλων επαναστατικών χώρων και την προπαγάνδα τους υπέρ μιας επαναστατικής στρατιωτικής πολίτικης, σε συνδυασμό με τη θέση της ήττας [defeatist position] σε σχέση με τον συγκεκριμένο πόλεμο ή στρατό. Τέτοια θέση πρέπει να τηρηθεί σήμερα για εκείνες τις επαρχίες στη Κίνα που είναι υπό το καθεστώς των στρατηγών του Κουομιτάνγκ.

56. Διαμορφώνοντας το στρατιωτικό πρόγραμμα για τις καταπιεσμένες χώρες, πρέπει να παρθεί υπόψη η οικονομική και πολιτική ανάπτυξη αυτών των χωρών.

1. Σε εκείνες τις χώρες που η δημοκρατική επανάσταση δεν ολοκληρώθηκε, πρέπει να υιοθετηθεί το σύνθημα του ένοπλου στρατού (εθνική πολιτοφυλακή) , ιδιαίτερα σε εκείνες τις χώρες όπου η ταξική σύγκρουση ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο δεν εκδηλώθηκε έντονα. (Συρία, Μαρόκο και Αίγυπτο). Το σύνθημα πρέπει να συνδέεται με τα δημοκρατικά αιτήματα που κατευθύνονται ενάντια στο φεουδαρχισμό και τους φεουδαρχικούς και αστούς αξιωματούχους [officers]. Σε χώρες όπου οι ταξική διαφοροποίηση δεν εκφράζεται έντονα, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η αστική επανάσταση, για παράδειγμα, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, αυτό το σύνθημα πρέπει να φέρει τον ταξικό χαρακτήρα της πολιτοφυλακής των εργατών και αγροτών.

2. Σε χώρες που περνούν από το στάδιο της δημοκρατικής επανάστασης, το σύνθημα για πολιτοφυλακή θα αποδειχθεί ανεπαρκές και άρα πρέπει να επεκταθεί στο σύνθημα: Οργανώστε επαναστατικό στρατό. Αυτό, φυσικά, δεν εμποδίζει να προωθείται ταυτόχρονα και το σύνθημα της πολιτοφυλακής, ιδιαίτερα κατά την προετοιμασία της εξέγερσης. Πρέπει να σημειωθεί, ότι ο εξοπλισμός του προλεταριάτου δεν είναι σε αντίθεση με το αίτημα για ένοπλο έθνος· στην πραγματικότητα, το ένοπλο προλεταριάτο είναι θεμελιώδες μέρος του ένοπλου έθνους. Ενώ η συμμετοχή στις γενικές οργανώσεις του ένοπλου έθνους, είναι απολύτως αναγκαία για την δημιουργία ιδιαίτερων, προλεταριακών, ένοπλων μονάδων, που να διοικούνται από αξιωματικούς εκλεγμένους από αυτές τις μονάδες.

3. Σε χώρες που περνούν από το στάδιο της δημοκρατικής επανάστασης στη προλεταριακή επανάσταση, μπορεί να υιοθετηθεί το στρατιωτικό πρόγραμμα των Κομμουνιστών στις ιμπεριαλιστικές χώρες, με μια αναμφίβολη συγκεκριμένη τροποποίηση.

Το σύνθημα της προλεταριακής πολιτοφυλακής (πολιτοφυλακή των ανθρώπων του μόχθου, πολιτοφυλακή εργατών και αγροτών) παίρνει τη θέση του αιτήματος για δημοκρατική πολιτοφυλακή. Όταν, στο προτσές της επανάστασης στις αποικίες, μπει το ζήτημα της ένοπλης κατάληψης της εξουσίας, πρέπει να τεθεί το ζήτημα του Κόκκινου Στρατού ταυτόχρονα με την οργάνωση των Σοβιέτ. Οι παλιές, επαναστατικές, δημοκρατικές μορφές ένοπλης οργάνωσης πρέπει να υποταχθούν στις ταξικές μορφές, που υπαγορεύονται από την προλεταριακή επανάσταση.

57. Στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την εφαρμογή της εθνικό – επαναστατικής στρατιωτικής πολιτικής, είναι απολύτως αναγκαίο να διεξάγεται συστηματική δουλειά αγκιτάτσιας και προπαγάνδας μέσα στους αποικιακούς στρατούς. Άρα, οι Κομμουνιστές και οι εθνικοί επαναστάτες πρέπει να μελετούν προσεκτικά τους διάφορους τύπους των αποικιακών στρατών και να επινοούν αποτελεσματικές μεθόδους για δουλειά μέσα σε αυτούς. Όπως δείχνει η περίπτωση της Κίνας, η δουλειά μέσα σε ντόπια απείθαρχα και κακοπληρωμένα μισθοφορικά στρατεύματα, συχνά έχει πολλές πιθανότητες επιτυχίας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, τα μερικά αιτήματα, πρέπει κάπως να είναι ίδια με τα παραπάνω αναφερθέντα για τα ιμπεριαλιστικά Κράτη, αλλά και σε αυτή την περίπτωση πρέπει να μελετηθούν οι συγκεκριμένες συνθήκες (ταξική σύνθεση του στρατού, το ηθικό των στρατευμάτων, οικονομικές συνθήκες κλπ). Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στη διαμόρφωση των αιτημάτων των ντόπιων στρατευμάτων και στον αγώνα ενάντια στην κακομεταχείριση των ντόπιων στρατευμάτων από τους λευκούς αξιωματικούς.

Ο χαρακτήρας της δουλειάς που πρέπει να φέρουν σε πέρας οι Κομμουνιστές στους εθνικούς στρατούς θα διαφέρει από τους άλλους τύπους στρατών, αλλά, όπως έδειξε η πείρα του εθνικού πολέμου στη Κίνα στα 1926-1927 ,είναι εξαιρετικά σημαντικό να γίνει αυτή η δουλειά.

Σε αυτή την περίπτωση, το καθήκον των Κομμουνιστών είναι να οργανώσουν πυρήνες σε όλο το στρατό· να τον κάνουν ένα συνειδητό εργαλείο στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό· για το συμφέρον της εθνικής επανάστασης να παλέψουν ενάντια στα επικίνδυνα στοιχεία που υπάρχουν μέσα στους αξιωματικούς, και όπου οι διοίκηση δεν είναι στα χέρια των Κομμουνιστών, να την θέσουν υπό τον έλεγχο των στρατιωτών με την εφαρμογή πλατιάς επαναστατικής δημοκρατίας. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι το σύστημα εκλογής αξιωματικών επικράτησε στο στρατό του Convent στη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης και ότι αυτός ο στρατός πέτυχε μεγάλες νίκες, ενώ το εκατό τα εκατό αντιδημοκρατικό σύστημα οργάνωσης των Νότιων στρατών στην Κίνα στα 1926-1927 βόηθησε πάρα πολύ την προδοτική στροφή της αστικής τάξης και των στρατηγών της.

IV. Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΙΦΙΣΜΟ

58. Ο ιμπεριαλισμός σήμερα είναι αντιμέτωπος με σοβαρά εμπόδια στις ιδεολογικές και οργανωτικές του προετοιμασίες για νέο ιμπεριαλιστικό αντεπαναστατικό πόλεμο, δηλ. την ενστικτώδη εχθρότητα προς τον πόλεμο που ξεσηκώθηκε μέσα στις πλατιές μάζες του πληθυσμού, ιδιαίτερα μέσα στους εργάτες, στους αγρότες και στις εργαζόμενες γυναίκες, μετά τον προηγούμενο παγκόσμιο πόλεμο. Για αυτό το λόγο, ο ιμπεριαλισμός αναγκάζεται να προετοιμάζεται για πόλεμο καλυπτόμενος πίσω από το πέπλο του πασιφισμού. Ταυτόχρονα, ο πασιφισμός αποκτά νέα αντικειμενική σημασία ως η ιδεολογία και το όργανο πάλης του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ενάντια στην προοδευτική παγκόσμια επανάσταση και το προπύργιό της, τη ΕΣΣΔ. Σε αυτό έγκειται η αντικειμενική σημασία και ο θεμελιώδης στόχος των προτάσεων και συνόδων αφοπλισμού με πρωτοβουλία των ιμπεριαλιστικών Κρατών, και ιδιαίτερα των «εργασιών» της Κοινωνίας των Εθνών γύρω από αυτά: οι συζητήσεις για την «ασφάλεια» · η πρόταση για την ίδρυση διαιτητικών δικαστηρίων · τα σύμφωνα για την «κήρυξη εκτός νομού του πολέμου» κλπ. Ο στόχος όλων αυτών των πασιφιστικών ραδιουργιών, συμφωνιών και συνδιασκέψεων είναι : (α) να καμουφλάρουν τους ιμπεριαλιστικούς εξοπλισμούς · (β) να επιτρέψουν σε ορισμένες μεγάλες δυνάμεις να ελίσσονται η μια ενάντια στην άλλη με σκοπό την διασφάλιση, με συμφωνίες, μείωσης των εξοπλισμών των αντιπάλων τους, ενώ την ίδια στιγμή αυξάνουν την δικιά τους στρατιωτική δύναμη · (γ) να επιτρέψουν στις μεγάλες δυνάμεις να φτάσουν σε προσωρινές συμφωνίες που να εγγυούνται την κυριαρχία τους επί των αδύναμων και καταπιεσμένων χωρών · (δ) να διεξάγουν ιδεολογική και πολιτική κινητοποίηση ενάντια στη Σοβιετική Ένωση καλυπτόμενη πίσω από το πέπλο πασιφιστικών συνθημάτων, ή άμεσων πολεμικών προετοιμασιών.

Για αυτό το λόγο, σήμερα, ο αγώνας ενάντια στην άπατη του αφοπλισμού και του πασιφισμού είναι ένα από τα θεμελιώδη καθήκοντα στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Α. ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ Ο ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ

59. Το κύριο όργανο της ιμπεριαλιστικής φαρσοκωμωδίας του αφοπλισμού είναι η Σοσιαλδημοκρατία, που σπέρνει μέσα στις μάζες αυταπάτες για την πιθανότητα αφοπλισμού και το τέλος των πολέμων χωρίς την ανατροπή του ιμπεριαλισμού. Μέσα στους Σοσιαλδημοκράτες υπάρχουν δυο τάσεις στο ζήτημα του αφοπλισμού, που και οι δυο όμως είναι ρεύματα του αστικού πασιφισμού.

Μια από αυτές τις τάσεις, προάγγελος της οποίας έγινε ο Κάουτσκι ήδη από το 1911, «ανακαλύπτει» ανύπαρκτες αντικειμενικές δυνάμεις του καπιταλισμού, που δήθεν δρουν στην κατεύθυνση του αφοπλισμού και του τέλους των πολέμων. Αυτή η τάση αντιπροσωπεύει την πολιτική συνεργασίας με την «Αριστερή» αστική τάξη με σκοπό τον περιορισμό των εξοπλισμών, περιλαμβάνοντας διεθνείς συμφωνίες ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές για την αποτροπή ή και το «θέσιμο εκτός νόμου» [“outlawing” war] του πολέμου κλπ.

Ήδη, στα 1916, ο Λένιν περιέγραψε αυτή την τάση ως «πέρα για πέρα αστικό πασιφισμό». Στα 1914-1918, αυτές οι απόψεις αποτελούσαν την ιδεολογία του «Κέντρου» · αλλά όταν ο παγκόσμιος πόλεμος τελείωσε και οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις άρχισαν να καταφεύγουν σε πασιφιστικούς ελιγμούς, αυτή έγινε πολιτική των ηγετών της 2ης Διεθνούς. Αυτή η πολιτική υποστηρίχτηκε από την Δεξιά Πτέρυγα όπως επίσης και από την πλειοψηφία των «Αριστερών» Σοσιαλδημοκρατών. Παρουσιάζεται σαν η πολιτική του «ρεαλιστικού» πασιφισμού, αλλά δε διαφέρει σε τίποτα από την πολιτική της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης.

Με αυτήν την πολιτική σχετίζεταιη θεωρία του «οργανωμένου καπιταλισμού», σύμφωνα με την οποία, ο καπιταλισμός, στο σημερινό ιμπεριαλιστικό στάδιο, ο ίδιος αναπτύσσει τους αντικειμενικούς παράγοντες για την κατάργηση του πολέμου στην επικράτεια του «πολιτισμένου κόσμου» κλπ. Συνδέεται επίσης με τη θεωρία του «υπεριμπεριαλισμού», των ιμπεριαλιστικών «συμμαχιών», των «συμφώνων» και των διεθνών καρτέλ σαν μέσο εξάλειψης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Στην πραγματικότητα, ο ιμπεριαλισμός δεν έχει καμιά τάση για την κατάργηση των πολέμων. Αντίθετα, όλα τα στοιχεία που απαριθμούν οι «ρεαλιστές» πασιφιστές με σκοπό να καθησυχάσουν τις μάζες, είναι ενδείξεις των προετοιμασιών ιμπεριαλιστικού πόλεμου στη μέγιστη δυνατή κλίμακα, πολέμων στους οποίους, όχι ξεχωριστά Κράτη, αλλά όλες οι ομάδες των συμμαχικών Κρατών θα εμπλακούν η μια ενάντια στην άλλη.

Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης ή οι Ενωμένες Πολιτείες του Κόσμου είναι ουτοπικό όνειρο μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά ακόμα και αν μπορούσε να συμβεί αυτό, θα ήταν αναπόφευκτα αντιδραστικό, επειδή θα αντιπροσώπευε μια συμμαχία για την κατάπνιξη της προλεταριακής επανάστασης και των εθνικών απελευθερωτικών κινημάτων των λαών στις αποικίες. Όλες οι τάσεις μέσα σε αυτή την κύρια τάση (για παράδειγμα το Πανευρωπαϊκό κίνημα) είναι πέρα για πέρα αντιδραστικές.

60. Οι οπαδοί της δεύτερης τάσης εμφανίζονται ως «ριζοσπαστικοί» ή «επαναστατικοί» πασιφιστές και ζητούν πλήρη αφοπλισμό, όχι μόνο της αστικής τάξης, αλλά και του προλεταριάτου, δηλαδή απορρίπτουν το σύνθημα για εξοπλισμό του προλεταριάτου. Το καιρό του ιμπεριαλιστικού πολέμου, αυτό το σύνθημα υιοθετήθηκε από έναν αριθμό επαναστατών διεθνιστών, που δεν βρήκαν άλλο τρόπο να εκφράσουν την έντιμη επιθυμία τους για την εξάλειψη του μιλιταρισμού. Δεν ήταν επαναστατικό σύνθημα, όμως, για αυτό δεν κατάφεραν να λάβουν υπόψη ή απόρριψαν εντελώς, την αναγκαιότητα για τον εξοπλισμό του προλεταριάτου και για εμφύλιο πόλεμο · αντικειμενικά, ήταν έκφραση του πανικού της μικροαστικής τάξης. Η κριτική του Λένιν σε αυτό το σύνθημα εκφράστηκε το 1916, ισχύει και σήμερα και πρέπει να χρησιμοποιείται πιο έντονα σήμερα, παρά το γεγονός ότι ο αριθμός εκείνων που υποστηρίζουν αυτό το σύνθημα είναι τώρα εξαιρετικά ασήμαντος. Η Οκτωβριανή Επανάσταση απέδειξε σε κάθε τίμιο επαναστάτη την απόλυτη αναγκαιότητα εξοπλισμού του προλεταριάτου. Η αντικατάσταση του συνθήματος για εξοπλισμό του προλεταριάτου με το σύνθημα για τον αφοπλισμό του μπορεί να χρησιμοποιείται σήμερα μόνο σαν αντεπαναστατικό σύνθημα. Για αυτό οι Κομμουνιστές πρέπει να κάνουν ότι μπορούν για να εξηγήσουν την σωστή άποψη σε εκείνους τους εργάτες που είναι υπέρ του συνθήματος του αφοπλισμού, ιδιαίτερα στις μικρότερες χώρες, και να παλέψουν όσο το δυνατό πιο επίμονα ενάντια στους «Αριστερούς» ηγέτες που το υποστηρίζουν. Αυτό ισχύει και για τη θεωρία ότι οι διεθνείς εγγυήσεις και τα «διαιτητικά δικαστήρια» μπορούν να καταργήσουν τον πόλεμο. Τέτοια ιδρύματα είναι κυρίως σαπουνόφουσκες, που σκάζουν στην πρώτη σοβαρή σύγκρουση, ή αλλιώς εξυπηρετούν σαν εργαλεία στα χέρια των πιο ισχυρών ιμπεριαλιστών ληστών.

Υπάρχει ένα μόνο σημείο στο οποίο οι Σοσιαλδημοκρατικές τάσεις μπορούν να συμφωνούν στα ζητήματα αφοπλισμού και πασιφισμού, και αυτό είναι ότι το κύριο εμπόδιο στον αφοπλισμό είναι οι χώρες που «δεν έχουν δημοκρατία», δηλαδή η δικτατορία του προλεταριάτο στην ΕΣΣΔ.

Β. ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΦΟΠΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ

61. Ήδη στις θέσεις της 8ης Ολομέλειας της ΕΕΚΔ δόθηκε έμφαση στο σημείο, ότι το διεθνές προλεταριάτο πρέπει να υιοθετήσει μια εντελώς διαφορετική θέση γενικά προς την άποψη της Σοβιετικής Ένωσης στο ζήτημα του αφοπλισμού από τη θέση που πρέπει να υιοθετήσει προς τις υποκριτικές προτάσεις αφοπλισμού που προωθούνται από τα Καπιταλιστικά Κράτη. Εξαιτίας της εξαιρετικής σημασίας αυτού το ζητήματος στην πάλη ενάντια στον πασιφισμό, πρέπει πολύ ξεκάθαρα να παρουσιαστεί και να εξηγηθεί στις μάζες.

Οι προτάσεις για γενικό και πλήρη αφοπλισμό που υποβλήθηκαν από τη Σοβιετική Κυβέρνηση στην Προπαρασκευαστική Επιτροπή Αφοπλισμού που συγκλήθηκε από την Κοινωνία των Εθνών το Νοέμβρη του 1927, διαφέρουν ριζικά στους στόχους, στην ειλικρίνεια και στην πραγματική σημασία από τις προτάσεις και τις ραδιουργίες που υποβλήθηκαν από τους ιμπεριαλιστές και τους Σοσιαλδημοκράτες λακέδες τους.

Ο στόχος των Σοβιετικών προτάσεων δεν είναι να διαδώσει πασιφιστικές αυταπάτες, αλλά να τις καταπολεμήσει · δεν είναι να υποστηρίξει τον καπιταλισμό αγνοώντας ή μετριάζοντας τις σκοτεινές πλευρές του, αλλά να διαδώσει τη θεμελιώδη Μαρξιστική αρχή, ότι ο αφοπλισμός και το τέλος των πολέμων είναι δυνατά μόνο με την πτώση του καπιταλισμού.

Η Σοβιετική Κυβέρνηση παροτρύνει τους ιμπεριαλιστές, που μιλούν κυνικά για αφοπλισμό, να αφοπλιστούν πραγματικά · τσακίζει τις πασιφιστικές μάσκες από τα πρόσωπά τους. Είναι προφανές, ότι ούτε ένας Κομμουνιστής δεν σκέφτηκε, ούτε για ένα λεπτό, ότι οι ιμπεριαλιστές θα δέχονταν τις Σοβιετικές προτάσεις αφοπλισμού. Ωστόσο, οι προτάσεις της Σοβιετικής Κυβέρνησης δεν ήταν υποκριτικές, έγιναν με πλήρη ειλικρίνεια, επειδή σε καμιά περίπτωση δεν είναι σε αντίθεση με την εσωτερική και εξωτερική πολιτική της εργατικής κυβέρνησης, ενώ, η εντυπωσιακή, αλλά χωρίς κάποιο νόημα, φρασεολογία των ιμπεριαλιστών για «αφοπλισμό» βρίσκεται σε αντίθεση με την πολιτική των αστικών Κρατών – την πολιτική της ληστείας και καταπίεσης. Η Σοβιετική Κυβέρνηση αντιπροσωπεύει τη δικτατορία του προλεταριάτου για το συμφέρον της πλειοψηφίας του πληθυσμού, που υπέστη την εκμετάλλευση για αιώνες. Η Σοβιετική Κυβέρνηση δεν εφαρμόζει πολιτική καταλήστευσης και καταπίεσης · η πολιτική της είναι ειρηνική πολιτική, υπέρ των συμφερόντων του διεθνούς προλεταριάτου.

Οι προτάσεις της Σοβιετικής Ένωσης διαφέρουν από τις προτάσεις της αστικής τάξης και των Σοσιαλδημοκρατών και ως προς αντικειμενική τους σημασία. Δεν παίζουν το ρόλο πέπλου απόκρυψης της επιθετικής πολιτικής · δεν εκφράζουν την απόγνωση της μικροαστικής τάξης · εκφράζουν έναν από τους σκοπούς του Σοσιαλισμού, στον οποίο θα φτάσει το επαναστατικό προλεταριάτο μετά την νίκη του σε όλο το κόσμο.

62. Στην εναντίωσή τους στις Σοβιετικές προτάσεις αφοπλισμού, οι Σοσιαλδημοκράτες κατέφυγαν στα πιο φαρμακερά μέσα και χρησιμοποίησαν τα συνθήματα που τους εφοδίασαν οι Τροτσκιστές. Προσπάθησαν να δυσφημήσουν τις προτάσεις αφοπλισμού της Σοβιετικής Κυβέρνησης στα μάτια των μαζών κηρύσσοντας ότι αυτές αποτελούν «αναθεώρηση του Λενινισμού», μετάβαση στο «Θερμιδώρ» κλπ. Παραπάνω αναφερθήκαν αρκετά που αποδεικνύουν ότι αυτή είναι μια ποταπή συκοφαντία. Μετά την απόρριψη των Σοβιετικών προτάσεων για γενικό αφοπλισμό, η Σοβιετική Αντιπροσωπεία, το Μάρτιο του 1928, υπέβαλε δεύτερο σχέδιο, που προέβλεπε μερικό αφοπλισμό και βαθμιαία μείωση των χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων. Αυτή το σχέδιο δεν ήταν παραχώρηση στον πασιφισμό. Αντίθετα, εξυπηρετούσε το ακόμα περισσότερο ξεσκέπασμα της στάσης των μεγάλων δυνάμεων προς τα μικρά και καταπιεσμένα έθνη. Οι θέση της Σοβιετικής Κυβέρνησης στο ζήτημα του αφοπλισμού είναι συνέχεια της Λενινιστικής Πολιτικής και συνεπής εφαρμογή των αρχών της.

Γ. Η ΠΑΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΣΙΦΙΣΜΟ

64. Η εργάτες στη Σοβιετική Ένωση, έχοντας νικήσει την αστική τάξη στον εμφύλιο πόλεμο και έχοντας εγκαθιδρύσει τη δικτατορία του προλεταριάτου στη χώρα τους, μπορούν να υιοθετήσουν νέα μέθοδο στη πάλη τους ενάντια στον πασιφισμό – αυτό το δηλητηριώδες εργαλείο του ιμπεριαλισμού – δηλαδή, την πρόταση γενικού αφοπλισμού των ιμπεριαλιστών. Αλλά το προλεταριάτο που ακόμα αγωνίζεται για την εξουσία στα καπιταλιστικά Κράτη, δε μπορεί να χρησιμοποιήσει μια τέτοια μέθοδο. Δεν θα ήταν επαναστατική ενέργεια για το προλεταριάτο αυτών των χωρών να προτείνει ή να ζητήσει τον αφοπλισμό της αστικής του τάξης και των λακέδων της · θα σήμαινε κυρίως την αντικατάσταση του συνθήματος του ένοπλου προλεταριάτου με το σύνθημα του αφοπλισμού του προλεταριάτου · θα σήμαινε την απόρριψη του εμφυλίου πολέμου και του Σοσιαλισμού. Έτσι, οι Κομμουνιστές πρέπει επίμονα να καταπολεμήσουν τα λάθος συμπεράσματα που προέρχονται από τις προτάσεις αφοπλισμού της Σοβιετικής Κυβέρνησης – συμπεράσματα που είναι σε αντίθεση με την επαναστατική ουσία αυτού του προγράμματος - και πρέπει ανελέητα να καταδικάζουν τέτοιες παρεκκλίσεις στις γραμμές τους.

64. Η διαφορά ανάμεσα στις μεθόδους καταπολέμησης του πασιφισμού που υιοθετήθηκαν από το προλεταριάτο της Σοβιετικής Ένωσης και εκείνες της εργατικής τάξης στις καπιταλιστικές χώρες δε σημαίνει ότι υπάρχει αντίθεση ανάμεσα στις δυο · ή δεν σημαίνει ότι οι Κομμουνιστές στις καπιταλιστικές χώρες δεν πρέπει να χρησιμοποιούν τη δήλωση για τον αφοπλισμό της Σοβιετικής Κυβέρνησης για να κάνουν αγκιτάτσια μέσα στις μάζες. Αντίθετα, η πολιτική αφοπλισμού της Σοβιετικής Κυβέρνησης πρέπει να χρησιμοποιείται με σκοπό την όλο και πιο δραστήρια αγκιτάτσια και σε μεγαλύτερη έκταση από ότι μέχρι τώρα. Όμως, δεν πρέπει να χρησιμοποιηθούν σαν πρόσχημα για προώθηση παρόμοιων αιτημάτων, στις καπιταλιστικές κυβερνήσεις, αλλά σαν μέσο: (1) για την στρατολόγηση συμπαθούντων για τη Σοβιετική Ένωση – υπερασπιστή της ειρήνης και του Σοσιαλισμού. (2) Για την αξιοποίηση των αποτελεσμάτων της Σοβιετικής πολιτικής αφοπλισμού και το ξεσκέπασμα των ιμπεριαλιστών στην προσπάθεια για το ξερίζωμα όλων των πασιφιστικών αυταπατών και τη διεξαγωγή προπαγάνδας μέσα στις μάζες για την υποστήριξη του μόνου δρόμου προς τον αφοπλισμό και το τέλος των πολέμων, δηλαδή, εξοπλισμός του προλεταριάτου, ανατροπή της αστικής τάξης και εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου.

V. ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

65. Η 8η Ολομέλεια της ΕΕΚΔ επέστησε την προσοχή σε αριθμό λαθών που έγιναν από τα Κομμουνιστικά Κόμματα και στις ελλείψεις της δουλειάς τους, και έδωσε οδηγίες για την υλοποίηση αριθμού ειδικών και συγκεκριμένων καθηκόντων από όλα τα Τμήματα της Κομιντέρν στον αντιπολεμικό αγώνα.

Η άποψη που εκφράστηκε στην 8η Ολομέλεια της ΕΕΚΔ ισχύει ακόμα. Από την 8η Ολομέλεια και μετά έχουμε περισσότερη πείρα και από αυτή το 6ο Συνέδριο έβγαλε συγκεκριμένα συμπεράσματα σε σχέση με τις μελλοντικές ενέργειες των Κομμουνιστικών Κομμάτων.

66. Η κύρια έλλειψη, που έχουν όλα τα Τμήματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, είναι η υποτίμηση του κινδύνου και του αναπόφευκτου του πολέμου. Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά από το γεγονός ότι κανένα Τμήμα δεν δείχνει αρκετή ενεργητικότητα στην υλοποίηση των αποφάσεών μας της 8ης Ολομέλειας. Τα δυο μεγάλα γεγονότα τελευταία - η Βρετανική διακοίνωση στην Αίγυπτο και ο πόλεμος της Ιαπωνίας στην Κίνα – πέρασαν απαρατήρητα, σαν να ήταν δευτερεύοντα, εντελώς ασήμαντα περιστατικά. Λόγω της γρήγορης στροφής των μαζών προς τα Αριστερά, που δείχνει ότι οι μάζες αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο του πολέμου – οι Κομμουνιστές κινδυνεύουν να συρθούν πίσω από την εργατική τάξη, αντί να είναι επικεφαλής του αγώνα ενάντια στον πόλεμο. Πολλά Τμήματα της Κομιντέρν επηρεάστηκαν από την αστική τάξη και τη Σοσιαλδημοκρατική προπαγάνδα για «ειρήνη», «αφοπλισμό» και «διεθνή διαιτησία» · δεν τα απασχολεί ο άμεσος κίνδυνος του πολέμου και αναφέρονται στον πόλεμο σαν κάτι πολύ μακρινό.

Αυτή η ίδια η υποτίμηση του κινδύνου του πολέμου, ιδιαίτερα για πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, δείχνει την αποτυχία κατανόησης συγκεκριμένων στοιχείων και γεγονότων που δείχνουν τις προετοιμασίας, που γίνονται σήμερα, για πόλεμο. Όταν ανακλήθηκε ο Σύντροφος Ρακόφσκι, οι Γάλλοι σύντροφοι δεν κατάφεραν να κατανοήσουν, για μεγάλο χρονικό διάστημα, τη σημαντικότητα αυτού του περιστατικού, σαν αποφασιστικό βήμα της Γαλλίας στη διπλωματική προετοιμασία για πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση. Το Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας παραδέχεται ότι δεν κατάλαβε το πόσο άμεσος ήταν ο κίνδυνος πολέμου στην Ιταλο-Γιουγκοσλάβικη σύγκρουση. Μερικά Κομμουνιστικά Κόμματα στις χώρες της Βαλτικής δεν κατάλαβαν αμέσως την πραγματική σημασία των συγκεκριμένων μέτρων που πάρθηκαν για τη δημιουργία αντι–Σοβιετικού συνασπισμού στα Βαλτικά Κράτη (για παράδειγμα, οι διαπραγματεύσεις για Τελωνειακή Ένωση ανάμεσα στην Εσθονία και τη Λιθουανία). Όλα αυτά τα λάθη, που αργότερα αναγνωρίστηκαν και διορθώθηκαν από τα αντίστοιχα Κόμματα, αποδεικνύουν πόσο εξαιρετικά επικίνδυνο είναι η αγνόηση των μέτρων που παίρνονται για την προετοιμασία του πολέμου. Τα Κόμματα πρέπει να είναι σε συνεχή επαγρύπνηση και να παρακολουθούν τις συγκεκριμένες μορφές που παίρνει ο κίνδυνος του πολέμου.

67. Μια από τις βασικές ελλείψεις στη δουλειά των Κομμάτων ενάντια στον πόλεμο είναι η υπέρμετρη αφηρημένη, σχηματική ακόμα και επιπόλαιη στάση στο ζήτημα του πολέμου.

Ορισμένα Τμήματα περιορίζουν τη δράση τους σε ομιλίες στο κοινοβούλιο και σε δημόσιες συσκέψεις, στις οποίες οι ομιλίες για το ζήτημα του πολέμου συνήθως μένουν στην αφάνεια. Τα Κόμματά μας δεν έμαθαν ακόμα να συνδυάζουν την κοινοβουλευτική πάλη με σκοπό την εκλαΐκευση των αιτημάτων μας (η δουλειά των Τσεχοσλοβάκων κομμουνιστών σε σχέση με την υπόθεση St. Gothard και την αποστολή όπλων στην Κίνα, ήταν μια ήπια διαμαρτυρία από το βήμα του κοινοβούλιου και από τις στήλες του τύπου). Τα διεθνή ζητήματα δεν πρέπει να αποσπώνται από τα ζητήματα του πολέμου, επειδή και τα δυο είναι μέρος της γενικής ταξικής πάλης και πρέπει να συνδέονται με τις ταξικές συγκρούσεις στη χώρα που δρα κάθε Κόμμα, ιδιαίτερα με τις ταξικές συγκρούσεις στις επιχειρήσεις που εμπλέκονται αποκλειστικά στην παραγωγή πολεμικών υλικών.

Η μηχανοκίνηση των ενόπλων δυνάμεων και η στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας συνδέονται άμεσα με τον πόλεμο και επιβάλλουν επίμονη δράση σε αυτούς τους κλάδους της βιομηχανίας όπως επίσης και στα συνδικάτα και στις άλλες εργατικές οργανώσεις που σχετίζονται με αυτά. Μέχρι τώρα, υπάρχουν λίγα που να δείχνουν ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα άρχισαν να παίρνουν στα σοβαρά αυτά τα βασικά καθήκοντα.

68. Ο αφηρημένος τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται το ζήτημα του πολέμου φαίνεται στην αποτυχία των Κομμάτων να πάρουν συγκεκριμένη θέση στο ζήτημα της πολιτικής της φιλοπόλεμης πολιτικής. Μερικές φορές τα Κόμματα είτε δεν αντιδρούν όπως πρέπει είτε αντιδρούν πολύ αργά, στα αντιμιλιταριστικά τεχνάσματα των Σοσιαλδημοκρατών, που συχνά τα υποστηρίζουν οι μάζες (για παράδειγμα, η καμπάνια που διεξήγαγαν οι Σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία στην οποία προβλήθηκαν σαν να είναι «ενάντια στον πόλεμο για λόγους αρχής»). Άλλες φορές τα Κομμουνιστικά Κόμματα προσπαθούν να αποφύγουν τα συγκεκριμένα ζητήματα της φιλοπόλεμης πολιτικής χρησιμοποιώντας γενικές φράσεις και επαναλαμβάνοντας αφηρημένα προπαγανδιστικά συνθήματα, αντί να βάζουν πρακτικά καθήκοντα.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στα ζητήματα του στρατού. Σε αυτό το ζήτημα παρατηρείται μια τάση αποφυγής της πάλης για συγκεκριμένα μερικά αιτήματα και μεταρρυθμίσεις που όντως μπορούν να αποδυναμώσουν τον μιλιταρισμό (όπως, μείωση της περιόδου της στρατιωτικής θητείας, το ζήτημα της σύνθεσης του εθελοντικού στρατού, κλπ). Η πάλη για μεταρρυθμίσεις αφέθηκε αποκλειστικά στους Σοσιαλδημοκράτες, έναντι των οποίων δεν προτείνεται κανένα πραγματικό προλεταριακό πολιτικό πρόγραμμα για το ζήτημα του στρατού – πρόγραμμα αποδυνάμωσης του μιλιταρισμού και πρακτικών προτάσεων για τον εξοπλισμό με όπλα των εργατών.

Μόνο ορισμένα τμήματα πήραν τα απαραίτητα οργανωτικά μέτρα για διεξαγωγή συστηματικής αντιμιλιταριστικής δουλειάς. Η δουλειά μέσα στους στρατιώτες και ναύτες, σε χώρες που είναι πολύ σημαντικές από την σκοπιά του κινδύνου πολέμου, δεν είναι ικανοποιητική. Ο μαζικός χαρακτήρας αυτής της δουλειάς, η χρησιμοποίησή της σαν μέσο για διεξαγωγή αγκιτάτσιας και προπαγάνδας ανάμεσα στους στρατιώτες, δεν κατανοείται. Σε μερικές χώρες, η αντιμιλιταριστική δουλειά μέσα στη νεολαία διεξάγεται σε πολύ περιορισμένη βάση, ενώ δεν έγινε καμιά προσπάθεια δημιουργίας ικανοποιητικών οργανωτικών βάσεων μέσα στις μάζες των στρατιωτών. Το γεγονός ότι στις ιμπεριαλιστικές χώρες η δουλειά μέσα στους ναύτες δεν γίνεται με αρκετή ενεργητικότητα δείχνει ότι υποτιμάται ο ρόλος του ναυτικού σε ένα μελλοντικό πόλεμο. Σε καμιά χώρα δεν έγινε συστηματική χρήση της επίδρασης της οικογένειας στους άνδρες που υπηρετούν στο στρατό ή στο ναυτικό και στους νεοσύλλεκτους.

69. Σε όλες σχεδόν τις χώρες παρατηρείται έλλειψη σωστής εκτίμησης της τεράστιας σημασίας της δουλειάς μέσα στους αγρότες, μέσα στις εθνικές μειονότητες και στις αποικίες. Πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή σε όλες αυτές τις σφαίρες δουλειάς.

Η αντιμιλιταριστική δουλειά στις αγροτικές περιοχές δεν πρέπει να διεξάγεται αποκλειστικά μόνο με περιστασιακές καμπάνιες, παρελάσεις, διαδηλώσεις κλπ. Πρέπει να γίνεται σχεδιασμένη και συστηματική δουλειά συνδεδεμένη με τα άμεσα αιτήματα των σκληρά εργαζομένων αγροτών. Ιδιαίτερο καθήκον είναι η δουλειά μέσα στη αγροτική νεολαία. Είναι επιβεβλημένα αναγκαίο να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην εδραίωση δεσμών ανάμεσα στα χωριά και τους αγρότες στρατιώτες στο στρατό, με αλληλογραφία, με τους αδειούχους στρατιώτες κλπ. Η πείρα από μια τέτοια δουλειά θα είναι τεράστιας άξιας σε περίπτωση πολέμου.

Στη δουλειά μας μέσα στις εθνικές μειονότητες, πρέπει πιο αποφασιστικά από πριν, να υπερασπίσουμε τα αιτήματα των καταπιεσμένων εθνών, να αγωνιστούμε ενάντια στις καταπιεστικές ενέργειες των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων εναντίον τους, και να καθοδηγήσουμε τη δουλειά των εθνικών επαναστατικών οργανώσεων.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να έχουν διαρκή επαφή με τις Κομμουνιστικές οργανώσεις και τα συνδικάτα στις αντίστοιχες αποικιακές χώρες. Πρέπει να δώσουν κάθε δυνατή υποστήριξη, μέσω μαζικών ενεργειών, στα επαναστατικά κινήματα στις αποικίες.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα όλων των χωρών πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στη δημιουργία μη Κομματικών οργανώσεων, όπως η Ένωση για τον Αγώνα Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό, και στο ζήτημα της ίδρυσης ενιαίου μετώπου ανάμεσα στο προλεταριάτο στις καπιταλιστικές χώρες και τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στις υποτελείς χώρες για την πάλη ενάντια στον πόλεμο.

70. Από πολλά Τμήματα δε δόθηκε μέχρι τώρα αρκετή προσοχή στη πάλη ενάντια στο φασισμό. Πρέπει να παρθεί η μεγίστη πρωτοβουλία και για ιδεολογική πάλη όπως επίσης και για επαναστατικές μαζικές ενέργειες ενάντια στο φασισμό. Για αυτό, όχι μόνο πρέπει να δοθεί προσοχή στις φανατικές φασιστικές οργανώσεις αλλά επίσης και στις μισοφασιστικές οργανώσεις που υπάρχουν κάτω απο το πέπλο των δημοκρατικών ή Σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων (όπως η «Αυτοκρατορική Σημαία» στη Γερμανία · οι υπό εξέλιξη Σοσιαλφασιστικές τάσεις στις ανώτερες τάξεις της Σοσιαλδημοκρατικής και συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας · ο εργοστασιακός Φασισμός, κλπ). Η πάλη ενάντια στο Φασισμό σε όλες του τις μορφές πρέπει να συνδέεται στενά με την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

71. Σήμερα είμαστε μάρτυρες νέου κύματος αστικής προπαγάνδας υπέρ της «ειρήνης» και του «αφοπλισμού» και για το «παράνομο του πολέμου» [outlawry of war]. Μέχρι τώρα, η πάλη ενάντια σε αυτό το είδος πασιφισμού δεν διεξήχθη αρκετά δραστήρια και το ίδιο πρέπει να ειπωθεί σε σχέση με την πάλη ενάντια στη Σοσιαλδημοκρατική προπαγάνδα για το δήθεν «Κόκκινο Ιμπεριαλισμό» της Σοβιετικής Ένωσης και στο ότι «ο Μπολσεβικισμός είναι παράγοντας πολέμου». Δεν έγινε συστηματικά ή με αρκετή ενεργητικότητα το ξεσκέπασμα του πραγματικού χαρακτήρα της Κοινωνίας των Εθνών, που παίζει αποφασιστικό ρόλο στην προσπάθεια δημιουργίας πασιφιστικών αυταπατών μέσα στις μάζες του λάου.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, ξεχάστηκε το πολύ σημαντικό Κομμουνιστικό καθήκον που τέθηκε από τα αποτελέσματα της Συνόδου της Γενεύης, δηλ. ο συνδυασμός της πάλης ενάντια στον πόλεμο με την προπαγάνδα για τη δικτατορία του προλεταριάτου και τον εξοπλισμό του προλεταριάτου. Σε κάποιες χώρες, έγιναν πέρα για πέρα πασιφιστικά λάθη που εκφράστηκαν με την υπεράσπιση του συνθήματος του αφοπλισμού.

72. Η πλειοψηφία των Κομμουνιστικών Κομμάτων, μετά την 8η Ολομέλεια δεν πρόσεξαν όσο έπρεπε την εκλαΐκευση της σωστής Λενινιστικής μεθόδου της πάλης ενάντια στο πόλεμο μέσα στα μέλη του κόμματος. Ούτε στα θεωρητικά περιοδικά, ούτε στον κανονικό Κομματικό τύπο δεν συζητήθηκαν όσο έπρεπε τα θεμελιώδη ζητήματα που συνδέονται με την πάλη ενάντια στον πόλεμο· ούτε ξεκαθάρισαν όπως και όσο έπρεπε τα συγκεκριμένα κομματικά αιτήματα που έχουν σχέση με αυτήν την πάλη. Το τελευταίο πρέπει να τονιστεί σαν ιδιαίτερα σοβαρή έλλειψη στη δουλειά των Κομμάτων, επειδή σε πολλές περιπτώσεις αυτά τα ζητήματα ήταν εξαιρετικά επείγοντα και ο Σοσιαλδημοκρατικός τύπος έδινε αρκετά μεγάλη προσοχή σε αυτά.

Η δουλειά των Κομμάτων πάσχει επίσης από έλλειψη ιδεολογικής καθαρότητας σε όλα αυτά τα ζητήματα. Ορισμένοι σύντροφοι (στη Γαλλία, στην Ελβετία και στην Αυστρία) έθεσαν το ζήτημα της «εθνικής άμυνας» σε περίπτωση πολέμου με την Ιταλία. Άλλοι υποστηρίζουν το πλήρες «μποϊκοτάρισμα» των στρατοπέδων στρατιωτικής εκπαίδευσης (στην Αμερική). Όλα αυτά τα παραδείγματα παρεκκλίσεων, αν και αργότερα διορθώθηκαν από τα καθοδηγητικά Κομματικά τους όργανα, δείχνουν πόσο αναγκαία είναι η διεξαγωγή προπαγάνδας, και στις γραμμές των Κομμάτων όπως επίσης και μέσα στις μάζες για το ζήτημα του κινδύνου πολέμου και των μεθόδων πάλης εναντίον αυτού του κινδύνου.

73. Τα κύρια καθήκοντα κινητοποιήσεων για την πάλη ενάντια στον κίνδυνο πολέμου, και ιδιαίτερα ενάντια στην προβοκάτσια και προετοιμασία για πόλεμο ενάντια στη Σοβιετική Ένωση είναι τα παρακάτω:

1. Σε σχέση με τον άμεσο κίνδυνο πολέμου, το κύριο και κεντρικό σύνθημα αγκιτάτσιας πρέπει να είναι: «Υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης», «Υποστήριξη της επαναστατικής πάλης στις αποικίες και εξαρτώμενες χώρες», «Πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο».

2. Η δουλειά της αγκιτάτσιας πρέπει αταλάντευτα να κατευθύνεται προς το ξεσκέπασμα της ληστρικής προσπάθειας των διαφόρων ιμπεριαλιστικών ομάδων σε όλες τις χώρες. Ιδιαίτερα πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές· ενάντια στους Βρετανούς ιμπεριαλιστές, που είναι επικεφαλής των πολεμικών προετοιμασιών ενάντια στη Σοβιετική Ένωση· και ενάντια στους Βρετανούς και Ιάπωνες ιμπεριαλιστές που είναι επικεφαλής της στρατιωτικής επέμβασης στην Κίνα. Αίτημα πρέπει να είναι η δημοσιοποίηση όλων των μυστικών συμφωνιών και των μυστικών στρατιωτικών συμμαχιών.

3. Πρέπει να κριτικάρονται και να ξεσκεπάζονται οι προτάσεις των Σοσιαλδημοκρατών για «περιορισμό των εξοπλισμών», για την υπεράσπιση του Πρωτοκόλλου της Γενεύης και της υποχρεωτικής διαιτησίας.

4. Πρέπει να διεξαχθεί καμπάνια ξεσκεπάσματος ενάντια στη «βιομηχανική ειρήνη», στην ταξική συνεργασία, στις ουδέτερες (απολιτικές) ενώσεις και στις «εταιρικές ενώσεις» που υποστηρίζουν οι ηγέτες των ρεφορμιστικών συνδικάτων και που στην πραγματικότητα είναι μέτρα προετοιμασίας για πόλεμο.

5. Πρέπει να αρχίσει άμεσα η δουλειά για να εξηγηθούν στους εργάτες, σχετικά με τον επερχόμενο πόλεμο, οι λόγοι που πρέπει να υποστηρίξουν την ήττα της ιμπεριαλιστικής χώρας τους. Το σύνθημα «μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο» πρέπει να γίνει η κύρια επιδίωξη της προπαγάνδας μας, πριν το ξέσπασμα του πολέμου.

6. Όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να διεξάγουν πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της Κίνας μέσω πλατιών μαζικών κινητοποιήσεων και και μέσω της καταπολέμησης των ειδικών στρατιωτικών και πολιτικών μέτρων που εφαρμόζονται από τις μεγάλες Δυνάμεις. Αυτή η πάλη συνδέεται στενά με την πάλη ενάντια στον κίνδυνο νέων ιμπεριαλιστικών πολέμων.

74. Τα πιο σημαντικά μέτρα που πρέπει να παρθούν, τα περισσότερα από τα οποία έχουν ήδη υποδειχθεί στις Θέσεις την 8ης Ολομέλειας, είναι τα παρακάτω: Διαδηλώσεις γυναικών και παιδιών στους δρόμους από όπου περνούν τα στρατεύματα για το μέτωπο και στους τόπους αναχώρησης των πλοίων, όπως επίσης και διαδηλώσεις γυναικών, παιδιών και αναπήρων στρατιωτών έξω από τα κοινοβούλια. Αντιπολεμική αγκιτάτσια στο προλεταριάτο και στις μικροαστικές οργανώσεις γυναικών, σύγκλιση συνεδρίων με γυναίκες εκπρόσωπους με συνθήματα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο· κάλεσμα για συσκέψεις των εργαζομένων γυναικών έξω από τις πύλες των εργοστάσιων και στις συνοικίες της εργατικής τάξης από όπου πρέπει να εκλέγονται οι εκπρόσωποι· να χρησιμοποιηθούν τα υπάρχοντα και να συγκληθούν νέα συνέδρια γυναικών εκπροσώπων, που πρέπει να είναι μόνιμα όργανα διεξαγωγής εκστρατειών ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι τακτικές του ενιαίου μετώπου και η δουλειά στις επιτροπές «Κάτω τα χέρια από τη Ρωσία» πρέπει να διεξάγονται πιο αποτελεσματικά από ότι μέχρι τώρα. Επιπλέον, τα συνδικάτα πρέπει να πεισθούν να εντάσσονται σε αυτές τις επιτροπές. Πρέπει να διεξαχθεί ολόπλευρη πάλη ενάντια στο Φασισμό, που είναι μια από τις ένοπλες μονάδες της αντεπανάστασης. Παντού όπου είναι δυνατό, πρέπει να δημιουργηθούν μαζικές οργανώσεις σαν τη Γερμανική Ένωση Μαχητών Κόκκινου Μετώπου. Πρέπει να διεξάγεται αντιφασιστική και αντιπολεμική δουλειά στις αθλητικές οργανώσεις. Οι οργανώσεις θυμάτων ταξικού πολέμου (Ενώσεις Αναπήρων Στρατιωτών, Οργανώσεις Χηρευάμενων λόγω Πολέμου κλπ), όπου είναι δυνατό, πρέπει να χρησιμοποιούνται και να δυναμώνουν με σκοπό την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι Ενώσεις Κομμουνιστικής Νεολαίας, σε στενή σύνδεση με τα Κομμουνιστικά Κόμματα, πρέπει να διεξάγουν δραστήρια δουλειά μέσα στη νεολαία εργατών και αγροτών, μέσα από την οποία στρατολογούνται στρατιώτες. Πρέπει επίσης να χρησιμοποιηθούν οι υπάρχουσες οργανώσεις δασκάλων, γονέων και μαθητών και οι Παιδικές Κομμουνιστικές ομάδες. Πρέπει να ιδρυθούν νέες οργανώσεις παιδιών με σκοπό την καταπολέμηση της επιρροής των ιμπεριαλιστών στα σχολεία.

75. Πρώτης τάξης σπουδαιότητας είναι το καθήκον προετοιμασίας των ίδιων των Κομμουνιστικών Κομμάτων. Η διάδοση πιο βαθιάς συνειδητοποίησης της διεθνούς αλληλεγγύης ανάμεσα στα Τμήματα της Κομιντέρν είναι αναγκαίος όρος για την ετοιμότητα των Κομμουνιστικών Κομμάτων για πόλεμο.

Πρέπει να εδραιωθεί η στενότερη δυνατή επικοινωνία ανάμεσα σε όλα τα Τμήματα πριν το ξέσπασμα του πολέμου, και πρέπει να χρησιμοποιηθεί κάθε μέσο για τη διατήρηση αυτής της επικοινωνίας σε όλη τη διάρκεια του πολέμου.

Η τρομοκρατία ενάντια στα Κομμουνιστικά Κόμματα και σε ολόκληρο το επαναστατικό κίνημα, που συνοδεύει την επιστράτευση, θα είναι πρωτόγνωρης σφοδρότητας. Χιλιάδες Κομμουνιστές και επαναστάτες εργάτες, τα ονόματα των οποίων μπήκαν σε λίστα εκ των προτέρων, θα κλειστούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι ιμπεριαλιστές όχι μόνο θα προσπαθήσουν να διαλύσουν τα νόμιμα Κομμουνιστικά Κόμματα αλλά επίσης και όλο το μηχανισμό και την ηγεσία των παράνομων κομμάτων.

Τα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει άμεσα να ξεκινήσουν προπαρασκευαστική δουλειά για την αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης. Τα νόμιμα Κομμουνιστικά Κόμματα πρέπει να κάνουν κάθε δυνατή προσπάθεια να προετοιμαστούν για την έγκαιρη μετάβασή τους στις παράνομες συνθήκες δράσης. Τα παράνομα κόμματα πρέπει να προετοιμαστούν για την προσαρμογή της ηγεσίας τους και των οργανώσεών τους σε χειρότερη τρομοκρατία από την τωρινή. Πρέπει να γίνουν έγκαιρες προετοιμασίες για την αλλαγή των μεθόδων οργάνωσης και για την αλλαγή των οργανωτικών επαφών από πάνω μέχρι κάτω. Τα Κομματικά μελή πρέπει να προετοιμάζονται από πριν για την νέα κατάσταση η οποία θα προκύψει σε σχέση με την επιστράτευση και τις ανοιχτές εχθροπραξίες.

76. Το 6ο Παγκόσμιο Συνέδριο φέρνει στη μνήμη όλων των Κομμουνιστών αυτό που είπε ο Λένιν ότι η πάλη ενάντια στον πόλεμο δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Συνιστά στα Κόμματα να κάνουν σε βάθος κριτική και συστηματικά να ελέγχουν τι έχουν κάνει μέχρι τώρα για την πάλη ενάντια στον κίνδυνο πολέμου και για την προετοιμασία του Κόμματος σχετικά με τον αγώνα στην διάρκεια του πολέμου. Απαιτεί από τα Κόμματα αμείλικτα να φέρνουν στο φως και να διορθώνουν όλα τα λάθη που έκαναν.

Το 6ο Συνέδριο ζητά από όλα τα Τμήματα να δώσουν στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο πιο διεθνή χαρακτήρα και να πάρουν προπαρασκευαστικά μέτρα για το διεθνή συντονισμό της επαναστατικής δουλειάς για να είναι σε θέση, την κατάλληλη στιγμή, να διεξάγουν πιθανόν διεθνή μαζική διεθνή κινητοποίηση ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. 

Μέρος Α 

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ  

ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

[ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΚ. ΔΗΜΗΤΡΟΦ]

Νοεμβριος 1939

World News and Views, xix, 53, p. 1079, 11 Νοεμβριου 1939

Στην διάρκεια όλων αυτών των ετών μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οι κομμουνιστές, βασισμένοι στα διδάγματα του Λένιν και του Στάλιν, εξηγούσαν αδιάκοπα στους εργαζόμενους [working people] ότι ο καπιταλισμός, από την φύση του, δημιουργεί πολέμους, ότι οι αντιθέσεις ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες δεν εξαλείφθηκαν με τις Βερσαλίες και από άλλα ιμπεριαλιστικά σύμφωνα ειρήνης, αλλά, αντίθετα, ότι αυτές οι αντιθέσεις θα ξεσπάσουν μετά από λίγο με νέα και ακόμα μεγαλύτερη ορμή.

Ο Λένιν μας δίδαξε ότι οι πόλεμοι είναι συμπλήρωμα του ιμπεριαλισμού. Οι ληστές ξένων χωρών, η κατάληψη και το πλιάτσικο των αποικιών και η αρπάγη αγορών είναι η αιτία πολέμων μεταξύ των καπιταλιστικών Κρατών. Ο Στάλιν επαλειμμένα προειδοποίησε για τον κίνδυνο νέου ιμπεριαλιστικού πολέμου, και αποκάλυψε τις αίτιες εμφάνισής του .......

Τα γεγονότα της τελευταίας περιόδου επιβεβαιώνουν πλέρια την ορθότητα αυτών των διορατικών προειδοποιήσεων που έγιναν από τον Στάλιν. Δείχνουν επίσης πόσο δίκιο είχαν οι κομμουνιστές όταν τόνιζαν ότι οι λαοί, στο πολύ κοντινό μέλλον, θα ρίχνονταν μέσα στις φλόγες του πολέμου εάν η διεθνής εργατική τάξη αποτύγχανε, με την ενιαία και αποφασιστική μαχητική της δραστηριοποίηση, να χαλιναγωγήσει τους υποκινητές του πολέμου. Δείχνουν επίσης πόσο έγκαιρα έγιναν οι επίμονες προσπάθειες της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την δημιουργία ενός ισχυρού μαχητικού μετώπου ενάντια στον πόλεμο.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, που άρχισε με τις επιθέσεις ενάντια στους λαούς της Αβησσυνίας, Ισπανίας και Κίνας, τώρα εξελίχθηκε σε πόλεμο ανάμεσα στα μεγαλύτερα καπιταλιστικά Κράτη. Ο πόλεμος μεταφέρθηκε στην καρδιά της Ευρώπης, και απειλεί να γίνει παγκόσμιο μακελειό.

Στον χαρακτήρα του και στην ουσία του ο τωρινός πόλεμος είναι, και από τις δυο εμπόλεμες πλευρές, ιμπεριαλιστικός, άδικος πόλεμος, άσχετα από τα απατηλά συνθήματα που χρησιμοποιούνται από τις κυρίαρχες τάξεις των εμπόλεμων καπιταλιστικών Κρατών στην επίμονη προσπάθειά τους να κρύψουν από τις λαϊκές μάζες τους πραγματικούς σκοπούς τους. Ο χαρακτήρας του πολέμου, όπως διδάσκει ο Λένιν, «δεν εξαρτάται από το ποιος είναι ο επιτιθέμενος και σε ποιου πλευρά βρίσκεται ο εχθρός, αλλά από το ποια τάξη διεξάγει τον πόλεμο, ποιας πολιτικής συνέχεια είναι ο συγκεκριμένος πόλεμος».

Τώρα, όπως και στα 1914, ο πόλεμος διεξάγεται ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις για νέο ξαναμοίρασμα της γης, για παγκόσμια κυριαρχία. Μονό ο τυφλός δεν μπορεί να το δει αυτό, και μόνο οι πέρα για πέρα τσαρλατάνοι και απατεώνες μπορούν να το αρνηθούν, ότι ο τωρινός πόλεμος ανάμεσα στην Βρετανία και την Γαλλία, από την μια, και την Γερμανία από την άλλη, διεξάγεται για αποικίες, πηγές πρώτων υλών, για κυριαρχία στους θαλάσσιους δρόμους, για την υποταγή και την εκμετάλλευση ξένων λαών .....

Η κλαγγή των όπλων ανάμεσα στα εμπόλεμα Κράτη είναι για την ηγεμονία στην Ευρώπη, για αποικιακές κτίσεις στην Αφρική και σε άλλες περιοχές στο κόσμο, για το πετρέλαιο, το κάρβουνο, το σίδηρο, το καουτσούκ, και όχι για την υπεράσπιση της «δημοκρατίας», της «ελευθερίας», των «διεθνών κανόνων», και για την εγγύηση της ανεξαρτησίας των μικρών χωρών και λαών, όπως λέει ο αστικός τύπος και οι σοσιαλδημοκράτες που εξαπατούν την εργατική τάξη.

Τα συμφέροντα της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης καθορίζουν επίσης την στάση της πλειοψηφίας των καπιταλιστικών Κρατών που δεν συμμετέχουν άμεσα στον πόλεμο. Η πολιτική της ουδετερότητας είναι τελείως υποκριτική, και πρώτ' απ' όλα αυτό ισχύει για την ουδετερότητα του μεγαλύτερου καπιταλιστικού Κράτους – τις ΗΠΑ. Η Αμερικάνικη αστική τάξη δεν σήκωσε ούτε το δαχτιλακι της όταν η Ιαπωνία επιτέθηκε στην Κίνα. Και μάλιστα, στην πράξη είναι ο κύριος προμηθευτής πολεμικών ειδών στο Γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό. Κάτω από την σημαία της ουδετερότητας οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές υποδαυλίζουν τον πόλεμο στην Άπω Ανατολή έτσι ώστε να εξασθενίσουν η Ιαπωνία και η Κίνα, και μετά, στηριζόμενοι στη ισχύ τους, να επιβάλλουν τους όρους τους στις εμπόλεμες χώρες και να εδραιώσουν στα σίγουρα την κυριαρχία τους στην Κίνα.

Κάτω από την σημαία της ουδετερότητας η Αμερικάνικη αστική τάξη ενθαρρύνει την παραπέρα ανάφλεξη του Ευρωπαϊκού πόλεμου, καθιστάμενη στην πραγματικότητα εργοστάσιο παραγωγής όπλων για την Μεγάλη Βρετανία και την Γαλλία, μαζεύοντας τεράστια πολεμικά κέρδη από το αίμα των λαών των εμπολέμων χωρών. Σκοπεύουν να πετάξουν έξω από τις παγκόσμιες αγορές τους ανταγωνιστές τους, να ενισχύσουν τις ιμπεριαλιστικές τους θέσεις και να εδραιώσουν την κυριαρχία τους σε θάλασσες και ωκεανούς.

Το ίδιο υποκριτικός είναι και ο χαρακτήρας της ουδετερότητας των άλλων μη εμπόλεμων καπιταλιστικών χωρών. Οι αστικές τους τάξεις κάνουν ότι μπορούν για να συσσωρεύσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη από το πόλεμο. Άρα, ακόμα και αν είναι υπέρ της ειρήνης για τη δικιά τους χώρα, ενθαρρύνουν το πόλεμο ανάμεσα στα Κράτη. Χρησιμοποιούν την ουδετερότητα σαν εμπόρευμα προς διαπραγμάτευση, καταβάλλοντας φιλότιμες προσπάθειες να το πουλήσουν σε αυτόν που θα δώσει τα περισσότερα.

Πολλές από τις ουδέτερες χώρες, και πρώτα και κυρία, η Ιταλία, περιμένουν για τη στιγμή που, καθώς συνεχίζεται ο πόλεμος, να ξεκαθαρίσουν οι πιθανότητες να νικήσει η μια ή η άλλη πλευρά, έτσι ώστε να πάει με τον ισχυρότερο, και να χώσει τα δοντια της στον ηττημένο και να αρπάξει το μερτικό τους από τη λεία. Κατά συνέπεια, η στάση και των εμπόλεμων και των «ουδέτερων» κρατών δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η ευθύνη για τον πόλεμο βαραίνει την αστική τάξη των καπιταλιστικών χωρών και κυρίως τους κυρίαρχους κύκλους των εμπόλεμων Κρατών.

Μπορούμε ξεκάθαρα να διακρίνουμε δυο στάδια στη πορεία του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου.

Στο πρώτο στάδιο, η Ιταλία, η Γερμανία και η Ιαπωνία εμφανίστηκαν άμεσα ως επιτιθέμενα Κράτη. Επέλεξαν την επιθετική στάση, ενώ τα άλλα καπιταλιστικά Κράτη – Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ – υποχωρησαν, στην προσπάθεια τους να αποφύγουν μια άμεση σύγκρουση με τους ανταγωνιστές τους και να στρέψουν την επιθετικότητα τους σε άλλη κατεύθυνση εναντίον της χώρας του σοσιαλισμού.

Τώρα, άπω την μια, οι ιμπεριαλιστές της Αγγλίας και της Γαλλίας περάσαν στην επίθεση, έσυραν τους λαούς τους στο πόλεμο ενάντια στην Γερμανία, προσπαθώντας με κάθε μέσο να πάρουν με το μέρος τους ένα αριθμό άλλων Κρατών.

Ενώ πριν τα παραπάνω Ευρωπαϊκά Κράτη είχαν χωριστεί σε επιτιθέμενες και και μη επιτιθεμενες Δυνάμεις, δηλ. σε εκείνους που ήταν άμεσα οι υποκινητές του πολέμου και σε εκείνους που για την ώρα δεν έβγαιναν ανοιχτά ως επιτιθέμενοι, αν και στα παρασκήνια ενθάρρυναν την επίθεση σε άλλες χώρες, τώρα αυτός ο διαχωρισμός δεν αντιστοιχεί στις πραγματική κατάσταση. Η διαφορά αυτή δεν υπάρχει πια. Επιπλέον, είναι οι Άγγλοι και οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές που τώρα εμφανίζονται ως οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της συνέχισης και παραπέρα επέκτασης του πολέμου.

Τι προκάλεσε αυτή την αλλαγή στη θέση των κύριων ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών, μια αλλαγή πολύ σημαντικής σπουδαιότητας για όσους θέλουν να κατανοήσουν τα γεγονότα που συμβαίνουν;

Όπως είναι καλά γνωστό, η σημερινή Γερμανία ισχυροποιήθηκε στηριζόμενη στο σύνθημα της ρεβάνς ενάντια στις Βερσαλίες, και στο να γίνει η δύναμη κρούσης της διεθνούς αντίδρασης ενάντια στον «παγκόσμιο μπολσεβικισμό» - ενάντια στην ΕΣΣΔ. Το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς πήρε κάθε είδους υποστήριξης από τον Αγγλικό και τον Γαλλικό ιμπεριαλισμό, έτσι ώστε να κατάφερνε να εκπληρώσει την «ιστορική» αντι – μπολσεβίκικη αποστολή του. Έκανε πλατιά χρήση των συνεχών παραχωρήσεων που έκαναν η Αγγλία και η Γαλλία, και, παίρνοντας το νόμο στα χέρια του, εξάλειψε το σύμφωνο των Βερσαλιών, δημιούργησε ένοπλες δυνάμεις, άπλωσε τα χέρια του στην Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία και το Μέμελ, και κέρδισε θέσεις στην Ισπανία.

Για όσο καιρό οι Βρετανοί και οι Γάλλοι ιμπεριαλιστές έλπιζαν να στρέψουν τον Γερμανικό επεκτατισμό προς ανατολάς, ενθάρρυναν οποιεσδήποτε επιθετικές του προσπάθειες, κάνοντάς το σε βάρος των λαών τους με την δικαιολογία της πολιτικής της μη επέμβασης. Αποκήρυξαν την συλλογική ασφάλεια και μετέτρεψαν την Κοινωνία των Εθνών – το δικό τους δημιούργημα – σε περίγελο. Δέχτηκαν επίσης με μεγάλη ικανοποίηση την σύναψη του πολυδιαφημισμένου «Αντί-Κομιντέρν» Συμφώνου ανάμεσα στην Γερμανία, την Ιταλία και την Ιαπωνία και την ίδρυση του λεγόμενου «τριγώνου» Βερολίνου-Ρώμης-Τόκιου. Το αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής ήταν το γνωστό σύμφωνο του Μονάχου, από όπου οι επικεφαλής των Βρετανικών και Γαλλικών Κυβερνήσεων επέστρεψαν στις πατρίδες τους ως «σωτήρες της ειρήνης», θριαμβευτές ότι τελικά κατάφεραν να στρέψουν την επιθετικότητα της Γερμανίας εναντίον της ΕΣΣΔ.

Αλλά ήδη μέχρι εκείνη την στιγμή η Σοβιετική Ένωση ήταν μια γιγαντιαία δύναμη. Ανασυνταγμένος γύρω από το δοκιμασμένο και νικηφόρο κόμμα του Λένιν και του Στάλιν, οι Σοβιετικοί λαοί εκπλήρωσαν με επιτυχία δυο τεράστια Πεντάχρονα Πλάνα, δημιούργησαν μια ισχυρή σοσιαλιστική βιομηχανία, έφεραν σε πέρας την μετατροπή της μικρής αγροτικής οικονομίας σε σοσιαλιστική, και κατάφεραν την εδραίωση του συστήματος της αγροτικής κολλεκτιβοποίησης.

Έτσι ήταν εγγυημένη η ακατάλυτη αμυντική ικανότητα της ΕΣΣΔ, στηριγμένη στην ηθική και πολιτική ενότητα των λαών της, στον εξαιρετικό εξοπλισμένο Κόκκινο Στρατό και στον βαθύτατο Σοβιετικό πατριωτισμό. Με την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας και με την συνετή Σταλινική ειρηνική πολιτική της, η Σοβιετική Ένωση αύξησε αμέτρητα την σπουδαιότητά της στη διεθνή αρένα και κέρδισε τεράστια πίστη και αγάπη των λαϊκών μαζών όλων των χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Γερμανίας.

Άρα όταν, κατά την γνώμη των ιμπεριαλιστών, είχε φτάσει η κατάλληλη στιγμή για την Γερμανία να εκπληρώσει το ρόλο της σαν δύναμη κρούσης ενάντια στην ΕΣΣΔ, η Γερμανία δεν μπορούσε να αποφασίσει να το κάνει. Έπρεπε πρώτα να λογαριάσει την οικονομική και στρατιωτική δύναμη της Σοβιετικής Ένωσης και την ηθική ενότητα και αλληλεγγύη των Σοβιετικών λαών, έτοιμοι να υπερασπίσουν την σοσιαλιστική τους χώρα με την τελευταία σταγόνα του αίματός τους και ικανοί να τσακίσουν κάθε εχθρό· δεύτερον, οι κυβερνώντες της Γερμανίας ήταν αναγκασμένοι να λάβουν υπόψη τους το γεγονός οτι μπορεί να αποτύγχαναν να κινητοποιήσουν την πλειοψηφία του Γερμανικού λαού σε έναν πόλεμο ενάντια στην μεγάλη Χώρα του Σοσιαλισμού.

Έχοντας έτσι τα πραγμάτα, η Γερμανία ήρθε αντιμέτωπη με το δίλημμα – να κάνει πόλεμο ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και να διακινδυνεύσει να τον χάσει· ή να κάνει αποφασιστική στροφή στην εξωτερική της πολιτική και να πάρει το μονοπάτι των ειρηνικών σχέσεων με τη Σοβιετική Ένωση. Όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα οι ηγέτες της Γερμανίας διάλεξαν το δεύτερο δρόμο .....

Η Σοβιετική Ένωση, ασκώντας σοσιαλιστική εξωτερική πολιτική, συνάπτοντας σύμφωνο μη επίθεσης με την Γερμανία, ματαίωσε τα ύπουλα σχέδια των προβοκατόρων του πολέμου, εξασφάλισε ειρήνη ανάμεσα στα δυο μεγαλύτερα Κράτη της Ευρώπης, και δυνάμωσε την επιρροή της σε ολόκληρη την πορεία τη διεθνών εξελίξεων.

Μετά τη σύναψη την Γερμανο – Σοβιετική Συμφωνία, η αστική τάξη της Βρετανίας και της Γαλλίας, μην έχοντας πια καμιά ελπίδα πολέμου από την Γερμανία εναντίον της ΕΣΣΔ, πήραν το δρόμο της ένοπλης πάλης ενάντια στον κυριότερο ιμπεριαλιστή αντίπαλό τους. Το έκαναν με το πρόσχημα υπεράσπισης της υποτελούς της, της Πολωνίας – την ιδια την Πολωνία που οι Βρετανοί και Γάλλοι ιμπεριαλιστές την καθιέρωσαν σαν το προχωρημένο φυλάκιο εναντίον της χώρας των Σοβιέτ και που με τα χέρια της ήθελαν, το 1920, να στραγγαλίσουν την νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία· την ίδια την Πολωνία που οι άρχοντές της πήραν την Βίλνα από την Λιθουανία, και που πριν από λίγο απέσπασαν με την βία ένα τμήμα περιοχής της Τσεχοσλοβακίας. Ποντάρισαν στην Πολωνία, αλλά και εδώ έχασαν.

Το Πολωνικό Κράτος, που είναι φυλακή λαών με το αντιδραστικό καθεστώς του και την τρομοκρατία, την καταπίεση και ληστεία εκατομμυρίων Ουκρανών, Λευκορώσων και των ίδιων των Πολωνών εργαζομένων, με το πρώτο στρατιωτικό χτύπημα αποκάλυψε όλη την εσωτερικοί του σαπίλα και κατέρρευσε σε δυο εβδομάδες.

Σε αυτές τις συνθήκες, η Σοβιετική Ένωση, ασκώντας την δικιά της ανεξάρτητη πολιτική, πολιτική που υπαγορεύεται από τα συμφέροντα του σοσιαλισμού, που είναι ίδια με τα συμφέροντα των εργαζομένων όλων των χωρών, πήρε αποφασιστικά μέτρα για να εξασφαλίσει ειρήνη σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη.

Με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στη Δυτική Ουκρανία και στην Δυτική Λευκορωσία, οι Σοβιετικοί λαοί βοήθησαν τα αδέλφια τους που στέναζαν κάτω από τον ζυγό των Πολωνών αρχόντων, έσωσαν 13 εκατομμύρια εργαζόμενους από αιματηρή σφαγή, τους απελευθέρωσαν από την καπιταλιστική σκλαβιά, τους άνοιξαν τον δρόμο για μια ευτυχισμένη ζωή και τους εξασφάλισαν την λευτεριά για εθνική και πολιτιστική προκοπή.

Με την σύναψη του Γερμανό-Σοβιετικού Συμφώνου «Φίλιας και Συνόρων», η ΕΣΣΔ όχι μόνο εξάλειψε τον άμεσο κίνδυνο πολέμου για τους λαούς της αλλά επίσης δημιούργησε ένα φράγμα ενάντια στην επέκταση του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Συνάπτοντας σύμφωνα αμοιβαίας βοηθείας με τις μικρές Βαλτικές χώρες, η ΕΣΣΔ εγγυήθηκε την εθνική τους ανεξαρτησία, εξασφάλισε την άμυνά τους ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και ισχυροποίησε την αμυντική ικανότητα της ίδιας της της χώρας.

Η μεταφορά της πόλης της Βίλνας και της περιοχής της Βίλνας στη Λιθουανία δείχνει ακόμα μια φορά την προσοχή που δίνει η χώρα του σοσιαλισμού στα εθνικά συμφέροντα των μικρών λαών. Ποτέ δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει στις μέρες μας στο κόσμο, άλλο Κράτος εκτός από την Σοβιετική Ένωση που, με την δικιά του θέληση, παραχώρησε μια ολόκληρη περιοχή της σε έναν μικρο λαό που ζει στα σύνορά της, λογω του οτι σεβεται τα εθνικά συμφέροντα αυτού του λαού.

Σε μια περίοδο που ο πόλεμος λυσσομανά στην Ευρώπη, που οι αστικές τάξεις υποδαυλίζουν τον σωβινισμό, υποκινώντας το ένα έθνος ενάντια στο άλλο, η Σοβιετική Ένωση καθιέρωσε σχέσεις καλής γειτονιάς με τα γύρω από αυτή Κράτη, καθοδηγούμενη σε αυτό από την Σταλινική πολίτικη της ειρήνης και της φίλιας ανάμεσα στα έθνη. Με όλη την πολίτικη της η ΕΣΣΔ προσφέρει ανεκτίμητη υπηρεσία στην υπόθεση την παγκόσμιας ειρήνης, για την οποία ενδιαφέρονται οι λαοι όλων των χωρών.

Αλλά οι ιμπεριαλιστές της Βρετανίας και της Γαλλίας, έχοντας πάρει το δρόμο του πολέμου, δεν θέλουν να το παρατήσουν. Αντίθετα, ρίχνουν τους λαούς όλο και πιο πολύ στα πεδία των μαχών, κουκουλώνοντας τον πραγματικό χαρακτήρα του πολέμου. Έχοντας αυτό τον σκοπό στο νου τους, κινητοποιούν όλα τα μέσα ιδεολογικής εξαπάτησης των μαζών.

Οι παλιότερες γενιές εργατών [workers ] που έχουν την εμπειρία του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, θυμούνται καλά πως, εκείνο τον καιρό, ο τύπος της Βρετανίας και της Γαλλίας προσπαθούσε μέρα – νύχτα να αποδείξει οτι οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών διεξήγαγαν τον πόλεμο μόνο για την «υπεράσπιση της δημοκρατίας» ενάντια στον «Πρωσικό μιλιταρισμό», ενώ ο Γερμανικός τύπος από την μεριά του πάσχιζε να πείσει το λαό ότι ο πόλεμος διεξάγονταν ενάντια στο «Ρώσικο Τσαρισμό». Στην πραγματικότητα όμως, όπως είναι καλά γνωστό, αυτό που συνέβαινε ήταν ενας αγώνας ανάμεσα σε δυο ομάδες ιμπεριαλιστών για το ξαναμοίρασμα της γης.

Τώρα οι κυρίαρχες τάξεις της Βρετανίας και της Γαλλίας, που σήμερα, όπως τότε, εξακολουθούν να έχουν ιμπεριαλιστικούς στόχους, άλλαξαν τα μέσα και τα συνθήματα ιδεολογικής εξαπάτησης συμφωνα με τις τωρινές συνθήκες. Κερδοσκοπώντας με τα αντιφασιστικά αισθήματα των μαζών, προβάλουν το σύνθημα του «Αντιφασιστικού» πολέμου, και διακηρύσσουν ότι ο πολεμάς τους ενάντια στην Γερμανία ειναι «Πόλεμος για την Δημοκρατία ενάντια στον Φασισμό», πόλεμος ενάντια στον «Χιτλερισμό», πόλεμος για την λευτεριά των εθνών.

Αλλά τι θαυμάσιοι απόστολοι του «αντιφασιστικού» πολέμου είναι, αυτοί που για τόσα χρόνια έκαναν κάθε δυνατή παραχώρηση σε εκείνους που πολεμούν σήμερα, και σαμποτάριζαν το ενιαίο μέτωπο του λαϊκού αγώνα ενάντια στο φασισμό και τον πόλεμο, όταν ολόκληρη η διεθνής κατάσταση έδειχνε ότι αυτή η πάλη ήταν το πιο σημαντικό καθήκον της στιγμής. Τι καταπληκτικοί «μαχητές της λευτεριάς των εθνών» είναι εκείνοι που για αιώνες κράτησαν εκατομμύρια σκλάβους των αποικιών στη δουλεία και παίζουν με τις τύχες των μικρών εθνών σαν να είναι αντικείμενα διαπραγμάτευσης στις ιμπεριαλιστικές τους δοσοληψίες. Τι καταπληκτικοί «υπερασπιστές της δημοκρατίας» είναι εκείνοι που στις δίκες τους χώρες καταργούν τα τελευταία υπολείμματα των δημοκρατικών δικαιωμάτων των λαϊκών μαζών, κλείνουν τις εφημερίδες τους, καθαιρούν τους εκλεγμένους εκπρόσωπους τους και κατατρέχουν όλους όσους υψώνουν την φωνή τους ενάντια στον τωρινό αντιλαϊκό πόλεμο.

Οι Γάλλοι αστοί ξαναζωντανεύουν τις μέρες της αντεπαναστατικής τρομοκρατίας. Από τις μέρες της κατάπνιξης της Παρισινής Κομμούνας, η Γαλλία δεν έχει ξαναζήσει τέτοια εκστρατεία εναντίον της εργατικής τάξης. Η απαγόρευση λειτουργίας του Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας, η σύλληψη των επαναστατών αντιπροσώπων του Γαλλικού προλεταριάτου στο κοινοβούλιο - των πιο συνεπών αγωνιστών ενάντια στην αντίδραση κάθε είδους – αποδεικνύουν καθαρά πόσο ψεύτικες και υποκριτικές είναι οι δηλώσεις για τον δημοκρατικό αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου.

Οι αστικές τάξεις ξεσηκώνονται ενάντια στους κομμουνιστές επειδή φοβούνται την αλήθεια για τον πόλεμο πιο πολύ και από την φωτιά, επειδή το κομμουνιστικό κόμμα είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να οργανώσει τον αγώνα του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Οι αστικές τάξεις κάνουν οτιδήποτε για να αναγκάσουν εκατομμύρια λαών να πάει στον πόλεμο και να πεθάνει για μια υπόθεση που δεν έχει καμιά σχέση με αυτούς. Δεν είναι δικός τους πόλεμος, αλλά ο πόλεμος των εκμεταλλευτών τους. Τους φέρνει βάσανα, φτώχεια, ανέχεια, ερείπια και θάνατο. Υποστηρίζοντας ένα τέτοιο πόλεμο, υπερασπίζουν αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα αυτών που τους έριξαν σε αυτή τη σκλαβιά και την καταπίεση, υποστηρίζουν την καπιταλιστική σκλαβιά.

Για την εργατική τάξη υπάρχει μόνο μια στάση, συγκεκριμένα, η ασυμβίβαστη, θαρραλέα πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, πάλη ενάντια στους ενόχους και φορείς του πολέμου, κύρια μέσα στη δικιά τους χώρα, πάλη για τον τερματισμό αϊτού του ληστρικού πολέμου. Αυτη ειναι ο πιο δίκαιος απο τους αγώνες, που υπαγορεύεται από τα στοιχειώδη συμφέροντα του προλεταριάτου και όλων των εργαζομένων .....

Σε ολο τον καπιταλιστικό κόσμο, όχι μόνο στις εμπόλεμες χώρες, ξέσπασε μια ξέφρενη αντιδραστική εκστρατεία ενάντια στην εργατική τάξη και των εργαζομένων μαζών. Συνεπώς, αυτό που ήταν χαρακτηριστικό των καθεστώτων των φασιστικών χωρών την περίοδο πριν το σημερινό πόλεμο, κυριαρχεί - στην διάρκεια του ξεσπάσματος του πολέμου – όλο και πιο πολύ στις χώρες της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας. Σε αυτές τις συνθήκες που άλλαξαν, τα καθήκοντα που έχει μπροστά της η εργατική ταξη παίρνουν και αυτά νέο χαρακτήρα. Ενώ πριν το καθήκον ήταν η συγκέντρωση όλων των δυνάμεων στην πάλη για την αποτροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου, η χαλιναγώγηση των πολεμοκάπηλων, τώρα η κινητοποίηση των πλατιών μαζών στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο διεξάγεται ήδη, και το πρώτο καθήκον της στιγμής είναι να μπει ένα τέλος στον πόλεμο.

Ενώ πριν το ζήτημα ήταν ο φραγμός του δρόμου της επίθεσης του κεφαλαίου και της φασιστικής αντίδρασης, τώρα η εργατική τάξη ειναι αντιμέτωπη με το καθήκον της διεξαγωγής μιας πιο αποφασιστικής πάλης ενάντια στο καθεστώς της τρομοκρατίας, της καταπίεσης και της καταλήστευσης των λαϊκών μαζών· έχει μπροστά της το καθήκον να σιγουρέψει ότι οι κυρίαρχες τάξεις δεν θα ρίξουν τα βάρη του πολέμου στις πλάτες του εργαζόμενου λαού.

Ενώ πριν οι προσπάθειες της εργατικής τάξης κατευθύνονταν κυρίως στην υπεράσπιση των καθημερινών συμφερόντων των εργαζομένων μαζών και στην προστασία τους από την καταλήστευση κσι ασυδοσία των καπιταλιστών εκμεταλλευτών, και ήταν αδύνατον, λόγω της απουσίας των αναγκαίων προϋποθέσεων, να μπει στην ημερήσια διάταξη η κατάργηση της καπιταλιστικής σκλαβιάς, τώρα, στο βαθμό που η κρίση που προκαλείται από το πόλεμο βαθαίνει όλο και πιο πολύ, η εργατική τάξη θα βρίσκεται αντιμέτωπη με αυτό το καθήκον με όλο και μεγαλύτερη οξύτητα.

Η κατάσταση που άλλαξε και τα νέα καθήκοντα της εργατικής τάξης απαιτούν επίσης μια αντίστοιχη αλλαγή των τακτικών των κομμουνιστικών κομμάτων. Οι τακτικές του ενιαίου προλεταριακού και λαϊκού μετώπου, που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρονιά, κατέστησαν δυνατό ώστε το προλεταριάτο και οι εργαζόμενες μάζες να συγκρατήσουν προσωρινά την επίθεση του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής αντίδρασης σε έναν αριθμό χωρών. Βοήθησε τον Ισπανικό λαό να διεξάγει ένοπλο αγώνα για δυόμιση χρόνια ενάντια στην εσωτερική αντίδραση και τους ξένους επεμβατιστές. Έγινε δυνατό ώστε το προλεταριάτο της Γαλλίας να εξασφαλίσει αξιόλογες κοινωνικές καταχτήσεις.

Το Κίνημα του Λαϊκού Μετώπου δραστηριοποίησε πλατιές μάζες λαού στην πόλη και στην ύπαιθρο και τις επιστράτευσε στον αγώνα για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους ενάντια στις αντιδραστικές κλίκες. Το κίνημα έκανε δυνατό την αναβολή για κάποιο χρονικό διάστημα του ξεσπάσματος του πόλεμου στην Ευρώπη. Οι τακτικές του ενιαίου λαϊκού μετώπου είναι πλήρως εφαρμόσιμες, ακόμα και τώρα, στην Κίνα και επίσης και στις αποικιακές και εξαρτημένες χώρες, οι λαοί των οποίων διεξάγουν αγώνα για την εθνική τους απελευθέρωση.

Αλλά αυτές οι τακτικές, στη μορφή που εφαρμόστηκαν πριν τον τωρινό πόλεμο, δεν είναι πια κατάλληλες για τις άλλες χώρες. Η ανάγκη αλλαγής των τακτικών εξαρτώνται από τις αλλαγές των συνθηκών και των καθηκόντων της εργατικής τάξης, όπως επίσης και από την θέση που κράτησαν οι ηγετικοί κύκλοι των κομμάτων που συμμετείχαν πριν στο μέτωπο σε σχέση με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Οι τακτικές του ενιαίου λαϊκού μετώπου προϋπόθεταν κοινή δράση των κομμουνιστικών κομμάτων με τα σοσιαλδημοκρατικά και μικροαστικά «δημοκρατικά» και «ριζοσπαστικά» κόμματα ενάντια στην αντίδραση και τον πόλεμο. Αλλά οι κορυφές αυτών των κομμάτων τώρα ανοιχτά υποστηρίζουν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Οι σοσιαλδημοκράτες, «δημοκράτες» και «ριζοσπάστες» λακέδες της αστικής τάξης, διαστρεβλώνουν αδιάντροπα τα αντιφασιστικά συνθήματα του Λαϊκού Μετώπου, και τα χρησιμοποιούν για την εξαπάτηση των λαϊκών μαζών και την συγκάλυψη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου. Κάτω από την σημαία της «εθνικής ενότητας» στην πραγματικότητα έκαναν κοινό μέτωπο με τους καπιταλίστες, μέτωπο που απλώνεται από τους Συντηρητικούς ηγέτες μέχρι τους ηγέτες των Εργατικών στην Αγγλία, και από την Καγκουλάρ [Γαλλική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε από το 1932 μέχρι το 1940 και που συνωμότησε για την ανατροπή της Τρίτης Δημοκρατίας] μέχρι τους σοσιαλιστές στην Γαλλία. Οι σημαντικότεροι ηγέτες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και των ρεφορμιστικών συνδικάτων κατέλαβαν θέσεις στην πρώτη γραμμή στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, από τις πρώτες μέρες του πολέμου .....

..... Κατευθύνουν το δηλητηριώδες κεντρί των συκοφαντιών τους ενάντια στην ΕΣΣΔ και στους επαναστάτες εργάτες και στα κομμουνιστικά κόμματα. Οι ηγετικοί κύκλοι της Δεύτερης Διεθνούς παίζουν τον πιο εγκληματικό ρόλο στην σφαγιαστική μηχανή του πολέμου. Εξαπατούν τις μάζες με τα κηρύγματά τους για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου και βοηθούν την αστική τάξη να κατευθύνει τους λαούς στο σφαγείο. Οι κυρίαρχες τάξεις ξέρουν καλά ότι οι λαϊκές μάζες δεν θα πιστέψουν τους Βρετανούς και Γάλλους καπιταλίστες και τον τύπο τους όταν προσπαθούν να τις πείσουν για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πόλεμου και όταν υποστηρίζουν ότι ο πολεμος διεξάγεται για την υπεράσπιση της Πολωνίας και για τα συμφέροντα των λαών τους .....

Από τα παραπάνω προκύπτει ξεκάθαρα ότι οι κομμουνιστές δεν μπορούν να κάνουν κανένα απολύτως ενιαίο μέτωπο με εκείνους που έχουν σχηματίσει κοινό μέτωπο με τους ιμπεριαλιστές και υποστηρίζουν τον εγκληματικό αντιλαϊκό πόλεμο. Η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα κείνο με τους σοσιαλδημοκράτες, «δημοκράτες» και «ριζοσπάστες» πολιτικούς που προδίδουν τα ζωτικά συμφέροντα των λαϊκών μαζών. Ανάμεσα στις λαϊκές μάζες και σε αυτούς τους λακέδες του ιμπεριαλισμού βρίσκεται η άβυσσος του πολέμου.

Αλλά στις συνθήκες του πολέμου και της κρίσης υψώνεται ακόμα πιο οξυμένα από ότι πριν η ανάγκη της ενότητας της εργατικής τάξης και η συσπείρωση των εργαζομένων μαζών γύρω από την εργατική τάξη. Εκατομμύρια εργαζομένων στο καπιταλιστικό κόσμο και, πρώτα και κύρια, στις εμπόλεμες χώρες, ενδιαφέρονται όσο δεν πάει άλλο για την επίτευξη της μαχητικής ενότητας της εργατικής τάξης, και την δημιουργία ενός πραγματικού ενιαίου μετώπου ενάντια στον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι καπιταλίστες, ενάντια στην μανιασμένη αντίδραση και στη αχαλίνωτη καταλήστευση των μαζών. Και οι κομμουνιστές δεν θα σταματήσουν τον αγώνα για την ενότητα των γραμμών των προλετάριων και για την συσπείρωση σε αυτές των εργαζόμενων μαζών, άλλα θα εντείνουν τις προσπάθειές τους προς αυτή την κατεύθυνση δέκα φορές παραπάνω.

Όμως, τώρα το ζήτημα της δημιουργίας της ενότητας της εργατικής τάξης και του ενιαίου λαϊκού μετώπου μπαίνει με ένα νέο τρόπο. Στην περίοδο πριν τον πόλεμο, οι κομμουνιστές προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν την ενιαία δράση της εργατικής τάξης με συμφωνίες ανάμεσα στα κομμουνιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα. Τωρα τετοια συμφωνια ειναι πλεον αδιανόητη.

Στις σημερινές συνθήκες, η ενότητα της εργατικής τάξης μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί από τα κάτω, στην βάση της ανάπτυξης του κινήματος των ίδιων των εργαζόμενων μαζών και σε αποφασιστική πάλη ενάντια στους κυριότερους προδότες ηγέτες των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.

Αυτό το προτσές θα διευκολυνθεί σε μεγάλο βαθμό από τις συντροφικές σχέσεις που εδραιώθηκαν τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στους κομμουνιστές και ενα σημαντικό τμήμα των σοσιαλδημοκρατών εργατών στο κοινό αγώνα τους ενάντια στην αντίδραση και τους υποκινητές του πολέμου. Θα διευκολυνθεί επίσης και από το γεγονός ότι τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, κάτω από το βάρος της εγκληματικής πολιτικής των ηγεσιών τους, διαλύονται όλο και πιο γρήγορα, και τα υγιή προλεταριακά τμήματα αυτών των κομμάτων θα ενωθούν με τους κομμουνιστές παίρνοντας το μονοπάτι ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον καπιταλισμό.

Την προηγούμενη περίοδο οι κομμουνιστές πάλευαν να εξασφαλίσουν την δημιουργία ενιαίου λαϊκού μετώπου κάνοντας συμφωνία με τα σοσιαλδημοκρατικά και μικροαστικά «δημοκρατικά» και «ριζοσπαστικά» κόμματα κατευθείαν με τα ηγετικά τους σώματα στη βάση κοινής πλατφόρμας για την πάλη ενάντια το φασισμό και τον πόλεμο. Αλλά στο βαθμό που οι κυριότεροι ηγέτες αυτών των κομμάτων περάσαν ολοκληρωτικά και πλέρια στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, ενώ ορισμένοι από αυτούς, όπως οι Γάλλοι ριζοσπάστες, έχουν αναλάβει άμεσα την διεξαγωγή του πολέμου, δεν μπορεί να μπαίνει ζήτημα τέτοιων συμφωνιών.

Τώρα η επιστράτευση της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, των εργαζόμενων της πόλης και της προοδευτικής διανόησης μπορεί και πρέπει να επιτευχθεί χωρίς και ενάντια στην ηγεσία αυτών των κομμάτων, στη βάση της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την αντίδραση σε εν ενιαίο μέτωπο από τα κάτω.

Τέτοιο ενιαίο δραστήριο μέτωπο των μαζών δεν μπορεί να δημιουργηθεί χωρίς την πιο αποφασιστική πάλη ενάντια στους σοσιαλδημοκράτες, «δημοκράτες» και «ριζοσπάστες» λακέδες του ιμπεριαλισμού, για την εξάλειψη της επιρροής αυτών των πρακτόρων της αστικής τάξης μέσα το εργατικό κίνημα και για την απομόνωσή τους από τις εργαζόμενες μάζες.

Η ιστορία φέρνει τώρα αντιμέτωπη την εργατική τάξη των καπιταλιστικών χωρών με καθήκοντα τεράστιας σημασίας. Πρέπει να βγάλουν εκατομμύρια λαών από την άβυσσο του πολέμου, να σώσουν τις χώρες τους και τους λαούς τους από την καταστροφή, την ανέχεια και τον όλεθρο. Μόνο η εργατική τάξη, παίρνοντας την ηγεσία των βασικών μαζών της αγροτιάς και των εργαζομένων των πόλεων, είναι σε θέση να αντισταθεί αποφασιστικά ενάντια στη αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, να βάλει τέλος στο εγκληματικό τους έργο και να τελειώσει μια και καλή με τις αίτιες που φέρνουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Αυτά τα καθήκοντα, τα οποία έχει μπροστά της η εργατική τάξη, μπορούν να εκπληρωθούν. Τώρα οι δυνάμεις του διεθνούς προλεταριάτου αυξήθηκαν σε τεράστιο βαθμό σε σύγκριση με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Η εμπροσθοφυλακή του – η εργατική τάξη της ΕΣΣΔ = δημιούργησε ενα απόρθητο σοσιαλιστικό φρούριο. Η ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης πολλαπλασιάζει την δύναμη της εργατικής τάξης όλων των καπιταλιστικών χωρών και δυναμώνει την εμπιστοσύνη στις δικές του δυνάμεις. Όπως είναι σαφές από το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, η εμπιστοσύνη των εργαζόμενων μαζών στην αστική τάξη, στον καπιταλισμό, ήδη υπονομεύτηκε από την αρχή αυτού του πολέμου και θα συνεχίσει να υπονομεύεται ακόμα πιο πολύ.

Οι σοσιαλδημοκράτες ηγέτες δεν θα καταφέρνουν για πολύ ακόμα να εξαπατούν τις μάζες, όπως ήταν σε θέση να κάνουν στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η προδοτική πολιτική τους, οι αντικομμουνιστικές, αντι-Σοβιετικές επιθέσεις τους ήδη προξένησαν έντονη δυσαρέσκεια στις γραμμές των ίδιων των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων.

Οσο συνεχίζεται ο πόλεμος, θα μεγαλώνει η αγανάκτηση των μαζών και το αντιπολεμικό κίνημα θα πλαταίνει όλο και πιο πολύ. Ούτε ο πιο μανιασμένος διωγμός δεν θα συγκρατήσει και δεν θα καταστείλει την πάλη των εργαζομένων ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο ιστορικός ρόλος της κομμουνιστικής εμπροσθοφυλακής της εργατικής τάξης σήμερα είναι να οργανώσει και να μπει επικεφαλής αυτού του αγώνα.

Εάν οι κομμουνιστές είναι σε θέση να εκπληρώσουν με επιτυχία αυτό το ρόλο τους, πρέπει να δώσουν το παράδειγμα της σωστής κατανόησης της ουσίας του τωρινού πολέμου και να τσακίσουν ολοκληρωτικά το μύθο για τον δήθεν αντιφασιστικό, δίκαιο χαρακτήρα του όπως ακούραστα διαδίδεται από τους σοσιαλδημοκράτες ηγέτες.

Εξηγήστε, εξηγήστε και ακόμα μια φορά εξηγήστε την πραγματικότητα στις μάζες. Αυτό στην παρούσα στιγμή είναι πάνω από όλα η πιο σημαντική προϋπόθεση για την κινητοποίηση των μαζών στην πάλη εναντία στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο κα την καπιταλιστική αντίδραση.

Το ξεδίπλωμα ενός πραγματικά πλατιού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την αντίδραση μπορεί μόνο να είναι επιτυχής αν η κομμουνιστική δράση και διεξαγωγή της πάλης μέσα στις μάζες, παρατηρεί με οξυδέρκεια τις διαθέσεις τους, ακούει προσεκτικά τις φωνές τους και δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις ανάγκες και τα βάσανα τους. Οι κομμουνιστές δεν πρέπει να προτρέχουν. Πρέπει να διατυπώνουν συνθήματα που ανταποκρίνονται στις συγκεκριμένες συνθήκες, συνθήματα που να είναι κατανοητά και να τα πιάνουν αμέσως οι μαζες, πρέπει πάντα να είναι επικεφαλής του κινήματος των μαζών, και να τις καθοδηγούν στην επίλυση των ώριμων νέων καθηκόντων.

Η τωρινή εξαιρετικά σοβαρή κατάσταση απαιτεί από τους κομμουνιστές ότι δεν θα υποχωρήσουν ούτε σπιθαμή παρά την καταπίεση και την καταδίωξη, άλλα θα βγουν μπροστά αποφασιστικά και θαρραλέα ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στην αστική τάξη της χώρας τους· ότι θα δράσουν με τον τρόπο που μας δίδαξε ο Λένιν, με τον τρόπο που διδαχθήκαμε τώρα άπω τον μεγάλο, συνετό ηγέτη των εργαζομένων, τον Στάλιν.

Τα κομμουνιστικά κόμματα πρέπει να αναδιοργανώσουν ριζικά τις γραμμές τους σύμφωνα με τις συνθήκες του πολέμου, να διώξουν από τις γραμμές τους τα συνθηκολόγα στοιχειά, και να παγιώσουν μπολσεβίκικη πειθαρχία. Πρέπει να συγκεντρώσουν τα πύρα τους ενάντια στον οπορτουνισμό, που εκφράζεται με την παρέκκλιση προς τη θέση της «υπεράσπισης της Πατρίδας», με την υποστήριξη του παραμυθιού για τον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου και με την υποχώρηση μπρος στην καταπίεσης της αστικής τάξης.

Όσο πιο γρήγορα καταφέρουν τα κομμουνιστικά κόμματα να τα πετύχουν όλα αυτά τόσο καλύτερα θα είναι σε θέση να πραγματοποιήσουν τον ανεξάρτητο ηγετικό τους ρόλο στο εργατικό κίνημα και μπορούν με μεγαλύτερη επιτυχία να εκπληρώσουν τα καθήκοντα που έχουν μπροστά τους.

Όσο συνεχίζεται ο πόλεμος όλα τα κομμουνιστικά κόμματα, όλες οι οργανώσεις της εργατικής τάξης, όλοι οι δραστήριοι εργάτες βρίσκονται μπροστά στην υπέρτατη δοκιμασία. Θα πεταχτούν έξω τα ξένα στοιχεία της εργατικής τάξης, οι καριερίστες, οι αποστάτες, αυτοί που τρύπωσαν στο κομμουνιστικό κόμμα.

Τα κομμουνιστικά κόμματα στο σύνολό τους θα αντέξουν την δοκιμασία. Θα γίνουν καλύτερα, ακόμα πιο ατσαλωμένα για τις μάχες που έρχονται. Νέοι εκατοντάδες χιλιάδες μαχητές για την υπόθεση της εργατικής τάξης θα μπουν τις γραμμές του στρατού του κομμουνισμού.

Τα κομμουνιστικά κόμματα και η εργατική τάξη των καπιταλιστικών χωρών θα εμπνέονται από το ηρωικό παράδειγμα των Ρώσων Μπολσεβίκων, από το παράδειγμα του κόμματος του Λένιν και του Στάλιν, που το 1914-18 έδειξαν στο προλεταριάτο τον πραγματικό δρόμο εξόδου από τον πόλεμο και ταυτόχρονα εξασφάλισαν την νίκη του σοσιαλισμού στο ένα έκτο της υδρογείου. Κρατώντας ψηλά την σημαία του προλεταριακού διεθνισμού, και δυναμώνοντας τους δεσμούς αδελφικής αλληλεγγύης ανάμεσα στην εργατική τάξη όλων των χωρών, οι κομμουνιστές θα βοηθήσουν έτσι όλους τους εργαζόμενους να εκπληρώσουν την ιστορική τους αποστολή.

Οι ιμπεριαλιστές των εμπόλεμων χωρών άρχισαν το πόλεμο για το νέο μοίρασμα του κόσμου, για παγκόσμια ηγεμονία, καταδικάζοντας εκατομμύρια λαούς στον αφανισμό. Η εργατική τάξη καλείται να βάλει τέλος στον πόλεμο με τον δικό της τρόπο, για τα δικά της συμφέροντα, για τα συμφέροντα όλης της εργαζόμενης ανθρωπότητας και έτσι να καταστρέψει μια και καλή τις αίτιες που προκαλούν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ - 30 Χρόνια από τον θάνατο του

30 Χρόνια από τον θάνατο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια

11 Απριλίου 1985 - 11 Απριλίου 2015

  

ΔΟΞΑ ΣΤΟ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΚΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥ ΕΝΒΕΡ ΧΟΤΖΙΑ

 

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ο Μαρξιστής – Λενινιστής», όργανο της Κεντρικής Επιτροπης του Κομμουνιστικού Κόμματος Καναδά (Μαρξιστικό – Λενινιστικό), στο τόμο 15, αριθμός 32, στις 14 Απριλίου 1985, με την ευκαιρία του θανάτου του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια στις 11 Απριλίου 1985. 

Ο Σύντροφος Ενβερ Χότζια, ηγέτης του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, ήταν εξαίρετος Μαρξιστής - Λενινιστής επαναστάτης, άνθρωπος επαναστατικής σκέψης και δράσης, και ο πιο σημαντικός ηγέτης του Διεθνούς Μαρξιστικού - Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κινήματος των καιρών μας.

Οι σημαντικές νίκες στη ζωή του Αλβανικού λαού – η δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος, η δημιουργία της ενότητας Κόμματος - λαού και η εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας στην διάρκεια του νικηφόρου Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου, η οικοδόμηση του σοσιαλισμού και η ανάπτυξη της επαναστατικής, διεθνιστικής εξωτερικής πολιτικής, πολιτική πραγματικής ανεξαρτησίας και ακεραιότητας, ενάντια στις δυο υπερδυνάμεις και την παγκόσμια αντίδραση, και η νικηφόρα πάλη ενάντια σε όλους τους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς της Αλβανίας, η επανάσταση και η υπόθεση του σοσιαλισμού – είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένες με το όνομα και το έργο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια, με την επαναστατική του δράση, την θεωρητική του σκέψη και καθοδήγηση. Το όνομα και το έργο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια είναι η ζωντανή ιστορία της Αλβανίας.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια ήταν πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν και Στάλιν. Όλο το θεωρητικό του έργο είναι συγκεφαλαίωση της πάλης του Κόμματος και των προσπαθειών του λαού στο δρόμο που χαράχτηκε από το Κόμμα για την απελευθέρωση της πατρίδας, για την νίκη της λαϊκής επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης της χώρας. Μέσω αυτού του έργου, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια όχι μόνο καθοδήγησε την πρόοδο του Αλβανικού λαού, αλλά συνεισέφερε στο θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού-Λενινισμού, στον παραπέρα εμπλουτισμό του με τις βαθεμένες αναλύσεις του.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια πάλεψε ακούραστα ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς του Κόμματος, ενάντια στους πράκτορες της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού. Διεξήγαγε την πάλη ενάντια στους διάφορους προδότες, ξένους αποστάτες και πράκτορες στις γραμμές του Κόμματος, όπως τον Κότσε Τζότζε μέχρι τον Μεχμέτ Σιέχου και συντροφιά. Καθοδήγησε έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στους εχθρούς και επικριτές του Μαρξισμού - Λενινισμού και της υπόθεσης της επανάστασης και του σοσιαλισμού, ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό όλων των αποχρώσεων, από τους Τιτοϊκούς και τους Χρουτσοφικούς μέχρι τους Κινέζους ρεβιζιονιστές και Ευρωκομουνιστές. Υπεράσπισε εξαιρετικά την Λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και της επανάστασης.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια, σαν ένας έξοχος Μαρξιστής -Λενινιστής και προλετάριος διεθνιστής εργάστηκε ακούραστα για την ενότητα και το δυνάμωμα του Διεθνούς Μαρξιστικού - Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κινήματος. Ξεχωρίζει σαν ο πιο σημαντικός και πιο σπουδαίος Μαρξιστής - Λενινιστής και επαναστάτης των καιρών μας, μεγάλος επαναστάτης στοχαστής και άνθρωπος της δράσης. Το όνομά του και το έργο του είναι αθάνατα.

Ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια ίδρυσε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας (σήμερα Κόμμα Εργασίας Αλβανίας). Είδε την ανάγκη της δημιουργίας του Κόμματος και την εδραίωση του καθοδηγητικού του ρόλου για τον θρίαμβο της επανάστασης στην Αλβανία. Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια υπερασπίστηκε την Λενινιστική άποψη για το κόμμα στις συνθήκες όπου η εργατική τάξη ήταν ακόμα μικρή και ελάχιστα διαμορφωμένη όπως στην Αλβανία. Πρότεινε τη θέση ότι η εργατική τάξη μπορεί να παίξει τον καθοδηγητικό της ρόλο ακόμα και σε εκείνες τις συνθήκες, επειδή αυτός ο καθοδηγητικός ρόλος ασκείται μέσω του κόμματος, κόμμα που στηρίζεται στην ιδεολογία του προλεταριάτου, τον Μαρξισμό – Λενινισμό.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έκανε την ιστορική πρόταση για την ίδρυση του Κόμματος στην συνάντηση των αντιπροσώπων των κομμουνιστικών ομάδων στις 8 Νοέμβρη 1941. Τόνισε:

«Αυτό απαιτείται από τις αντικειμενικές συνθήκες, από την εργατική τάξη. Το απαιτούν οι κομμουνιστές. Το απαιτούν οι ιστορικές στιγμές που περνά η χώρα μας. Το απαιτεί ο λαός, που μας καλεί να ξεσηκωθούμε σε αγώνα μαζί του. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτόν τον κυριο στόχο ούτε για μια στιγμή παραπάνω, σύντροφοι.»

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έβγαλε το γενικό συμπέρασμα ότι:

«Τώρα, δεν είναι μόνο μια δυνατότητα, αλλά είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε το Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα του προλεταριάτου παντού, σε κάθε χώρα, άσχετα από το επίπεδο οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, ως το το κόμμα που καθοδηγεί την εργατική τάξη ακόμα και αν αριθμητικά είναι μικρή. Μεγάλης σημασίας είναι η πείρα του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας, που σε εκείνες τις συνθήκες ήξερε πως να μπει επικεφαλής των μαζών στην πάλη και στην επανάσταση, πως να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη τους και να το δεχθούν σαν το μοναδικό και αδιαφιλονίκητο ηγέτη. Τα σαράντα χρόνια πείρας του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας απέδειξαν επίσης το εξαιρετικά σημαντικό μάθημα ότι και στην περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, μέχρι να εξαλειφθούν οι τάξεις και μέχρι να οικοδομηθεί ο κομμουνισμός, ειναι ζωτικά ζητήματα η ύπαρξη του κόμματος της εργατικής τάξης και ο ηγετικός του ρόλος στην κοινωνία.»

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια απέρριψε την ρεβιζιονιστική άποψη του αποκαλούμενου πολιτικού πλουραλισμού στο σοσιαλισμό, την άποψη της διατήρησης και συνεργασίας πολλών πολιτικών κομμάτων ακόμα και στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Οι ρεβιζιονιστές, όπως οι Κινέζοι ρεβιζιονιστές, διατυπώνουν την ρεβιζιονιστική θέση ότι το κόμμα του προλεταριάτου όχι μόνο συνυπάρχει για μεγάλη χρονική περίοδο με άλλα, αστικά κόμματα, αλλά ότι αυτά θα ασκούν και “αμοιβαίο έλεγχο” το ένα στο άλλο.

Επίσης, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια απόρριψε την άποψη των Χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών σύμφωνα με την οποία το κόμμα του προλεταριάτου δεν χρειάζεται στις συνθήκες του σοσιαλισμού σαν αποτέλεσμα της οικοδόμησης της οικονομικής βάσης του σοσιαλισμού και της εξάλειψης των ανταγωνιστικών τάξεων. Οι Σοβιετικοί σύγχρονοι ρεβιζιονιστές προώθησαν την άποψη του αποκαλούμενου κόμματος όλου του λαού στην θέση του κόμματος του προλεταριάτου, και με αυτό τον τρόπο δικαιολόγησαν την εξάλειψη του Μαρξιστικού - Λενινιστικού κόμματος και τον καθοδηγητικό του ρόλο σε όλη την περίοδο της μετάβασης από τον καπιταλισμό στο κομμουνισμό.

Έτσι, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε ότι παντού όπου συνεχίζουν να υπάρχουν άλλα κόμματα, συνεχίζουν να υπάρχουν και ανταγωνιστικές τάξεις, και παντού όπου παύει να υπάρχει το κόμμα του προλεταριάτου, εκεί η αστική τάξη σφετερίστηκε το ρόλο του προλεταριάτου.

Αντί για την εξάλειψη του ηγετικού ρόλου του κόμματος, το έργο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, όπως πραγματοποιήθηκε στην Αλβανία, επιβεβαίωσε τη συνεχή ισχυροποίηση και διεύρυνση του ηγετικού ρολού του κόμματος. Βγάζοντας σημαντικά συμπεράσματα από την ιστορική εμπειρία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Αλβανία και από την πείρα του εκφυλισμού των κομμάτων στις ρεβιζιονιστικές χώρες, και από την πάλη ενάντια σε όλους τους εσωτερικούς εχθρούς που είχαν σκοπό την υπονόμευση της καθοδήγησης του Κόμματος, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια εμπλούτισε την διδασκαλία του Μαρξισμού – Λενινισμού για τον ηγετικό ρόλο του Κόμματος.

Στο Όγδοο Συνέδριο του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε:

«Κανένα πρόβλημα, απλό ή σύνθετο, τωρινό ή μελλοντικό, δεν μπορεί να λυθεί χωρίς την καθοδήγηση του Κόμματος. Αυτό ήταν πάντα και συνεχίζει να είναι κάνονας. Αυτή η καθοδήγηση εξασφαλίζει την επιτυχή οικοδόμηση του σοσιαλισμού, εγγυάται την συγκεντροποιημένη διεύθυνση για τον μοναδικό σκοπό, την συγκεντροποιημένη διεύθυνση όλης της δουλειάς που γίνεται στη χώρα. Βάζει φραγμό στο ενδεχόμενο διαστρέβλωσης της γραμμής του και στις παράνομες και εχθρικές ενέργειες, υπερασπίζεται το σοσιαλισμό και τις νίκες που κερδήθηκαν.»

O Σύντροφος Ενβέρ Χότζια διατύπωσε επίσης την άποψη ότι το προλεταριακό κόμμα πρέπει να είναι προλεταριακό στη σύνθεσή του όπως επίσης στη γραμμή και την ιδεολογία του· ότι πρέπει να έχει μονολιθική ενότητα και ότι πρέπει να είναι στενά συνδεδεμένο με τις μάζες. Σε όλες αυτές τις Λενινιστικές απόψεις για το κόμμα του προλεταριάτου, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια εμπλούτισε παραπέρα το Μαρξιστικό – Λενινιστικό θησαυροφυλάκιο.

Στηριζόμενο στις προτάσεις του Σύντροφου Ενβέρ Χότζια, το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας καθόρισε μια σειρά από κριτήρια και κανόνες για την εξέταση αποδοχής νέων μελών στις γραμμές του, για να εξασφαλιστεί ότι οι γραμμές του συμπληρώνονται μόνο με εκείνους που έχουν την έγκριση του εργαζόμενου λαού και που είναι αγωνιστές της πρώτης γραμμής της τάξης τους.

«Ο κανόνας του Κόμματος ως αναφορά τα μελή του», ειπε ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια, «πρέπει να είναι ότι όλη τη ζωή τους την περνούν στην μάχη και τη θυσία, και αυτό είναι καθήκον, μεγάλη τιμή για αυτούς. Είναι κάνονας και γίνεται κανόνας για εμάς τους κομμουνιστές που διανοητικά, μέχρι το θάνατό μας, συνεχίζουμε να είμαστε επαναστάτες.»

Θεμελιώδης αναγκαιότητα για την εφαρμογή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού και βασικός παράγοντας που εγγυάται τον καθοδηγητικό ρόλο του κόμματος είναι η πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ενότητα, η ατσάλινη ενότητα στις γραμμές του Κόμματος. Αυτή η αναγκαιότητα για μια μοναδική Μαρξιστική – Λενινιστική γραμμή, απορρίπτεται από όλες τις Τροτσκιστικές, Μαοϊκές και αστικο-φιλελεύθερες απόψεις για το κόμμα με την ύπαρξη δυο ή πολλών γραμμών μέσα στο κόμμα. Το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, με επικεφαλής τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια, θεωρούσε πάντα αυτή την ενότητα το θεμέλιο της δύναμης του και του αήττητου του κόμματος. Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε :

«Ποτέ δεν επιτράπηκε η ύπαρξη φραξιών στις γραμμές μας. Πάντα είχε μια γραμμή, την Μαρξιστική – Λενινιστική γραμμή, που την υπερασπίστηκε με αφοσίωση και την εφάρμοσε μα αποφασιστικότητα. Μόνο τα κόμματα που αρνούνται την επανάσταση και την επαναστατική πάλη για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, που, κατά συνέπεια, δεν έχουν ανάγκη την ενότητα, μπορούν να υποστηρίζουν την συνύπαρξη αντίθετων ιδεολογιών στις γραμμές του ίδιου κόμματος. Τα πραγματικά Μαρξιστικά – Λενινιστικά κόμματα μπορούν να εκπληρώσουν την αποστολή τους και να οδηγήσουν το προλεταριάτο στην επανάσταση και το σοσιαλισμό κυρίως όταν πρώτα και κύρια εξασφαλίζουν μια ατσάλινη και μαχητική ενότητα στις γραμμές τους, ενότητα επαναστατών.»

Μια από τις μεγάλες αρετές του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας, καθοδηγούμενο από τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια, είναι ότι γνώριζε πως να συνδέει το Κόμμα με τις μάζες. Μέσα στη φωτιά του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου, το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας πέτυχε αυτό που κάθε Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κόμμα θέλει, να είναι επικεφαλής των μαζών και να τις καθοδηγεί στο δρόμο της επανάστασης. Στη περίοδο οικοδόμησης του σοσιαλισμού, το ΚΕΑ κινητοποίησε τις μάζες του λαού για να συμμετέχουν στη διεύθυνση - διακυβέρνηση της χώρας.

Υπερασπιση και Εμπλουτισμος της
Μαρξιστικης – Λενινιστικης Θεωριας της Επεναστασης

O Σύντροφος Ενβέρ Χότζια ήταν ο αρχιτέκτονας του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου, με τη πολιτική του πτέρυγα, το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, και την στρατιωτική του, τον Εθνικό Απελευθερωτικό Στράτο. Στη δράση του, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια παρέμεινε πιστός στην Μαρξιστική – Λενινιστική θεωρία της επανάστασης και την εφάρμοσε στην πράξη στην αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική και σοσιαλιστική επανάσταση στην Αλβανία.

Πραγματοποιώντας την επανάσταση στις συνθήκες διεξαγωγής πολέμου ενάντια στο φασισμό, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια συνέδεσε τον πόλεμο για εθνική απελευθέρωση από το ζυγό του φασισμού με την πάλη για την εγκαθίδρυση της λαϊκής εξουσίας και του σοσιαλισμού. Αυτή είναι νέα ιστορική πείρα της επανάστασης.

Ένα από τα πρώτα ζητήματα με το οποίο ήρθε αντιμέτωπο το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας (σήμερα Κόμμα Εργασίας Αλβανίας) με την ίδρυση του ήταν να καθορίσει και να χαρακτηρίσει σωστά την πάλη του λαού εκείνη τη στιγμή. Στην ιδρυτική του διακήρυξη, το ΚΚΑ σωστά χαρακτήρισε την κύρια αντίθεση ύστερα από την φασιστική κατοχή. Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε:

«Στις νέες συνθήκες οι εσωτερικές οξυμένες αντιθέσεις περάσαν σε δεύτερη μοίρα, και το κύριο ήταν οι εξωτερικές αντιθέσεις, ανάμεσα στον Αλβανικό λαό που πολεμούσε για λευτεριά, για την ανεξαρτησία του και την ακεραιότητά του και του Ιταλούς και Γερμανούς καταχτητές που βεβήλωσαν την χώρα μας. Άρα, η πάλη πρέπει να έχει αντιφασιστικό απελευθερωτικό χαρακτήρα»

Από την αρχή, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια απέρριψε τις λανθασμένες απόψεις συμφωνά με τις οποίες δεν έπρεπε να οργανωθεί ο εθνικός απελευθερωτικός πόλεμος και ότι ήταν καλύτερα να οργανωθεί αργότερα, στο μέλλον, η σοσιαλιστική επανάσταση, μόνο μετά την δημιουργία και ανάπτυξη Αλβανικού προλεταριάτου αποτέλεσμα της καπιταλιστικής ανάπτυξης που θα έφερνε ο φασισμός.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε επίσης τον έντονο δημοκρατικό και ταξικό χαρακτήρα της αντιφασιστικής πάλης. Το Κόμμα δεν μπορούσε να επιτρέψει να ιδιοποιηθούν άλλοι τους καρπούς του λαϊκού αγώνα. Έτσι, με το ηγετικό επιτελείο του, το Κόμμα ήξερε πως να δώσει στον αντιφασιστικό αγώνα χαρακτήρα λαϊκής επανάστασης, η οποία έβαλε τα θεμέλια για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου αμέσως μετά την απελευθέρωση της χώρας, για την αδιάκοπη εξέλιξη της αντιφασιστικής, δημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια εφάρμοσε την θέση του Λένιν για την μετατροπή της αστικής δημοκρατικής επανάστασης σε προλεταριακή επανάσταση. Από το 1943, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε:

«Τώρα το Αλβανικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι επικεφαλής του μετώπου για την απελευθέρωση της χώρας και για μια δημοκρατική Αλβανία. Αυτή είναι η πρώτη φάση του αγώνα μας. Δεν σημαίνει ότι δε εργαζόμαστε για την προετοιμασία της δεύτερης φάσης. Η πρώτη φάση προετοιμάζει το έδαφος για την δικτατορία του προλεταριάτου.»

Σε εκείνες τις συνθήκες, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια και το Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας (σήμερα Κόμμα Εργασίας Αλβανίας) ίδρυσαν τους οργανισμούς που ενσάρκωναν τη λαϊκή εξουσία. Πρώτα – πρώτα το ΚΚΑ και ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισαν ότι μόνο ο ένοπλος αγώνας του λαού θα απελευθέρωνε τη χώρα. Αυτός ο ένοπλος αγώνας έγινε η διαχωριστική γραμμή, που έφερε τις επαναστατικές δυνάμεις στη πρώτη γραμμή και που απομόνωσε του κουΐσλιγκ και τους συνεργάτες των φασιστών καταχτητών. Η πολιτική ενότητα του λαού, που εδραιώθηκε στην φωτιά του απελευθερωτικού πόλεμου, δημιούργησε τις συνθήκες για την ίδρυση των οργάνων λαϊκής εξουσίας και εμπόδισε τις προσπάθειες των διάφορων αντιδραστικών δυνάμεων, όπως το Μπαλί Κομπεντάρ, να αρπάξουν τους καρπούς της νίκης μέσω των παλιών οργάνων της κρατικής εξουσίας, όργανα που ήταν στην υπηρεσία των φασιστών καταχτητών και του καθεστώτος. Η δημιουργία της ενότητας Κόμματος – λαού και της λαϊκής κρατικής εξουσίας, δυο μεγάλα επιτεύγματα του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου, περιγράφονται και αναλύονται στο τελευταίο βιβλίο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια «Βάζοντας τα θεμέλια της Νέας Αλβανίας», που δείχνει τον δρόμο της υπεράσπισης και παραπέρα ισχυροποίησης της Σοσιαλιστικής Αλβανίας.

Με το θρίαμβο της αντιφεουδαρχικής, αντιιμπεριαλιστικής και δημοκρατικής επανάστασης στην Αλβανία, ξεκίνησε η σοσιαλιστική επανάσταση, ανοίγοντας νέα εποχή στην ιστορία της Αλβανίας, στη διάρκεια της οποίας το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας άνοιξε νέους δρόμους και μονοπάτια στην οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας σύμφωνα με τις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού. Η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Αλβανία δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέρος του παγκόσμιου επαναστατικού προτσές. Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ θεωρούσαν πάντα την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σαν διεθνιστικό καθήκον, συνεισφορά στην παγκόσμια επανάσταση.

Γενικεύοντας την πείρα της επανάστασης στην Αλβανία και βασιζόμενος σε επιστημονική, Μαρξιστική – Λενινιστική ανάλυση της σημερινής πολίτικης, οικονομικής και πολιτιστικής πραγματικότητας του καπιταλιστικού και ρεβιζιονιστικού κόσμου και αναλύοντας τις βαθιές αντιθέσεις ανάμεσα στην εργασία και το κεφάλαιο, μεταξύ των λαών και τον ιμπεριαλισμό και τις διεθνείς αντιθέσεις, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έβγαλε το συμπέρασμα ότι η Λενινιστική θεωρία ισχύει πλήρως. Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έβγαλε το σημαντικό συμπέρασμα ότι οι εθνικοαπελευθερωτικές, αντιιμπεριαλιστικές, δημοκρατικές και προλεταριακές επαναστάσεις είναι συστατικά ενός και μοναδικού παγκόσμιου επαναστατικού προτσές για την καταστροφή του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος. Η σπουδαιότητα αυτών των συμπερασμάτων κατέχει την πρώτη θέση σήμερα.

Η Συνεισφορά του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια στην

Οικοδόμηση του Σοσιαλισμού

Με επικεφαλής τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια και το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας, ο Αλβανικός λαός μπήκε στον δρόμο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Στο τέλος του πολέμου, η Αλβανία ήρθε αντιμέτωπη με τις καταστροφές του πολέμου, χώρα χωρίς βιομηχανία, κεφάλαιο ή εξειδικευμένους ειδικούς. Η χώρα αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα : την εξάλειψη των υπολειμμάτων του φεουδαρχισμού, το τέλος της οικονομικής εξάρτησης της χώρας από το ξένο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, την επίτευξη των ριζικών μετασχηματισμών σε όλη την δομή της κοινωνίας, την εξάλειψη των οικονομικών βάσεων του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Καθοδηγούμενο από τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια, το Κόμμα έθεσε καθήκοντα για την εκβιομηχάνιση της χώρας και την κολοχτιβοποίηση (συλλογική καλλιέργεια) της γεωργίας, για την ανάπτυξη της εκπαίδευσης και του πολιτισμού.

Σε αυτή την πορεία, ο Αλβανικός λαός οικοδόμησε τις οικονομικές βάσεις του σοσιαλισμού και μπήκε στον δρόμο της πλήρους οικοδόμησής του. Αυτή την περίοδο, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια και το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας έλυσαν σειρά προβλημάτων και εμπλούτισαν παραπέρα και ανάπτυξαν την Μαρξιστική - Λενινιστική θεωρία και επαναστατική πράξη της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Αυτή την περίοδο, ο Αλβανικός λαός αντιμετώπισε την πρόκληση μιας νέας, ισχυρής τάσης σύγχρονου ρεβιζιονισμού, τον Χρουστσοφικό ρεβιζιονισμό, που αρνούνταν τα θεμελιώδη διδάγματα του Λενινισμού για την επανάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, μπαίνοντας στο δρόμο της επαναφοράς της αστικής πολιτικής στην εξουσία και της παλινόρθωσης του καπιταλιστικού συστήματος. Μπροστά σε αυτή την πρόκληση, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια ξεσκέπασε την ρεβιζιονιστική προδοσία και την τσάκισε και έκανε μια βαθεμένη ανάλυση των αιτιών της εμφάνισής της, παίρνοντας μετρά για την παρεμπόδιση τέτοιας οπισθοδρόμησης στην Αλβανία.

Το γεγονός ότι η Αλβανία στέκει σήμερα ως η μόνη σοσιαλιστική χώρα στον κόσμο μαρτυρεί την ορθότητα της ανάλυσης που έγινε και των μέτρων που πάρθηκαν για την υπεράσπιση του Μαρξισμού – Λενινισμού και του δρόμου προς τον σοσιαλισμό. Αυτό αποτελεί συνεισφορά ανεκτίμητης άξιας στο θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού – Λενινισμού και την επαναστατική πράξη.

Στη βάση των συμπερασμάτων που βγήκαν από την ανάλυση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, μπήκε σε εφαρμογή πρόγραμμα παραπέρα επαναστατικοποίησης του Κόμματος και του κράτους, της παιδείας και του πολιτισμού, της λαϊκής συνείδησης και όλης της ζωής στη χώρα. Ένα από τα πιο σημαντικά συμπεράσματα του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια και του ΚΕΑ, μεγάλης θεωρητικής και πρακτικής σημασίας, ήταν ότι η ταξική πάλη συνεχίζεται στις συνθήκες του σοσιαλισμού, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς των ρεβιζιονιστών ότι μετά την εξάλειψη των εκμεταλλευτριών τάξεων, η ταξική πάλη τελειώνει. Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ τόνισαν ότι το δυνάμωμα της ενότητας Κόμματος – λαού είναι νέα κινητήριος δύναμη του σοσιαλισμού, για την διεξαγωγή της ταξικής πάλης και το ξεπέρασμα και των ανταγωνιστικών και των μη ανταγωνιστικών αντιθέσεων που συνεχίζουν να υπάρχουν στο σοσιαλισμό. Μόνο με την πλέρια νίκη του κομμουνισμού θα εξαλειφθούν η βάσεις της παλινόρθωσης του καπιταλισμού.

Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ υπερασπίστηκαν επίσης τη Λενινιστική θεωρία για την αναγκαιότητα τελειοποίησης και συνεχούς δυναμώματος της δικτατορίας του προλεταριάτου σε όλη την ιστορική περίοδο της μετάβασης από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό, απορρίπτοντας τις θεωρίες των Χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών για το αποκαλούμενο «κράτος όλου του λαού».

Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ εμπλούτισαν με νέα πείρα το θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού – Λενινισμού και στα πεδία της ιδεολογικής και πολιτιστικής επανάστασης και έβγαλαν το συμπέρασμα για την αναγκαιότητα της νίκης της σοσιαλιστικής επανάστασης στο πεδίο της ιδεολογίας για την εξασφάλιση της νίκης στο πεδίο της πολιτικής και της οικονομίας.

Μια από τις πιο σημαντικές συνεισφορές του ΚΕΑ και του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια ήταν η εφαρμογή της αρχής της αυτάρκειας και στην επανάσταση και στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Μέσω της συνεπούς εφαρμογής αυτής της αρχής, ο Αλβανικός λαός αντιστάθηκε σε όλη την πίεση και τον εκβιασμό των ιμπεριαλιστών και ρεβιζιονιστών, που έλπιζαν να επιβάλλουν τους ηγεμονιστικούς σκοπούς τους στην Αλβανία διαμέσου της «βοήθειας» τους. Αυτή η στάση επέτρεψε τους Αλβανούς να αντιταχθούν στη πίεση των Αγγλο-Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των Τιτοϊκών μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Επέτρεψε την Αλβανία να απορρίψει τις «συστάσεις» και «συμβουλές» των Τιτοϊκών και Χρουστσοφικών ρεβιζιονιστών, που επιδίωκαν να επιβάλλουν νεοαποικιακή εξάρτηση στη χώρα. Η Αλβανική πείρα στην εφαρμογή της αρχής της αυτάρκειας συνέτριψε όλη την ιμπεριαλιστική – ρεβιζιονιστική προπαγάνδα ότι οι λαοί δεν μπορούν να αναπτυχθούν σε ανεξάρτητο δρόμο, στηριζόμενοι στα δικά τους πόδια, αλλά πρέπει να μπουν κάτω από την κηδεμονία άλλων.

Μια άλλη σημαντική πείρα της Αλβανίας στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι η πείρα της συνεχούς τελειοποίησης των σχέσεων παράγωγης, της συνεχούς εξέλιξης των σοσιαλιστικών σχέσεων παράγωγης σε συμφωνία με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Έτσι, και η θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων των παλιών οπορτουνιστών και οι θεωρίες των Χρουστσοφικών που βλέπουν τις παραγωγικές σχέσεις μόνο σαν μορφή ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, απορρίφθηκαν πέρα για πέρα και άνοιξε ο δρόμος της ισχυροποίησης του σοσιαλιστικού καθεστώτος και και της δημιουργίας Μαρξιστικής – Λενινιστικής συνείδησης στις λαϊκές μάζες.

Η Πάλη του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια και του ΚΕΑ

Ενάντια στον Σύγχρονο Ρεβιζιονισμό

Μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας του ΚΕΑ και του έργου του Σύντροφου Ενβέρ Χότζια είναι η πάλη ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό. Αυτή ήταν μια πολύτιμη συνεισφορά, όχι μόνο για την υπεράσπιση των νικών της επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Αλβανία, αλλά και για την υπεράσπιση του Μαρξισμού – Λενινισμού και των άρχων του προλεταριακού διεθνισμού, της προόδου της επανάστασης και της υπόθεσης του σοσιαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Το έργο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια στην πάλη ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό αντιπροσωπεύει μεγάλο θεωρητικό θησαυρό και σημαντική πείρα πολίτικης πάλης.

Στο έργο του, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια επιβεβαιώνει τα Μαρξιστικά – Λενινιστικά διδάγματα για τις κοινωνικές συνθήκες που δημιουργούν το ρεβιζιονισμό και στις ιδιαίτερες συνθήκες που γεννούν τον σύγχρονο ρεβιζιονισμό. Ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός είναι συστατικό τμήμα της ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού, στρατηγική που υιοθετήθηκε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην υπηρεσία της αντεπανάστασης.

Ένα από τα στηρίγματα πάνω στα οποία βασίστηκαν ο σύγχρονος ρεβιζιονισμος των Τιτοϊκών, των Χρουστσοφικών και άλλων παραλλαγών του ήταν ο καιροσκοπισμός ως αναφορά τον αλλαγμένο χαρακτήρα του ιμπεριαλισμού σαν αποτέλεσμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αντί να καλούν για δυνάμωμα της επίθεσης του προλεταριάτου και των λαών ενάντια στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό, ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός καλούσε για συμφιλίωση με τον ιμπεριαλισμό, για το ξεπούλημα της εθνικοαπελευθερωτικής και προλεταριακής επανάστασης, βάζοντας τον ειρηνικό και κοινοβουλευτικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό στη θέση της επαναστατικής πάλης των λαών κλπ. Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια τόνισε:

«Ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός, που είναι συνεχεία των αντι – Μαρξιστικών θεωριών των κομμάτων της Δεύτερης Διεθνούς, της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, διαμορφώθηκε στην περίοδο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει τις ρίζες του στην ηγεμονιστική πολιτική του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Όλες οι παραλλαγές και ρεύματα του σύγχρονου ρεβιζιονισμού έχουν τις ίδιες βάσεις και την ίδια στρατηγική και διαφέρουν μόνο στην τακτική που εφαρμόζουν και στις μορφές της πάλης που χρησιμοποιούν.»

Σε όλες τις αναλύσεις και συγκρούσεις τους, το ΚΕΑ και ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έθεταν πάντα τα θεμελιώδη ζητήματα της επαναστατικής θεωρίας και πράξης, τις αρχές και τους νομούς του Μαρξισμού – Λενινισμού. Στην εκτίμηση των θέσεων των Τιτοϊκών, των Χρουστσοφικών, των Κινέζων ρεβιζιονιστών, των Ευρωκομουνιστών και των άλλων παραλλαγών του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, το ΚΕΑ και ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια στήριξαν τις απόψεις τους σε τέτοια θεμελιώδη ζητήματα όπως τη στάση προς την επανάσταση και τον σοσιαλισμό, προς τον ιμπεριαλισμό και τον ρεβιζιονισμό, προς την επανάσταση και το απελευθερωτικό κίνημα, προς τον προλεταριακό διεθνισμό.

Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια υπερασπίστηκε έξοχα την Λενινιστική θεωρία της επανάστασης και ξεσκέπασε με πειστικά επιχειρήματα και πολλά στοιχειά τις διαστρεβλώσεις που έκαναν οι ρεβιζιονιστικές και οπορτουνιστές θεωρίες.

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια διεξήγαγε αυτή τη μάχη ανοιχτά σε διάφορες συναντήσεις, όπως επίσης και στη ιστορική σύνοδο των 81 κομμάτων τον Νοέμβρη του 1960, όπου ξεσκέπασε τους ελιγμούς και τις ρεβιζιονιστικές πρακτικές του Χρουστσόφ.

Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια ξεσκέπασε ολόπλευρα, βαθεμένα και με επιστημονικό τρόπο τις «θεωρίες» που παρουσίαζαν σαν νέες, σαν ανώτερη ανάπτυξη της Μαρξιστικής – Λενινιστικής θεωρίας, σαν πιο κατάλληλη στρατηγική για την μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, ή σαν το πιο αποτελεσματικό πρόγραμμα οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Ξεσκέπασε τις Γιουγκοσλαβικές θεωρίες για την αποκαλούμενη αυθόρμητη πορεία προς τον σοσιαλισμό, τον Χρουστσοφικό ειρηνικό δρόμο, την Κινεζική θεωρία των «τριών κόσμων», την υπεράσπιση του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας των Ευρωκομουνιστών κλπ.

Διεξάγοντας αυτί την τιτάνια πάλη υπεράσπισης της καθαρότητας του Μαρξισμού – Λενινισμού, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έγραψε έναν αριθμό εξαίρετων έργων που έχουν εμπλουτίσει παραπέρα το θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού – Λενινισμού, έργα όπως «Η Γουγκοσλάβικη 'Αυτοδιαχείριση' – Καπιταλιστική Θεωρία και Πράξη», «Οι Τιτοϊκοί», «Ο Ευρωκομμουνισμός είναι Αντικομουνισμός», «Σκέψεις για την Κίνα», όπως επίσης και άλλα σημαντικά έργα, εκθέσεις σε Συνεδρία κλπ.

Η πάλη ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό καλούσε για ξεκάθαρη στάση προς τον ιμπεριαλισμό. Η στάση προς τον ιμπεριαλισμό είναι η θεμέλιος λίθος που ξεχωρίζει τους επαναστάτες από τους αντεπαναστάτες. Οι βαθεμένες Μαρξιστικές – Λενινιστικές αναλύσεις και το ξεσκέπασμα του σύγχρονου ρεβιζιονισμού είχαν πάντα στο επίκεντρό τους το ζήτημα της στάσης στον ιμπεριαλισμό, την εναντίωση στην συνθηκολόγηση με τον ιμπεριαλισμό και την συμφιλίωση και συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό από όλες τις παραλλαγές του σύγχρονου ρεβιζιονισμού. Στα έργα του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια, η ξεκάθαρη εναντίωση σε όλες τις αυταπάτες ως προς τις παραχωρήσεις στον Αμερικάνικο ή Σοβιετικό ιμπεριαλισμό, ή τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αποτελούν διαχωριστική γραμμή.

Ο Σύντροφο Ενβέρ Χότζια έκανε βαθεμένες και διεισδυτικές αναλύσεις της σημερινής διεθνούς κατάστασης. Τα έργα του, όπως οι εκθέσεις του στο Έβδομο και Όγδοο Συνέδριο του ΚΕΑ, «Σκέψεις για την Μέση Ανατολή», «Ιμπεριαλισμός και Επανάσταση. και άλλα έργα του, αποτελούν φλογερή και επιστημονική υπεράσπιση της συνεπούς αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής στάσης που βασίζεται στον Μαρξισμό – Λενινισμό.

Παράλληλα με το ζήτημα της στάσης προς τον ιμπεριαλισμό, η εμφάνιση του σύγχρονου ρεβιζιονισμού έθεσε επίσης και το ζήτημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αυτή η πολύπλοκη πάλη απαιτούσε το ξεσκέπασμα της πραγματικότητας στη Σοβιετική Ένωση, που μετατράπηκε σε καπιταλιστική κοινωνία, όπως επίσης και το ξεσκέπασμα της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας που καταλόγιζε τις αποτυχίες της Σοβιετικής Ένωσης σαν χρεοκοπία του σοσιαλισμού, όταν στην πραγματικότητα ήταν χρεοκοπία της καπιταλιστικής κοινωνίας. Οι Χρουστσοφικοί αντιπροσώπευαν το πιο πλήρες ρεύμα του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, με ένα τέλειο επεξεργασμένο σύστημα απόψεων, όπως επίσης και το πιο επικίνδυνο, καθώς προβάλλεται ως «σοσιαλιστές», εκμεταλλευόμενοι την κληρονομιά του σοσιαλισμού του Λένιν και του Στάλιν

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια καθοδήγησε έναν ανελέητο αγώνα ενάντια στο Σοβιετικό ρεβιζιονισμό και για την υπεράσπιση του Μαρξισμού – Λενινισμού, της επανάστασης και του σοσιαλισμού, όπως επίσης αγωνίστηκε και ενάντια στον σοσιαλιμπεριαλιστικό δρόμο στον οποίο μπήκε η καπιταλιστική Σοβιετική Ένωση. Μιλώντας στο Έβδομο Συνέδριο του ΚΕΑ, ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια τόνισε:

«Ο χρόνος απέδειξε ότι η θέσεις του 20ου Συνεδρίου (του ΚΚΣΕ) δεν ήταν ούτε 'απλές ιδεολογικές διαστρεβλώσεις' ούτε λανθασμένες εκτιμήσεις καταστάσεων. Οι 'Χρουστσοφικές θεωρίες' αντιπροσώπευαν μια συνειδητά επιλεγμένη πορεία για την εξάλειψη της δικτατορίας του προλεταριάτου και την παλινόρθωση του καπιταλισμού, αντιπροσώπευαν ιδεολογικά και πολιτικά μέσα ειδικά επιλεγμένα για την μετατροπή της Σοβιετικής Ένωσης σε ιμπεριαλιστικό κράτος και για την απομάκρυνση των εμποδίων ώστε να εφαρμοστεί η πολίτικη σωβινισμού μεγάλης δύναμης.»

Η πάλη του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια ενάντια στον συγχρονο ρεβιζιονισμό έπαιξε πολύ σπουδαίο ρόλο στην εμφάνιση και ανάπτυξη του νέου Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κινήματος. Η πάλη που διεξήγαγε ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια και το ΚΕΑ στήριξαν πλέρια την εμφάνιση των νέων Μαρξιστικών – Λενινιστικών Κομμουνιστικών Κομμάτων και εργάστηκε ακούραστα για την ενότητα και δυνάμωμα του Διεθνούς Μαρξιστικού – Λενινιστικού Κομμουνιστικού Κινήματος. Το Κόμμα μας και τα άλλα Μαρξιστικά – Λενινιστικά Κομμουνιστικά Κόμματα, που πήραν αυτή την διεθνιστική βοήθεια για το προχώρημα της υπόθεσης της επανάστασης και του σοσιαλισμού, έχουν σε πάρα πολύ μεγάλη εκτίμηση αυτό το έργο.

* * *

Ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια είναι ο επιφανέστερος Μαρξιστής – Λενινιστής στοχαστής των καιρών μας. Ήταν ο μαθητής και ο άμεσος συνεχιστής του έργου του Μαρξ, του Ενγκελς, του Λένιν και του Στάλιν. Εμπλούτισε παραπέρα το θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού – Λενινισμού, δείχνοντας πλήρη αφοσίωση στις αρχές του Μαρξισμού – Λενινισμού και αριστοτεχνική ικανότητα στην εφαρμογή αυτών των άρχων στις συγκεκριμένες εθνικές και διεθνείς συνθήκες. Ο θάνατός του ειναι μια ανυπολόγιστη απώλεια για το παγκόσμιο προλεταριάτο. Το έργο του είναι κληρονομιά ακατάλυτης άξιας για την πρόοδο της υπόθεσης του προλεταριάτου, για την νίκη της επανάστασης και του σοσιαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα.

Τα αποτελέσματα αυτού του έργου φαίνονται σήμερα στην ισχυρή, σφριγηλή και συνεχή πρόοδο της Σοσιαλιστικής Αλβανίας, της μόνης σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο, που προχωρά μπροστά στο δρόμο του σοσιαλισμού, με αυτοπεποίθηση, χωρίς κανενός είδους κρίση, χωρίς ανεργία, πληθωρισμό, χωρίς πνευματική ή πολιτιστική ερήμωση ή τις άλλες αρρώστιες της καπιταλιστικής κοινωνίας. Τα αποτελέσματα του έργου του φαίνονται στο νέο Κομμουνιστικό Μαρξιστικό – Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κίνημα που ξεπήδησε σφυρηλατημένο μέσα από την πάλη ενάντια στον σύγχρονο ρεβιζιονισμό όλων των αποχρώσεων, εξοπλισμένο με την Μαρξιστική – Λενινιστική θεωρία και την πείρα του επαναστατικού προλεταριάτου και των λαών, προχωρώντας το δρόμο της επανάστασης και του σοσιαλισμού, για την κοινή υπόθεση των εργατών και των καταπιεσμένων όλων των χωρών. Τα αποτελέσματα του έργου του φαίνονται στα σημαντικά έργα που συνεισέφερε στο θησαυροφυλάκιο του Μαρξισμού – Λενινισμού, έργα διαποτισμένα με την Μαρξιστική – Λενινιστική σκέψη, που φέρνουν στο προσκήνιο την σημερινή πραγματικότητα, τις τάσεις και τις αντιθέσεις, και τις δυνάμεις που μάχονται μεταξύ τους, έργα που εμπνέουν και καθοδηγούν τους λαούς στους επαναστατικούς τους αγώνες. Οι νίκες που κέρδισε η Αλβανία κάτω από την καθοδήγηση της ηγεσίας του ΚΕΑ με επικεφαλής τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια είναι νίκες του διεθνούς προλεταριάτου, που τις υπερασπίζουμε σαν κόρη οφθαλμού, ως διεθνιστικό καθήκον και τιμή και ως δουλειά αναπόσπαστη από την νίκη της κοινής μας υπόθεσης.

Δόξα στο Έξοχο και Αθάνατο Έργο του Συντρόφου Ενβέρ Χότζια !

Ζήτω το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας !

Ζήτω η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας !

Δόξα στον Μαρξισμό – Λενινισμό !