ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ομιλία στην 18η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΕΑ (1)

14 Οκτώβρη 1966

Σύντροφοι, θέλω να εκφράσω κάποιες προκαταρκτικές απόψεις για την προλεταριακή πολιτιστική επανάσταση που συνεχίζεται στη Κίνα στην διάρκεια αυτών των μηνών. Λέω προκαταρκτικές απόψεις, επειδή αυτή η επανάσταση είναι μεγάλο και σοβαρό ζήτημα που απαιτεί επιπλέον μελέτη από μέρους μας, πιο λεπτομερείς αναλύσεις, βασισμένες σε πιο πλήρη στοιχεία, πιθανόν να χρειάζονται διευκρινίσεις από τους Κινέζους συντρόφους και όλα αυτά πρέπει να αναλυθούν προσεκτικά υπό το φως του Μαρξισμού – Λενινισμού. Πολλά ζητήματα δεν μας είναι ξεκάθαρα, μπορούμε και κάνουμε εικασίες, αλλά παραμένουν μόνο εικασίες που απαιτούν επιβεβαίωση από τα γεγονότα, από την ζωή.

Όμως, αν και δεν έχουμε αρκετή πληροφόρηση, η Κεντρική Επιτροπή πρέπει να κρίνει με βάση τα στοιχεία που έχουμε και να διαμορφώσει μια λίγο – πολύ ξεκάθαρη εσωτερική άποψη. Δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, για τους λόγους που προανέφερα, ότι μπορεί να μην είμαστε πολύ ακριβείς σε συγκεκριμένες κρίσεις ή αποσαφηνίσεις. Όμως, η πρώτη προκαταρκτική σύντομη ανάλυση (επειδή αυτό το ζήτημα δεν είναι στην ημερήσια διάταξη αυτής της συνόδου της Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής) και οι κριτικές που μπορεί να κάνουμε για τις αρχές και τις μορφές της Κινέζικης Επανάστασης ωθούνται από καλούς συντροφικούς σκοπούς, από τις σωστές Μαρξιστικές – Λενινιστικές αρχές, από την επείγουσα και επιβεβλημένη ανάγκη για Μαρξιστική – Λενινιστική ενότητα ανάμεσα στα δυο κόμματά μας και από την απήχηση που μπορεί να έχει αυτή η επανάσταση στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα.

Η Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, όπως την παρουσίασαν οι Κινέζοι ηγέτες και την διεξάγουν, εμφανίζει δυο πλευρές ενός μοναδικού ζητήματος: την εθνική και την διεθνή πλευρά του. Το Κόμμα μας, τα άλλα Μαρξιστικά – Λενινιστικά κόμματα και ολόκληρος ο κόσμος ενδιαφέρονται και για τις δυο αυτές πλευρές, και για όλο ζήτημα συνολικά.

Αυτή η Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση εξετάζεται, αναλύεται, ερμηνεύεται, εγκωμιάζεται ή κριτικάρεται από πολλές διαφορετικές θέσεις, γίνονται πολλές εικασίες για αυτήν, αλλά μπορούμε να πούμε ότι η ερμηνεία της γίνεται κυρίως σε τρεις κατευθύνσεις: ερμηνεία από τις θέσεις της καπιταλιστικής αστικής τάξης, ερμηνεία από αστικές – ρεβιζιονιστικές θέσεις και ερμηνεία από πραγματικές εποικοδομητικές Μαρξιστικές – Λενινιστικές θέσεις.

Θα ήταν πάρα πολύ μεγάλο λάθος από την μεριά των Κινέζων συντρόφων εάν τις μπέρδευαν και τις έβαζαν όλες στο ίδιο τσουβάλι, αφού οι δυο πρώτες είναι διαμετρικά αντίθετες με την τρίτη. Σε αυτή την περίπτωση δεν είχαν Μαρξιστική – Λενινιστική αντικειμενικότητα.

Κατά συνέπεια, σύντροφοι, θα καταλαβαίνετε πόσο μας είναι δύσκολο, να μη πω αδύνατο, να κάνουμε σωστή, ανοιχτή συντροφική κριτική στους Κινέζους συντρόφους σε αυτές τις πολύπλοκες συνθήκες που ανέφερα, ή να κριτικάρουμε τα ζητήματα για τα οποία πρόκειται να μιλήσω, ιδιαίτερα ως αναφορά την ασυγκράτητη προσωπολατρία του Μάο Τσε Τουνγκ. Αλλά όπως πάντα, το Κόμμα μας θα υπερασπίσει τις αρχές θαρραλέα, σωστά και χωρίς φόβο και θα βρει όχι μόνο το θάρρος αλλά και την σύνεση και την ψυχραιμία, που ποτέ δεν του έλειψαν και που τα απέκτησε σε δύσκολους αγώνες, να εκφράσει την γνώμη του στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας, να συζητήσει με υπομονή και συντροφικό τρόπο με τους Κινέζους συντρόφους για το κοινό κάλο, για το κάλο του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Στηρίζουμε τις απόψεις που θα εκφράσουμε εδώ σε στοιχεία τα οποία πληροφορηθήκατε, από τις σχέσεις ανάμεσα στο Κόμμα μας και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας εδώ και πολλά χρόνια στη σειρά, από τις απόψεις του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στα σημαντικά διεθνή προβλήματα και στα ζητήματα του διεθνούς κομμουνισμού, από την ανταλλαγή απόψεων με γράμματα και αντιπροσωπείες και από τις δυο πλευρές, από την ανταλλαγή πείρας μέσω κομματικών και κρατικών δρόμων κλπ. Πληροφορηθήκατε επίσης για την εξέλιξη της Κινέζικης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης από την αρχή μέχρι τέλους από τον τύπο μας και, με πιο πολλές λεπτομέρειες, μέσω του ογκώδους υλικού από το ΑΤΑ που παίρνετε κάθε μέρα, άρα δεν πρόκειται να αναφερθώ στο ιστορικό της, αλλά θα σταθώ σύντομα μόνο σε συγκεκριμένες σημεία που κρίνω ότι είναι ιδιαίτερης σημασίας.

1) Στα συνέδριά τους, εδώ και δέκα χρόνια, οι Κινέζοι σύντροφοι όχι μόνο ήταν ασαφείς για την προδοσία του Τίτο, αλλά έριχναν τον φταίξιμο στον Στάλιν και αθώωναν τον Τίτο. Έχουμε στοιχεία για αυτή την στάση, επειδή αποτελούσε την ουσία των συνομιλιών μας με αυτούς. Αργότερα, όπως γνωρίζετε, διόρθωσαν αυτή τη στάση τους, αλλά συνέχιζαν να υποτιμούν τον Τιτοϊκό κίνδυνο μπροστά στον μεγάλο Χρουστσοφικό κίνδυνο.

2) Οι Κινέζοι σύντροφοι δεν κατανοούν τον κίνδυνο των Χρουστσοφικών πλέρια και όπως πρέπει. Δεν συμφωνούν ανοιχτά με τις κατηγορίες και τις συκοφαντίες των Χρουστσοφικών ενάντια στον Στάλιν, αλλά πίστεψαν μεγάλο μέρος τους και ενίσχυσαν την άποψή τους για τον Στάλιν την περίοδο της Κομιντέρν και αργότερα, για τα δήθεν λάθη του Στάλιν ως αναφορά την Κίνα, “λάθη” που μας τόνισε ο Τσου Ενλάϊ για να μας “πείσει” όταν μας επισκέφτηκε την τελευταία φορά, αν και δεν μπόρεσε να μας πείσει. Ακόμα και αν υποθέσουμε για μια στιγμή ότι δεχόμασταν αυτά που μας είπε ο Τσου Ενλάϊ για τον Στάλιν, κατά την γνώμη μας αυτά δεν συνιστούν σοβαρά σφάλματα ή λάθη αρχής, αλλά κυρίως είναι θέσεις τακτικής που υιοθετήθηκαν σε διάφορες πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες, που, χωρίς την αντιπαραβολή ντοκουμέντων, και ιδιαίτερα όταν έχει περάσει τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα από όταν συνέβησαν αυτά και όταν δεν υπάρχουν διαθέσιμα ντοκουμέντα, τουλάχιστον σε μας, μπορεί πολύ εύκολα να ερμηνευτούν μονόπλευρα.

Αργότερα οι Κινέζοι σύντροφοι κατάλαβαν την επικίνδυνη φύση των Χρουστσοφικών, αλλά η τακτική τους παρέμεινε ήπια, ιδιαίτερα στην αρχή, μάλιστα ακόμα και στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και κατόπιν, όταν επιτεθήκαμε ανοιχτά και η φλόγα της ρεβιζιονιστικής φωτιάς κατευθύνονταν μόνο ενάντια στο Κόμμα μας, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας προσπάθησε να σταματήσει τις πολεμικές.

Παρ' όλα αυτά, αμέσως μετά την πτώση του Χρουστσόφ, οι Κινέζοι σύντροφοι ταλαντεύτηκαν κάπως, είχαν κάποιες λανθασμένες αυταπάτες και έκαναν κάποιες λανθασμένες ενέργειες. Γνωρίζετε για το επεισόδιο του Τσου Ενλάϊ με τον Αλβανό πρέσβη (2) και την στάση του Κόμματός μας.

Μια άλλη λανθασμένη στάση των Κινέζων, που είχε επιπτώσεις ιδιαίτερα σε συγκεκριμένα κόμματα, όπως εκείνα της Κορέας και της Ιαπωνίας, ήταν η πρόταση για την “δημιουργία αντιιμπεριαλιστικού μετώπου που να συμπεριλαμβάνει τους ρεβιζιονιστές.” Απορρίψαμε αυτή την πρόταση με δύναμη και αποφασιστικότητα και οι Κινέζοι σύντροφοι την απέσυραν. Τώρα τη σημαία αυτής της άποψης την σήκωσαν οι Κορεάτες και οι Ιάπωνες.

3) Όπως γνωρίζετε, είχαμε αντιπαράθεση για ζητήματα άρχων με τους Κινέζους συντρόφους, όχι κύρια για την ταξική πάλη, αλλά “για την ύπαρξη της φεουδο-αστικής τάξης ως τάξης, σαν οντότητα που αγωνίζεται εναντίον μας, ακόμα και από θέσεις κρατικής εξουσίας, την στιγμή που η κρατική εξουσία στις χώρες μας είναι η δικτατορία του προλεταριάτου”. Γνωρίζουμε ποια είναι η θέση μας και αυτή βασίζεται στην πάλη μας, σε στοιχεία και στη Μαρξιστική – Λενινιστική ανάλυση.

Οι Κινέζοι σύντροφοι ισχυρίστηκαν το αντίθετο. Όπως γνωρίζετε, τους είπαμε ότι μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα στην χώρα τους, αλλά όχι στην δικιά μας, επειδή η ταξική πάλη στην χώρα μας διεξάγονταν και συνεχίστηκε αταλάντευτα από την εποχή του Εθνικού Απελευθερωτικού Πολέμου και από τον πόλεμο μέχρι τις μέρες μας και θα βαδίσουμε ενάντια στα υπολείμματα της φεουδο–αστικής τάξης κλπ, κλπ. Δεν υπάρχει αστική τάξη στην εξουσία στην χώρα μας. Οι Κινέζοι σύντροφοι απαίτησαν να υιοθετήσουμε τις απόψεις τους που μπορεί να να τις ανάπτυξαν μετά από ανάλυση της κατάστασης στην Κίνα. Αλλά ήταν μάταιο, επειδή, αντιμέτωποι με την δικιά μας ανάλυση, αναγκάστηκαν να χαμηλώσουν το τόνο τους· όμως, υποψιαζόμαστε ότι δεν πείστηκαν και συνεχίζουν να σκέφτονται ότι “οι Αλβανοί κάνουν λάθος στις αναλύσεις τους”. Και βλέπετε, έκαναν ακόμα και την τελική τους προσπάθεια να μας επιβάλλουν τα συμπεράσματά τους στο κοινό ανακοινωθέν όταν πήγε στην Κίνα η αντιπροσωπεία μας. (3) Αλλά απέτυχαν πάλι.

4) Κατά την γνώμη μας, η ανάλυση που έκαναν οι Κινέζοι σύντροφοι λόγω του ερχομού των ρεβιζιονιστών στη εξουσία στην Σοβιετική Ένωση, ζήτημα πολύ μεγάλης σημασίας για τον διεθνή κομμουνισμό, δεν είναι εντελώς αντικειμενική. Ρίχνουν το φταίξιμο στον Στάλιν. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό και, αν δεν κάνουμε λάθος, έγινε με απώτερο κίνητρο. Το Κόμμα μας έχει άλλη άποψη· η ανάλυσή μας αυτού του σπουδαίου ζητήματος συμφωνεί σε κάποιες πλευρές με αυτή της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, αλλά δεν συμφωνεί και είναι αντίθετη με κάποιες άλλες πλευρές. Η αμοιβαία ανταλλαγή απόψεων, οι κριτικές και οι υποδείξεις είναι φυσιολογικές, αλλά μπορεί να είναι εποικοδομητικές μόνο όταν γίνονται με Μαρξιστικό – Λενινιστικό τρόπο.

Τονίζω αυτά τα ζητήματα όχι γιατί έγιναν εμπόδια στις σχέσεις μας με τους Κινέζους συντρόφους, άλλα για να μας δώσω την δυνατότητα, όσο είναι δυνατό, να εξετάσουμε πιο ξεκάθαρα τα πρόσφατα γεγονότα που συμβαίνουν στην Κίνα, επειδή, μαζί με αυτά τα ζητήματα που τόνισα, μπορεί να υπάρχουν και άλλα ζητήματα που δεν γνωρίζουμε.

Πληροφορηθήκαμε για αυτά και παρακολουθήσαμε τις πρόσφατες εξελίξεις στην Κίνα μόνο από τον Κινέζικο τύπο και το Χσινχουά. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας και η Κεντρική του Επιτροπή δεν έδωσαν στο Κόμμα μας και στην Κεντρική του Επιτροπή καμιά ιδιαίτερη συντροφική πληροφορία. Νομίζουμε ότι ως κόμμα τόσο στενά συνδεδεμένο μαζί μας, έπρεπε να μας κρατήσει καλύτερα ενημερωμένους με διεθνιστικό τρόπο, ιδιαίτερα στην διάρκεια των τελευταίων μηνών.

Είστε ενημερωμένοι για την έκθεση που μας έδωσε ο Τσου Ενλάϊ. Δεν μας είπε τίποτα παραπάνω από ότι μας είπε μέχρι τώρα ο Κινέζικος τύπος, αλλά για το τι έγινε από τότε και τι θα γίνει αργότερα, δεν γνωρίζουμε τίποτα εκτός από αυτά που ειπώθηκαν στον τύπο. Έτσι, σύντροφοι, θα κατανοείτε πόσο συνετοί πρέπει να είμαστε στην εξαγωγή θεμελιωμένων και πλήρη συμπερασμάτων, επειδή μας είναι άγνωστα πολλά στοιχεία για το τι συμβαίνει μέσα στο κόμμα τους. Γνωρίζουμε σε κάποιο βαθμό την εξωτερική εμφάνιση αυτών που συμβαίνουν, την επιφανειακή τους εξέλιξη, όπως επίσης και τον προσανατολισμό της εξέλιξης των πραγμάτων, αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα για τις αιτίες, τις βασικές αιτίες τους. Μπορούμε να μαντέψουμε, να κάνουμε εικασίες, να κάνουμε υποθέσεις, αλλά η μεγάλη σοβαρότητα του ζητήματος και η σοβαρότητα του Κόμματός μας δεν μας επιτρέπουν να είμαστε απερίσκεπτοι και βιαστικοί.

Αν δε κάνουμε λάθος, στην χρονολόγηση των γεγονότων, τα προβλήματα ξεκίνησαν με ένα άρθρο του Λιν Πιάο για τον στρατό, που, μπορούμε να πούμε, ότι δεν υπονοούσε κάτι συγκεκριμένο εκτός από το δυνάμωμα του στρατού και την δημοτικότητά του, που είναι φυσικό σε αυτές τις διεθνείς συνθήκες. Συνεχίστηκε με την κριτική κάποιων μυθιστορημάτων και άρθρων και έφτασε στο αποκορύφωμά της στα πανεπιστήμια του Πεκίνου, μεταξύ των επικεφαλής των πανεπιστημίων και των καθηγητών, η επίθεση εστιάστηκε στην Κομματική Επιτροπή του Πεκίνου (χωρίς ακόμα να αναφέρεται το όνομα του PengZhen), εστιάστηκε σε κάποια μέλη του Γραφείου, όπως στον Lu Dingyi, στον αναπληρωτή του Λιν Πιάο στον στρατό, και έτσι, με την σειρά, στην δημιουργία της “Κόκκινης Φρουράς” και τις δραστηριότητές της. Στο μεταξύ, δημοσιεύτηκε δεύτερο άρθρο του Λιν Πιάο, που ενθάρρυνε την προσωπολατρία του Μάο και συνιστούσε πάλι την μελέτη των έργων του. Αυτό άρθρο, μπορεί να ειπωθεί, ήταν το κάλεσμα για δράση κλπ, κλπ.

Ορισμένα πράγματα τράβηξαν την προσοχή μας. Δημοσιεύτηκε στον Κινέζικο τύπο, ότι η Κομματική Επιτροπή του Πεκίνου, συμπεριλαμβανόμενου, φυσικά του Peng Zhen, αλλά χωρίς να λέει το όνομά του (ο Τσου Ενλάϊ μας το είπε), του Lu Dingyi, του Luo Ruiqing και άλλων ήταν “ρεβιζιονιστές, πράκτορες της αστικής τάξης,” κλπ, ότι υποστήριζαν τα αστικά στοιχειά μέσα στα πανεπιστήμια, στους συγγραφείς κλπ, και οι εφημερίδες δημοσίευαν κριτικές πολλών λογοτεχνικών έργων. Έτσι, σύμφωνα με αυτούς αυτή η εχθρική ενέργεια βασίζεται στο πεδίο του πολιτισμού και του σχολείου. Όμως τα τρία πρόσωπα που κατονομάστηκαν και άλλα ήταν μέλη του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής. Μόνο σε αυτόν τον τομέα προδώσαν; Δεν μπορούμε να εκφράσουμε άποψη για αυτό, επειδή οι Κινέζοι δεν λένε ούτε μια λέξη. Πότε αποκαλύφθηκε αυτή η “μεγάλη συνωμοσία” όπως την αποκαλούν; Σύμφωνα με αυτούς, όλη η δουλειά, όλη η γραμμή, όλες οι συλλογικές και ατομικές δράσεις της ηγεσίας αναλυθήκαν, όπως γίνεται συνήθως αντικανονικά και σε ιδιαίτερα ανώμαλες συνθήκες. Δεν μπορούμε να πούμε κάτι για αυτό, επειδή είναι εσωτερικό τους πρόβλημα· δεν γνωρίζουμε αλλά μπορούμε να πούμε μόνο: πως είναι δυνατό αυτή η εχθρική δουλειά, που εκδηλώθηκε στην πραγματικότητα ανοιχτά, να μην αποκαλυφθεί νωρίτερα;

Η αλήθεια είναι ότι πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που έγινε το τελευταίο Συνέδριο του ΚΚ Κίνας και το νέο πεντάχρονο συνεχίζεται χωρίς να έχει εξεταστεί σε Συνέδριο. Αυτό είναι αντικανονικό, λάθος, παραβίαση του καταστατικού και, από όσο μπορούμε να κρίνουμε από τα έξω, δεν υπήρχε αντικειμενική αιτία που να εμποδίζει την σύγκλιση Συνεδρίου. Δεν είναι απλώς οργανωτικό ζήτημα, αλλά πρώτα απ’ όλα ζήτημα αρχής: δεν παίρνει αποφάσεις η ανώτατη ηγεσία του Κόμματος και κανένας δεν δίνει λόγο σε αυτή, δηλαδή, αγνοείται. Γιατί; Είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε αυτό, αλλά μπορούμε να πούμε ότι είναι πολύ σοβαρή παράβαση που μπορεί να έχει πολύ επικίνδυνες συνέπειες.

Αρκετά με το Συνέδριο, αλλά τι γίνεται με την ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής; Τέσσερα χρόνια χωρίς συνεδρίαση! Πως είναι δυνατό; Τα γεγονότα είναι γεγονότα. Τα κυριότερα φόρουμ του κόμματος αγνοούνται. Πως εξετάστηκαν τα ζητήματα, σε ενότητα ή όχι; Με λανθασμένο ή σωστό τρόπο; Δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για αυτό επειδή δεν γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να πούμε ένα πράγμα, ότι όλο αυτό είναι αντικανονικό, παράνομο, ανεπίτρεπτο, καταδικαστέο και με τεράστιες και επικίνδυνες συνέπειες για το κόμμα και την χώρα. Τέτοια πρακτική δεν μπορεί να βρεθεί σε κανένα Μαρξιστικό-Λενινιστικό κόμμα.

Τι ανάγκασε τους Κινέζους συντρόφους να παραβιάσουν τους πιο στοιχειώδεις και πιο ζωτικούς κανόνες του κόμματος; Μπορούμε να φανταστούμε διάφορα.

Με βάση την πείρα και τους κανόνες του Κόμματός μας, θα καταδικάζαμε αυστηρά αυτές τις ενέργειες ως εχθρικές, θα τις καταπνίγαμε στη γένεσή τους και δεν θα επιτρέπαμε ποτέ να εδραιωθούν, επειδή το παράδειγμα της ηγεσίας με τις καλές και κακές πλευρές της, αντανακλάται αμέσως στην βάση.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί πως καθοδηγείται όλο αυτό το Κινέζικο κόμμα με τους τεράστιους αριθμούς του, χωρισμένο σε επιτροπές και περιοχές και με πολλά πολύπλοκα προβλήματα.

Ας εξετάσουμε ορισμένα ζητήματα. Η 11η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΚ συνήλθε αφού περάσαν τέσσερα χρόνια. Εκτός από την επίσημη ανακοίνωση για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στον Σοβιετικό ρεβιζιονισμό και για ορισμένα ζητήματα που θα αναφέρω παρακάτω, δεν γνωρίζουμε τίποτα άλλο, τι συζητήθηκε και τι αποφασίστηκε. Παρ' ολ' αυτά αναλύθηκε η γραμμή του κόμματος, τονίστηκαν τα σωστά και τα λάθη, ήρθαν αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους όσοι έκαναν λάθη, ατομικά και συλλογικά, τι μέτρα πάρθηκαν για να τακτοποιηθούν τα πράγματα, κλπ, κλπ; Αυτά είναι εσωτερικά τους ζητήματα και δεν λένε τίποτα. Δεν υπάρχει καμιά ανακοίνωση, ούτε για το πότε θα διεξαχθεί το επόμενο συνέδριο, που σημαίνει ότι συνεχίζουν χωρίς συνέδριο και αυτό υπονοεί ότι τα προβλήματα δεν είναι τακτοποιημένα εσωτερικά, δεν έχουν εξομαλυνθεί και δεν έχουν λυθεί. Ίσως να κάνουμε λάθος, αλλά μπορεί να υπάρχουν φράξιες μέσα στην ηγεσία· αν συμβαίνει αυτό, τότε οι διαφορές πρέπει να είναι ακόμα βαθιές και, κατά την γνώμη και πρακτική του Κόμματός μας, είναι δύσκολο να εξαλειφθούν με τις μεθόδους και τις μορφές που χρησιμοποιούν ακόμα και τώρα οι Κινέζοι σύντροφοι που συνεχίζουν να κρατούν στη θέση τους τα φραξιονιστικά στοιχεία, τους αναγνωρισμένους εχθρούς του Κόμματος, όχι μόνο στις γραμμές του Κόμματος, αλλά και στην Κεντρική Επιτροπή, ακόμα και στο Πολιτικό Γραφείο.

Τι προέκυψε επίσημα από την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής; Γνωρίζετε ότι προέκυψε, ειδικότερα, η διακήρυξη 16 σημείων για την “Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση” (Δες, Ενβέρ Χότζια, “Σκέψεις για την Κίνα”, τομ. 1, σελ. 252, Τίρανα 1979, Αγγλ. Εκδ), ότι ο Λιν Πιάο μπήκε δεύτερος στη σειρά μετά τον Μάο και ότι δημοσιεύτηκε νέα κατάταξη της κυριότερης Κινέζικης ηγεσίας, στην οποία εμφανίζονται νέοι σύντροφοι και ο Λιού Σάο Σι, ο Τσου Τεχ και άλλοι κατέβηκαν στην όγδοη και ενάτη θέση και ακόμα πιο κάτω. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι έγιναν συζητήσεις στη συνεδρίαση και πάρθηκαν μέτρα, αλλά δεν ξέρουμε κάτι συγκεκριμένο.

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι δημιουργήθηκαν οι “Κοκκινοφρουροί” και δραστηριοποιήθηκαν πριν την σύγκλιση της συνεδρίασης, δηλαδή, όπως γνωρίζετε, η Πολιτιστική Επανάσταση ξεκίνησε και μαζί με αυτήν η προσωπολατρία του Μάο υψώθηκε στα ουράνια με έναν αρρωστιάρικο και τεχνητό τρόπο. Το κάθε τι ταυτίστηκε με τον Μάο· το κόμμα, η Κεντρική Επιτροπή σπάνια αναφέρονται και προκύπτει ξεκάθαρα ότι “το κόμμα υπάρχει και παλεύει χάρη στο Μάο, ότι ο λαός ζει, αγωνίζεται και αναπνέει μόνο χάρη στο Μάο και μόνο χάρη στις απόψεις του Μάο”. Και χειρότερο από αυτό είναι ότι ο ίδιος ο Μάο δεν κάνει τίποτα για να χαλιναγωγήσει αυτή την προσωπολατρία προς το πρόσωπό του. Μπορεί να έφτασαν στο συμπέρασμα ότι το κόμμα τους αποσυντέθηκε από τα μέσα και μόνο το κύρος του Μάο μπορεί να σώσει την κατάσταση; Φυσικά, το κύρος του Μάο είναι σημαντικό, αλλά κάθε ενέργεια από την μεριά των Κινέζων συντρόφων πρέπει να γίνεται με σωστό Μαρξιστικό–Λενινιστικό τρόπο.

Φυσικά, αυτά μας ανησυχούν πάρα πολύ και υπάρχει λόγος που ανησυχούμε για αυτά, επειδή αφορούν την τύχη του διεθνούς κομμουνισμού, την τύχη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, του σοσιαλισμού και τις Μαρξιστικές – Λενινιστικές σχέσεις ανάμεσα στα δυο κόμματά μας και στις δυο χώρες μας.

Οι Κινέζοι σύντροφοι δίνουν πρωτάκουστη σημασία σε αυτή την “επανάσταση”, αλλά μαζί με την “τεράστια σημασία της”, μέχρι τώρα δεν είδαμε τους ξεκάθαρους προσανατολισμούς αυτής της “επανάστασης”. Στα 16 σημεία, αν τα διαβάσουμε προσεκτικά, θα βρούμε κάποιους λακωνικούς προσανατολισμούς και κάποιες γενικές αναφορές για πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα του κόμματος, τα οποία πρέπει να συζητήθηκαν στην ολομέλεια και δίνονται στις μάζες για να τα έχουν υπόψη τους. Με βάση την κατάταξη των κομμουνιστών ή των επιτρόπων που έγινε με αυτά τα 16 σημεία, ο Λιν Πιάο μιλά στους “Κοκκινοφρουρούς” λέγοντας ότι “υπάρχει ομάδα καπιταλιστών στην ηγεσία”, κλπ. Ως αναφορά το ζήτημα του πως θα εξελιχθεί αυτή η Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, τι δρόμους πρέπει να ακολουθήσει, ποιοι είναι οι στόχοι και οι επιδιώξεις της, όπως και να έχει δεν μας είναι πολύ καθαρά, επειδή με το να τα συνοψίσουμε στην “καταστροφή των τεσσάρων παλιών” και στην αντικατάστασή τους με τα “τέσσερα νέα” δεν μας δίνει ούτε πλήρεις ούτε ξεκάθαρες ερμηνείες, αλλά ακόμα και αν εστιάσεις σε αυτά τα “τέσσερα παλιά” μπορεί να φτάσεις στο συμπέρασμα ότι οι Κινέζοι σύντροφοι δεν σκέφτονται αρκετά σωστά για την πολιτιστική επανάσταση και την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής κουλτούρας· έχεις την εντύπωση ότι κάθε τι το παλιό στην Κινέζικη και παγκόσμια κουλτούρα πρέπει να απορριφτεί χωρίς διάκριση και να δημιουργηθεί μια νέα κουλτούρα, η κουλτούρα που αυτοί αποκαλούν προλεταριακή. Συνεπώς, η Καρτεσιανή θεωρία εξάλειψης του παρελθόντος για να οικοδομήσουμε την νέα κουλτούρα που θα πραγματοποιηθεί μόνο μέσω της “σκέψης του Μάο”, διαβάζοντας τα έργα του και τα αποσπάσματά του που έχουν αντικαταστήσει τώρα το κάθε τι στην Κίνα.

Ας σας διαβάσω ένα απόσπασμα από τον Λένιν και σας συνιστώ να ξαναδιαβάσετε το βιβλίο του “Για τον Πολιτισμό και την Τέχνη” που εκδόθηκε στην Αλβανία πριν από δέκα χρόνια. Πρέπει συνέχεια να ανατρέχουμε στα έργα του Λένιν και του Στάλιν και να μελετάμε το πως αυτοί αντιμετώπισαν αυτό ή εκείνο το ζήτημα.

Να τι λέει ο Λένιν για την σοσιαλιστική κουλτούρα:

“Αν δεν καταλάβουμε ξεκάθαρα ότι μόνο με την ακριβή γνώση του πολιτισμού, που δημιούργησε όλη την ανάπτυξη της ανθρωπότητας, μόνο με το ξαναδούλεμά του μπορούμε να χτίσουμε τον προλεταριακό πολιτισμό - αν δεν το καταλάβουμε, δεν θα λύσουμε το πρόβλημα αυτό. Ο προλεταριακός πολιτισμός δεν είναι κάτι που ξεπήδησε άγνωστο από που, δεν είναι επινόηση των ανθρώπων που αυτονομάζονται ειδικοί στον προλεταριακό πολιτισμό. Όλα αυτά είναι καθαρή ανοησία. Ο προλεταριακός πολιτισμός πρέπει να είναι η νομοτελειακή ανάπτυξη του αποθέματος των γνώσεων που επεξεργάστηκε η ανθρωπότητα κάτω από το ζυγό της καπιταλιστικής κοινωνίας, της τσιφλικάδικης κοινωνίας, της γραφειοκρατικής κοινωνίας. Όλοι αυτοί οι δρόμοι και τα δρομάκια οδηγούσαν και οδηγούν και εξακολουθούν να οδηγούν στον προλεταριακό πολιτισμό, έτσι όπως η πολιτική οικονομία που επεξεργάστηκε ο Μαρξ μας έδειξε προς τα που θα τραβήξει η ανθρώπινη κοινωνία, μας έδειξε το πέρασμα στην ταξική πάλη, στο ξεκίνημα της προλεταριακής επανάστασης.

Όταν ακούμε συχνά και εκπροσώπους της νεολαίας και ορισμένους υπερασπιστές της νέας εκπαίδευσης να κάνουν επίθεση ενάντια στο παλιό σχολειό, λέγοντας ότι το παλιό σχολειό ήταν σχολειό παπαγαλισμού, τους λέμε ότι πρέπει να πάρουμε από το παλιό σχολειό ότι καλό είχε. Δεν πρέπει να πάρουμε από το παλιό σχολειό τη μέθοδο που φόρτωνε το μνημονικό των νέων με μιαν υπέρμετρη ποσότητα από γνώσεις, στα εννιά δέκατα άχρηστες και στο ένα δέκατο διαστρεβλωμένες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορούμε να περιοριστούμε στα κομμουνιστικά συμπεράσματα και να αποστηθίσουμε μόνο τα κομμουνιστικά συνθήματα. Έτσι δεν δημιουργείται ο κομμουνισμός. Κομμουνιστής μπορείς να γίνεις μόνο, όταν πλουτίσεις τη μνήμη σου με τη γνώση όλου του πλούτου που επεξεργάστηκε η ανθρωπότητα.

Δεν μας χρειάζεται ο παπαγαλισμός, μας χρειάζεται όμως να αναπτύξουμε και να τελειοποιήσουμε τη μνήμη κάθε σπουδαστή με τη γνώση των βασικών γεγονότων, γιατί ο κομμουνισμός θα γίνει κάτι το κούφιο, θα γίνει κούφια ταμπέλα, ο κομμουνιστής δεν θα είναι παρά ένας απλός καυχησιάρης, αν όλες οι αποκτημένες γνώσεις δεν ξαναδουλευτούν μέσα στη συνείδησή του. Πρέπει όχι μόνο να αφομοιώσετε αυτές τις γνώσεις, αλλά να τις αφομοιώσετε έτσι, που να μπορείτε να τις εξετάζετε κριτικά, για να μην παραφορτώνετε το μυαλό σας με άχρηστη σαβούρα, αλλά να το πλουτίζετε με τη γνώση όλων των γεγονότων, που όποιος δεν τα ξέρει δεν μπορεί να είναι σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος. Αν ένας κομμουνιστής θα ήθελε να παινευτεί για τον κομμουνισμό του με βάση τα έτοιμα συμπεράσματα που απόκτησε, χωρίς να κάνει μια πολύ σοβαρή, πολύ δύσκολη και μεγάλη δουλειά, χωρίς να μπει στο νόημα των γεγονότων που είναι υποχρεωμένος να τα δει κριτικά, αυτός ο κομμουνιστής θα ήταν αξιοθρήνητος. Μια τέτοια επιπολαιότητα θα ήταν πάρα πολύ ολέθρια. Αν ξέρω ότι ξέρω λίγα, θα πετύχω να μάθω περισσότερα. Αν όμως ένας άνθρωπος λέει ότι είναι κομμουνιστής και ότι δεν του χρειάζεται να ξέρει τίποτε σταθερό, απ’ αυτόν δεν θα βγει τίποτε που να μοιάζει με κομμουνιστή.

(Σελ. 304 – 306, Άπαντα Λένιν, Τόμος 41, Εκδ. Σύγχρονη Εποχή)

Στο ίδιο έργο ο Λένιν λέει:

“Ο μαρξισμός απόκτησε την κοσμοϊστορική σημασία του σαν ιδεολογία του επαναστατικού προλεταριάτου, γιατί δεν απόρριψε καθόλου τις πολυτιμότατες κατακτήσεις της αστικής εποχής, Αλλά αντίθετα αφομοίωσε και επεξεργάστηκε ότι το πολύτιμο είχε να παρουσιάσει μέσα σε δυο χιλιάδες και πλέον χρόνια η ανάπτυξη της ανθρώπινης σκέψης και του πολιτισμού. Μόνο η παραπέρα δουλειά πάνω σ’ αυτή τη βάση και σ’ αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση που θα εμπνέεται από την πρακτική πείρα της δικτατορίας του προλεταριάτου, σαν τελευταίας πάλης του ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, μπορεί να θεωρηθεί σαν ανάπτυξη του πραγματικού προλεταριακού πολιτισμού.” (Σελ. 337, Άπαντα Λένιν, Τόμος 41, Εκδ. Σύγχρονη Εποχή)

Αυτά είναι ξεκάθαρα, ενώ αυτά που λένε οι Κινέζοι, όπως διαφημίζονται, δεν είναι πολύ ξεκάθαρα, τουλάχιστον δεν είναι ξεκάθαρα σε μας.

Σε τι συνίσταται αυτή η Πολιτιστική Επανάσταση, όπως διεξάγεται στην Κίνα;

Οι “Κοκκινοφρουροί” αλλάζουν τα ονόματα των δρόμων και των εστιατορίων, επειδή είχαν αντιδραστικό περιεχόμενο, γράφουν ντατζιμπάο και κριτικάρουν οποιονδήποτε όπως τους ευχαριστεί, κάνουν φύλο – φτερό τα σπίτια και βάζουν στους κουλάκους και στους αντιδραστικούς το σκούφο τιμωρίας μαθητή και τους παρελαύνουν στους δρόμους και στις πλατείες· λέγεται ότι καταστρέφουν τους τάφους των ξένων ιμπεριαλιστών και, αυτό που είναι πιο επικίνδυνο, επιτίθενται στις κομματικές επιτροπές, καίνε βιβλιοθήκες και πινάκες ζωγραφικής, καταστρέφουν παλιά μνημεία κλπ.

Είναι δύσκολο για μας να την αποκαλέσουμε αυτή την επανάσταση, όπως την διεξάγουν οι “Κοκκινοφρουροί”, Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. Οι πινακίδες μπορούσαν να απομακρυνθούν από τα δημοτικά όργανα, οι εχθροί μπορούσαν και έπρεπε να συλληφθούν από τα όργανα της δικτατορίας με βάση του νόμους, και αν οι εχθροί εισχώρησαν στις κομματικές επιτροπές, ας εκκαθαρίζονταν μέσω των κομματικών καναλιών. Ή σε τελική ανάλυση, εξοπλισμός της εργατικής τάξης και επίθεση στις επιτροπές, αλλά όχι με παιδιά. (4) Γιατί τέτοιες ενέργειες έγιναν με αυτόν τον θορυβώδη τρόπο και με περισσότερο πολιτικό παρά πολιτιστικό χαρακτήρα; και για όλους αυτούς που κινητοποιήθηκαν για να φέρουν σε πέρας αυτό το έργο τα σχολεία έμειναν κλειστά και δεν θα παρακολουθήσουν το σχολείο ή δεν θα μάθουν για την κουλτούρα για ένα χρόνο, μπήκε στο χέρι τους ένα κόκκινο βιβλίο με αποσπάσματα του Μάο, δέθηκε ένα κόκκινο περιβραχιόνιο γύρω από τα μπράτσα τους και τους δόθηκε η άδεια να πυροβολούν.

Ποιοι ήταν οι πιονέροι της Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης; Οι σπουδαστές και οι μαθητές και τα Κινέζικα ανακοινωθέντα λένε ότι υποστηρίζονται από τους εργάτες, τους στρατιώτες και τους αγρότες. Μας φαίνεται ότι μπορεί να είναι έτσι, αλλά δεν είναι σωστή, αρχιακή τακτική. Είναι επικίνδυνη, δεν είναι σοβαρή. Η σοσιαλιστική ή προλεταριακή πολιτιστική επανάσταση, όπως θέλουν να την αποκαλούν οι Κινέζοι σύντροφοι, δεν μπορεί να διεξαχθεί σε πραγματικό Μαρξιστικό – Λενινιστικό δρόμο με αυτές τις αρχές και αυτές τις μορφές.

Η σοσιαλιστική πολιτιστική επανάσταση είναι πολύ σοβαρό, πολύ πολύπλοκο ζήτημα και οι Κινέζοι σύντροφοι γνωρίζουν (ή λένε ότι γνωρίζουν) ότι πρέπει να καθοδηγείται με την μέγιστη προσοχή από το κόμμα, το οποίο πρέπει να επαγρυπνεί κάθε στιγμή για τον έλεγχο της γραμμής, για την επιβεβαίωση της εφαρμογής της, για την διόρθωση των λαθών, για την προστασία από αριστερές και δεξιές παρεκκλίσεις που είναι εύκολο να εμφανιστούν σε τέτοιο πλατύ και ευαίσθητο τομέα.

Κάποιος έχει την εντύπωση ότι ανακαλύπτοντας “κάποιο εχθρικό ρεύμα στην λογοτεχνία” (και γιατί δεν το είδαν αυτό και δεν πήραν μέτρα νωρίτερα;), έχοντας ανακαλύψει ότι “στελέχη στην καθοδήγηση του κόμματος και του κράτους πήραν τον καπιταλιστικό δρόμο” (και γιατί δεν το είδαν αυτό και δεν πήραν μέτρα νωρίτερα;), έχοντας ξυπνήσει από το βαθύ τους ύπνο για να συνειδητοποιήσουν ότι οι καπιταλίστες και οι κουλάκοι πλούτισαν και δυνάμωσαν στο βαθμό που φαίνεται ότι είναι ακόμα και στην εξουσία (γιατί επιτράπηκε αυτό;), οι Κινέζοι σύντροφοι μπορεί έτσι να έφτασαν στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα κακά θα λυθούν με την Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, με τους “Κοκκινοφρουρούς” που αποτελούνται από την νεολαία και την διόγκωση της προσωπολατρίας του Μάο σε ασύλληπτο επίπεδο.

Αυτό είναι ένα ζήτημα που δεν μας είναι ξεκάθαρο. Στην όψη βασίζεται στο σωστό σύνθημα της “γραμμής των μαζών”, αλλά γραμμή των μαζών που ξεπερνά τους κανόνες και τις αρχές, που αγνοεί το κόμμα και τους κανόνες του και στηρίζεται στην προσωπολατρία ξεχωριστών ατόμων, στην έξαρση της μη προλεταριακής νεολαίας που εκμεταλλεύεται με λανθασμένο τρόπο όλα αυτά που επιτευχθήκαν από το κόμμα και το λαό σε όλα τα πεδία. Τέτοιος δρόμος μπορεί να οδηγήσει στην αναρχία, μπορεί να αδυνατίσει την εμπιστοσύνη των μαζών στην γραμμή του κόμματος.

Νομίζουμε ότι αυτή η Πολιτιστική Επανάσταση μπορεί να είναι διόρθωση ολόκληρης της γραμμής του κόμματος, αλλά διόρθωση που γίνεται έξω από τους Λενινιστικούς κανόνες του κόμματος και τους νόμους της δικτατορίας του προλεταριάτου, μέσω της προσωπολατρίας του Μάο και την κινητοποίηση εκείνου του στρώματος του λαού που χάνει εύκολα τον έλεγχο, το πιο θορυβώδες, το πιο ευαίσθητο και το πιο ευμετάβλητο σαν στρώμα, που του λείπει η ωριμότητα και η εμπειρία στις δυσκολίες της ζωής.

Αυτό μπορεί να έχει σοβαρότατες συνέπειες, είτε άμεσα είτε αργότερα, αν οι Κινέζοι σύντροφοι δεν διορθώσουν αυτά τα λάθη [that can be seen]. Η πείρα της Σοβιετικής Ένωσης μετά το θάνατο του Στάλιν μας έμαθε πολλά.

Όπως θα καταλάβετε, πολλά ζητήματα που ανέφερα παραπάνω και που προσπάθησα να εκτιμήσω, που μπορεί να είναι λάθος η εκτίμηση αφού δεν έχουμε στοιχεία, είναι εσωτερικές υποθέσεις της Κίνας, του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και δεν έχουμε το δικαίωμα να επέμβουμε ή να εκφράσουμε τη γνώμη μας, αν δεν μας ζητηθεί. Όμως, είναι ανεπίτρεπτο να μην έχουμε εσωτερικά δικιά μας άποψη για την γενική κατεύθυνση, ακόμα και προσωρινή άποψη, με κάποια σημεία αξεκαθάριστα και πιθανόν κάποια λανθασμένα συμπεράσματα. Είναι το ίδιο ανεπίτρεπτο να μην έχουμε σύνεση και περίσκεψη για ένα ζήτημα τόσο τεράστιας σημασίας για την υπόθεση του Μαρξισμού – Λενινισμού.

Ο μεγάλος μας στόχος και ενδιαφέρον είναι και πρέπει να είναι να αποφεύγουμε να πέφτουμε σε λάθη εμείς οι ίδιοι, να προσπαθούμε να βλέπουμε πιο καθαρά αυτό το ζήτημα και όταν έχουμε την ευκαιρία, να ανταλλάσσουμε απόψεις με τους Κινέζους συντρόφους με συντροφικό τρόπο για το μεγάλο γενικό καλό.

Ωστόσο, ότι συμβαίνει στην Κίνα δεν είναι μόνο εσωτερική υπόθεση της Κίνας και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας. Ενώ είναι δικιά τους υπόθεση, ταυτόχρονα έχει διεθνή και διεθνιστικό χαρακτήρα, επειδή η Κίνα είναι μεγάλη χώρα, μεγάλης βαρύτητας στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. (5)

Οι Κινέζοι ηγέτες και η Κινέζικη προπαγάνδα λένε ότι η “Πολιτιστική Επανάσταση ταρακούνησε ολόκληρο τον κόσμο”. Αυτό είναι αλήθεια.

Στις 1 του Οκτώβρη ο Τσου Ενλάϊ λίγο – πολύ είπε: “Ο κόσμος έχει χωριστεί στα δυο για το ζήτημα της Πολιτιστικής Επανάστασης, σε εχθρούς που μας καταπολεμούν και σε φίλους που είναι με το μέρος μας και μας υπερασπίζουν”.

Κυρίως είναι αυτή η διεθνής και διεθνιστική πλευρά της Κινέζικης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης που θέλω να θίξω τώρα, μετά την αναφορά μου στην εθνική πλευρά της.

Σήμερα, οι Κινέζοι σύντροφοι και η Κινέζικη προπαγάνδα τοποθετούν το ζήτημα με τον εξής τρόπο: “Η σημερινή εποχή είναι η εποχή της σκέψης Μάο Τσε Τουνγκ. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είναι ο μεγαλύτερος Μαρξιστής της εποχής μας. Ο Μάο Τσε Τουνγκ είναι ο διάδοχος όλων των κλασσικών του Μαρξισμού – Λενινισμού, της Μαρξιστικής – Λενινιστικής επιστήμης και της παγκόσμιας επιστήμης, είναι ο ήλιος,” κλπ, κλπ. Όποτε, η σκέψη Μάο Τσε Τουνγκ πρέπει να δείχνει τον δρόμο σε όλο το κόσμο, και, ως αναφορά την Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, εξελίσσεται και καθοδηγείται από τον Μάο Τσε Τουνγκ προσωπικά. Αυτό είναι πρωτάκουστο στην ιστορία του κόσμου.

Η τοποθέτηση αυτού του μεγάλου ζητήματος από τους Κινέζους συντρόφους με αυτό το τρόπο δεν είναι σωστή, ούτε Μαρξιστική και βρίσκεται αδικαιολόγητα σε μεγάλη απόσταση από την σεμνότητα. Αλλά αυτό που είναι ακόμα πιο σοβαρό και επικίνδυνο είναι το γεγονός ότι εκείνες τις ίδιες μορφές και μεθόδους που χρησιμοποιούν μέσα στην δικιά τους χώρα, θέλουν να χρησιμοποιούνται και στο εξωτερικό, δηλαδή, θέλουν οι άλλοι να δεχτούν και να εφαρμόσουν αυτή την λανθασμένη και εσφαλμένη τοποθέτηση του ζητήματος με τέτοιες δογματικές μορφές, χωρίς συζήτηση, επειδή αλλιώς, σύμφωνα με τους Κινέζους συντρόφους, περνάς από την άλλη μεριά του οδοφράγματος, στην μεριά του εχθρού.

Τώρα κάποιες κατευθύνσεις για εμάς:

α) Θέλω να τονίσω ορισμένα ζητήματα που το Κόμμα πρέπει να έχει καλά στο νου του και που κάθε κομμουνιστής πρέπει να επεξεργαστεί μόνος του και να μην περιμένει ντιρεκτίβες από τα πάνω για κάθε θέση. Οι θέσεις του Κόμματος, των κομμουνιστών και των στελεχών πρέπει να καθορίζονται από τις οδηγίες του Συνεδρίου, της Κεντρικής Επιτροπής, του Πολιτικού Γραφείου και της κυβέρνησης. Αυτές εκφράζονται ξεκάθαρα στα ντοκουμέντα και στον ημερήσιο τύπο μας, άρα πρέπει να αφομοιώνονται και να καθοδηγούμαστε από αυτές.

β) Η γραμμή του Κόμματός μας για την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον σύγχρονο ρεβιζιονισμό είναι σωστή, άρα πρέπει να προχωρούμε αταλάντευτα σε αυτό τον δρόμο επειδή είναι αποφασιστικός.

γ) Από την μεριά μας, οι οικονομικές και φιλικές σχέσεις με την Κίνα θα συνεχιστούν και θα αναπτυχθούν μόνο στο σωστό Μαρξιστικό – Λενινιστικό δρόμο.

δ) Πρέπει να καταπολεμείται η προσωπολατρία του Μάο ή οποιουδήποτε άλλου και πρέπει να συνεχίσουμε με το κάθε τι, όπως κάναμε, με Μαρξιστικό – Λενινιστικό τρόπο. Ούτε ο παραμικρός συμβιβασμός ή οπορτουνισμός σε αυτό το ζήτημα. Με βάση τις σωστές τοποθετήσεις του Κόμματός μας, οι Κινέζοι σύντροφοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι με αυτό το ζήτημα. Ακόμα και αν δεν είναι ξεκάθαροι ή αν το πάρουν στραβά, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, επειδή αυτό είναι ζήτημα αρχής. Ως αναφορά τον Μάο θα χρησιμοποιούμε μόνο τις επίσημες αναφορές του Κόμματος μας.

ε) Όπως σημειώσατε, ο τύπος μας δεν μιλά για την Κινέζικη Πολιτιστική Επανάσταση με τους ίδιους όρους και τρόπους που κάνει η Κινέζικη προπαγάνδα και πρέπει να το αποφύγουμε με συντροφικό τρόπο και χωρίς να χειροτερεύουμε τα πράγματα, για τους λόγους που ανέφερα πριν. Πιθανόν, στην πραγματικότητα αναμφίβολα, αυτή η στάση μας δεν ευχαρίστησε τους Κινέζους συντρόφους, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς μέχρι να τα ξεκαθαρίσουμε όλα και αυτή την στάση την θεωρούμε σωστή.

στ) Η προπαγάνδα μας για την Κίνα, οι επιτυχίες της σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανόμενης της κουλτούρας, των έργων του Μάο κλπ, πρέπει να γίνεται μέσα σε σωστά πλαίσια, όπως μέχρι τώρα, και πρέπει να αποφεύγεται διακριτικά οποιαδήποτε αδικαιολόγητη απαίτηση των Κινέζων συντρόφων. Πρέπει να αποφεύγονται οι συμβιβασμοί και ο σεχταρισμός, επειδή ούτε ο ένας ούτε ο άλλος υπηρετούν την μεγάλη μας υπόθεση που είναι καθήκον μας να ενισχύσουμε σε σωστό Μαρξιστικό – Λενινιστικό δρόμο προς όφελος του κομμουνισμού.

Νομίζω ότι με την αποσαφήνιση της γραμμής μας σε πολλά ζητήματα στην έκθεση που θα παρουσιάσουμε στο Συνέδριο, θα ξεκαθαρίσουμε επίσης έμμεσα κάποιες από τις θέσεις μας για τις απόψεις των Κινέζων συντρόφων που, τρόπος του λέγειν, θα έπρεπε να τις κατανοήσουν ως διαφωνίες μας, ιδιαίτερα τις απόψεις μας για την προσωπολατρία και την Πολιτιστική Επανάσταση, όπως τις καταλαβαίνουμε εμείς.

Αυτά είχα να πω. Η Κεντρική Επιτροπή πρέπει να να μας πει αν κρίνουμε σωστά τα ζητήματα. Νομίζω ότι όλα αυτά τα ζητήματα πρέπει να μείνουν μέσα στην Κεντρική Επιτροπή, επειδή είναι πολύ ευαίσθητα.

Ολόκληρη η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής έκφρασε τη συμφωνία της με τα ζητήματα όπως παρουσιάστηκαν από τον Σύντροφο Ενβέρ Χότζια.

         (Διαλεχτά έργα Ενβέρ Χότζια, τομ. 4, σελ. 94, Τίρανα 1982, Αγγλ. Εκδ.)

Παραπομπές:

1) Αυτή η συνεδρίαση της Ολομέλειας έγινε για να αναλύσει και εγκρίνει την έκθεση που θα γίνονταν στο 5ο Συνέδριο του ΚΕΑ· όμως, στην Ολομέλεια ο Σύντροφος Ενβέρ Χότζια έκανε την ομιλία για “Μερικές Προκαταρκτικές Απόψεις για την Κινέζικη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση” που δεν δεν ήταν στην ημερησία διάταξη, αλλά για την οποία πήρε την έγκριση του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΕΑ στην συνεδρίασή του στις 10 και 11 Οκτώβρη 1966.

2) Οι Κινέζοι ηγέτες περιέγραψαν την πτώση του Χρουστσόφ σαν “ριζική αλλαγή”, υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό αυτή την αλλαγή στέλνοντας ένα τηλεγράφημα προς την νέα Σοβιετική ρεβιζιονιστική ηγεσία και αποφάσισαν να στείλουν κομματική και κυβερνητική αντιπροσωπεία στη Μόσχα για να λάβει μέρος στους εορτασμούς της 7ης Νοεμβρίου. Προσπάθησαν να επιβάλλουν αυτή τη στάση στο ΚΕΑ μέσω του Τσου Ενλάϊ, που ζήτησε από τον πρέσβη της ΛΔΑ στο Πεκίνο να πληροφορήσει του ΚΕΑ ότι “και ο ίδιος επίσης πρότεινε στους Σοβιετικούς να προσκαλέσουν την Αλβανία στους εορτασμούς της 7ης Νοεμβρίου”. Επέμενε ότι οι “Αλβανοί σύντροφοι” πρέπει να στείλουν μια κομματική και κυβερνητική αντιπροσωπεία εκεί. Το ΚΕΑ απέρριψε αυτή την πρόταση μέσω ειδικής επιστολής προς την ΚΕ του ΚΚΚ. “Νομίζουμε”, αναφερει το γραμμα, “ μας είναι ανεπίτρεπτη .... σε αυτές τις συνθήκες, όταν η Σοβιετική κυβέρνηση διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις με δικιά της πρωτοβουλία και διέπραξε προκλητικές αντι – Μαρξιστικές ενέργειες εναντίον μας, είναι ανεπίτρεπτη η αγνόηση αυτών των ζητημάτων για το μόνο λόγο ότι υποβιβάστηκε το πρόσωπο του Χρουστσόφ”. Ο Τσου Ενλαι πήγε στη Μόσχα με αποστολή την ενότητα με τους νέους Σοβιετικούς ηγέτες, αλλά υπέστη ατιμωτική ήττα. (Δες Ενβέρ Χότζια, “Σκέψεις για την Κινα”, τομ. 1, σελ. 125-135, 177-180, Τίρανα 1979, Αγγλ. Εκδ.)

3) Τον Μάιο του 1966

4) Αναφέρεται στο ότι οι Κοκκινοφρουροί ήταν μαθητές σχολείου.

5) Αυτή ήταν η άποψη τότε.

ENBER XOTZIA : Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Λόγος στη σύσκεψη του Γενικού Συμβουλίου του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας

20 Σεπτέμβρη 1978

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Όπως γνωρίζετε, το Προεδρείο της Λαϊκής Βουλής, έκδωσε το διάταγμα σχετικά με τις εκλογές των βουλευτών της Λαϊκής Βουλής, για την ένατη νομοθετική περίοδο, οι οποίες θα διεξαχθούν στις 12 Νοέμβρη αυτού του έτους. Σε τούτη τη σύσκεψη του Γενικού Συμβουλίου του Δημοκρατικού Μετώπου θα εξετάσουμε τα καθήκοντα που μπαίνουν στην οργάνωση μας για την οργάνωση της εκλογικής καμπάνιας και την επιτυχή της έκβαση.

Οι εκλογές για τη Λαϊκή Βουλή είναι μεγάλο πολιτικό γεγονός που ενδιαφέρει άμεσα όλους τους πολίτες της Δημοκρατίας μας, γιατί θα εκλέξουν τους βουλευτές για το ανώτατο κρατικό όργανο, το οποίο αντιπροσωπεύει και εκφράζει τη θέληση και την κυριαρχία του λαού.

Στη χώρα μας οι εκλογές για τη Λαϊκή Βουλή ήταν πάντα ισχυρή εκδήλωση της ενότητας του λαού, της συσπείρωσης του γύρω από το Κόμμα, της αποφασιστικότητας για την υπεράσπιση της Πατρίδας και την προώθηση της υπόθεσης του σοσιαλισμού στην Αλβανία. Αυτά τα υπέροχα χαρακτηριστικά θα διατρανωθούν με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη και στις νέες εκλογές.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο, κάτω από την καθοδήγηση του Κόμμα­τος, έχει καθήκον να μετατρέψει αυτή την καμπάνια σε ολόπλευρη πολιτική, οικονομική και πολιτιστική δραστηριότητα των πλατιών εργαζόμενων μαζών. Η εκλογική καμπάνια να γίνει ένα μεγάλο κίνητρο για να ανεβεί ο ενθουσιασμός και η ορμή στη δουλειά της εργατικής τάξης, της συνεταιριστικής αγροτιάς και της λαϊκής διανόησης, να πραγματοποιήσουμε τα καθήκοντα σε όλους τους τομείς, προπαντός να κλείσουμε με επιτυχία το κρατικό σχέδιο τούτης της χρονιάς και να προετοιμαστούμε όσο πιο καλά για την ερχόμενη χρονιά.

Ο αλβανικός λαός κατεβαίνει στις νέες εκλογές ενωμένος όσο ποτέ γύρω από τη μαρξιστική - λενινιστική γραμμή του Κόμματος, με ακλόνητη πεποίθηση στην ορθότητα της, και αποφασισμένος να την εφαρμόσει ως το τέλος. Το λαό μας τον χαρακτηρίζει υγιές πατριωτικό πνεύμα, απέραντη αγάπη για τη σοσιαλιστική πατρίδα, ακλόνητη αποφασιστικότητα για την περιφρούρηση της λευτεριάς, της ανεξαρ­τησίας και της κυριαρχίας του.

Η ομόφωνη επιδοκιμασία και η υποστήριξη απ' όλο τον αλβανικό λαό της στάσης του Κόμματος και της Κυβέρνησης μας προς τις αντεπαναστατικές και αντιαλβανικές ενέργειες της κινέζικης ρεβιζιονιστικής ηγεσίας δείχνουν για μια ακόμη φορά τους στενούς δεσμούς του με το Κόμμα, την αποφασιστικότητα του να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία, να σπάσει κάθε ιμπεριαλιστικό - ρεβιζιονιστικό αποκλει­σμό και περίγυρο.

Οι εκλογές του Νοέμβρη βρίσκουν τη χώρα μας με ισχυρή, σταθερή, δυναμική οικονομία που αναπτύσσεται αρμονικά και αδιά­κοπα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της σωστής γραμμής που ακολουθεί το Κόμμα για την ολόπλευρη ανάπτυξη και πρόοδο της χώρας.

Η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας και η σοσιαλι­στική μας κοινωνία διαφέρουν εντελώς από τα καπιταλιστικό -ρεβιζιονιστικά κράτη και κοινωνίες των διάφορων χωρών του κόσμου. Πού έγκειται αυτή η διαφορά; Σε πρώτη γραμμή στην οικονομική βάση, στη διάρθρωση της κοινωνίας και στο εποικοδόμημα που καθρεφτίζει αυτή τη βάση. Στις καπιταλιστικές και ρεβιζιονιστικές κοινωνίες η βάση και το εποικοδόμημα έχουν ανταγωνιστική εσωτερι­κή δομή, ενώ στη σοσιαλιστική μας κοινωνία είναι απαλλαγμένα από τους ταξικούς ανταγωνισμούς και σαν τέτοια τελειοποιούνται συνε­χώς.

Στην κατανόηση της βάσης και του εποικοδομήματος που χαρα­κτηρίζουν κάθε οικονομικό - κοινωνικό σχηματισμό, καθοδηγούμα­στε από τις θεωρητικές αρχές που κληρονομήσαμε από τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν. Το Κόμμα μας αφομοίωσε και εφάρμοσε σωστά θεωρητικά και πραχτικά αυτές τις αρχές, γι αυτό η χώρα μας, από χώρα άλλοτε φτωχή οικονομικά και καθυστερημένη από πολιτι­στική και εκπαιδευτική άποψη, μετατράπηκε σε ελεύθερη, ανεξάρτη­τη και κυρίαρχη χώρα, με αναπτυγμένη σοσιαλιστική οικονομία, με προοδευμένη κουλτούρα, παιδεία και επιστήμη, με ισχυρή άμυνα και με σωστή εξωτερική πολιτική αρχών.

Η σύνδεση και η αλληλεπίδραση της βάσης και του εποικοδομή­ματος, όπου ο κύριος ρόλος ανήκει στην οικονομική βάση, καθώς και η συνεχής επαναστατικοποίηση του σοσιαλιστικού εποικοδομήματος μας, δημιούργησαν την πεποίθηση στους ανθρώπους μας σχετικά με το σωστό δρόμο προόδου της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Στο δρόμο της οικοδόμησης του σοσιαλισμού ηγήθηκε η εργατική τάξη, η μαρξιστική - λενινιστική πρωτοπορία της, γι' αυτό σ' αυτό το δρόμο σημειώθηκαν μεγάλες επιτυχίες.

Στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας η εργατική τάξη, η συνεταιριστική αγροτιά και οι άλλοι εργαζόμενοι ασκούν την εξουσία διαμέσου των αντιπροσωπευτικών οργάνων, καθώς και απευθείας. Εδώ οι μάζες συμμετέχουν ενεργά στη διακυβέρνηση της χώρας, στη διεύθυνση της οικονομίας, στη συζήτηση των νόμων και των οικονομικών σχεδίων, στον έλεγχο της δράσης των οργάνων της εξουσίας κ.λπ. Οι μάζες έχουν το δικαίωμα να εκφράζουν ελεύθερα τη γνώμη τους για όλα τα προβλήματα κοινωνικού ή ατομικού ενδιαφέ­ροντος. Αυτά τα δικαιώματα τους τα κατοχύρωσε το Κόμμα συνταγμα­τικά, γι' αυτό μόνο στη σοσιαλιστική Αλβανία μπορεί να γίνεται λόγος για πραγματική δημοκρατία μ' όλη τη σημασία της λέξης, διακηρυγμένη όχι μόνο στα λόγια, αλλά πραγματικά εξασφαλισμένη. Αυτά τα δικαιώματα τυπικά τα διακηρύσσουν και τα αστικά και ρεβιζιονιστικά συντάγματα, αλλά στην πραγματικότητα δεν εξασφα­λίζουν τις προϋποθέσεις για την έμπραχτη άσκηση των δικαιωμάτων που διακηρύσσονται. Χτυπώντας την απάτη της αστικής τάξης σχετικά με τη λεγόμενη ισότητα δικαιωμάτων στο καπιταλιστικό κράτος, ο Στάλιν έγραφε ότι

«Μιλούν για ισότητα των πολιτών, αλλά ξεχνούν ότι δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική ισότητα ανάμεσα στον πάτρωνα και τον εργάτη, ανάμεσα στον τσιφλικά και τον αγρότη, εφόσον οι πρώτοι έχουν πλούτη κάι πολιτικό βάρος στην κοινωνία, ενώ οι δεύτεροι δεν έχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο- εφόσον οι πρώτοι είναι εκμεταλλευτές και οι δεύτεροι εκμεταλλευόμενοι».[ Ι. Β. Στάλιν. Άπαντα, τ. 14ος, αλβ. έκδοση, σελ. 61.]

Στη χώρα μας οικοδομείται με επιτυχία ο σοσιαλισμός προς το συμφέρον των πλατιών μαζών του λαού στον τομέα της οικονομίας, του πολιτισμού, της παιδείας, της επιστήμης, της άμυνας κ.λπ. Η Αλβανία βαδίζει πάντα προς την προοδευμένη σοσιαλιστική κοινωνία και διαφυλάσσει άθιχτη την κυριαρχία του λαού. Στο Σύνταγμά μας αναφέρεται: «Όλη η κρατική εξουσία στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας πηγάζει από τον εργαζόμενο λαό και ανήκει σ’ αυτόν».

Το Κόμμα εργάστηκε και εργάζεται για να είναι η χώρα μας ελεύθερη σε κάθε κατεύθυνση απέναντι στους ξένους, να είναι απόλυτα ανεξάρτητη απ' έξω και να μην κινδυνεύει ποτέ από εκείνες τις τάξεις που η επανάσταση μας τους αφαίρεσε την οικονομική, πολιτική και ηθική δύναμη.

Το μαρξιστικό - λενινιστικό Κόμμα μας εμπνέεται και καθοδηγεί­ται από τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία και έχει μοναδικό σκοπό την άνοδο της ευημερίας του λαού, την πραγματοποίηση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού κάτω από την δικτατορία του προλετα­ριάτου. Ένα σοσιαλιστικό οικονομικό - κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να επιζήσει χωρίς την πραγματική προλεταριακή δημοκρατία, χωρίς τη στενή και ειλικρινή συνεργασία ανάμεσα στα διάφορα στρώματα των εργαζόμενων μαζών, που τα κάνει συνειδητά το Κόμμα. Η κοινωνία μας διακρίνεται γιατί διακυβερνάται από τους νόμους της δικτατορίας του προλεταριάτου και της σοσιαλιστικής δημοκρατίας, αυτή είναι συνειδητή ότι τα δικαιώματα και τα καθήκοντα των πολιτών καθιερώθηκαν πάνω στη βάση της εναρμόνισης των συμφε­ρόντων της κοινωνίας και του ατόμου, δίνοντας προτεραιότητα στο γενικό συμφέρον. Η προτεραιότητα του γενικού συμφέροντος πρέπει να καθοδηγεί τη σκέψη και τους πόθους του καθενός. Για να μπορεί να προβαδίζει το γενικό συμφέρον και να πραγματοποιηθούν τα καλά που φέρει το σοσιαλιστικό μας σύστημα, απαιτείται απόλυτα η πλατιά συμμετοχή των εργαζόμενων μαζών στη διεύθυνση του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου και της οικονομίας.

Μπορούμε να πούμε με περηφάνια ότι η χώρα μας είναι πραγματικά σοσιαλιστική. Δεν υπάρχει στον κόσμο άλλη χώρα σαν η δική μας, όπου οι πολίτες να είναι ισότιμοι μπροστά στο νόμο, όπου η διαφορά στις αποδοχές ανάμεσα στον εργάτη και τον υπάλληλο να είναι τόσο μικρή. Η αναλογία στις αποδοχές του εργάτη και του ανώτατου λειτουργού είναι ένα προς δύο. Οι ξένοι θέτουν το ερώτημα: Πώς είναι δυνατό ο ανώτατος λειτουργός να έχει τόσο μικρή διαφορά στις αποδοχές σε σύγκριση με τους εργάτες; Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα δεν είναι δύσκολη. Σε μας συμβαίνει αυτό, γιατί το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, με τους δίκαιους νόμους του, καθιέρωσε τις μαρξιστικές - λενινιστικές αρχές σχετικά με τις αποδοχές. Μιλώντας γι αυτό το πρόβλημα ο Λένιν έγραφε ότι η στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία είναι

«... η κατάργηση... όλων των οικονομικών προνομίων που είχαν οι ανώτεροι λειτουργοί, η ελάττωση του μισθού όλων των ανώτερων υπαλλήλων στο επίπεδο "αποδοχών του εργάτη"»[ Β. Ι. Λένιν. Άπαντα, τομ. 25ος, αλβ. έκδοση, σελ. 496.].

Ένα από τα μέτρα που πήρε η Κομμούνα του Παρισιού και που ο Μαρξ το υπογράμμισε, ήταν ακριβώς η ελάττωση των μισθών των αξιωματούχων. Εμείς δεν επιτρέπουμε καταχρήσεις στην εφαρμογή της αρχής της αμοιβής ανάλογα με την εργασία, γι αυτό εδώ δεν δημιουργήθηκε και δε θα δημιουργηθεί κάποιο στρώμα εργαζομένων που να θέσει τον εαυτό του πάνω από τους άλλους και να παίρνει αποφάσεις σύμφωνα με τις επιθυμίες και τα συμφέροντα του.

Στη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας όχι μόνο φράχτηκε με νόμο ο δρόμος στις ρεβιζιονιστικές τάσεις, αλλά και γίνεται μεγάλη διαπαιδαγωγητική δουλειά για το ανέβασμα της συνείδησης των ανθρώπων ώστε κάθε εργαζόμενος να αμείβεται ανάλογα με την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας που κάνει. Εκτός από μερικούς εκφυλισμένους ανθρώπους, η συντριπτική πλειο­ψηφία των μελών της κοινωνίας μας θεωρεί μεγάλο καθήκον το ξεκαθάρισμα της συνείδησης από τις καπιταλιστικές επιβιώσεις. Στη χώρα μας επιτεύχθηκε το δυνάμωμα της αγάπης και της εκτίμησης του ανθρώπου για τον άνθρωπο. Ο σύντροφος καταβάλλει επίμονες προσπάθειες να βοηθήσει το σύντροφο για να διορθώσει τα λάθη που κάνει και να καταδικάσει την πράξη του όταν παραβιάζει τους νόμους που ρυθμίζουν τις νομικές σχέσεις και τους σοσιαλιστικούς κανόνες της κοινωνίας μας.

Αυτή η επαναστατική κατάσταση επιτεύχθηκε γιατί στη χώρα μας εφαρμόζονται με συνέπεια η ελευθερία του λόγου, η βαθιά και πλατιά συζήτηση των μαζών πάνω στα διάφορα προβλήματα, η πραγματική προλεταριακή δημοκρατία. Έτσι εξηγείται η κατάσταση μας.

Ας λένε ό,τι θέλουν εκείνοι που νομίζουν ότι στην Αλβανία δεν υπάρχει ελευθερία για τους πολίτες, δεν υπάρχει δημοκρατία, δεν υπάρχουν πολλά κόμματα και ατέρμονες συζητήσεις στη Βουλή. Εμείς έχουμε τις πιο κατάλληλες και τις πιο δημοκρατικές μορφές

πλήρους ελευθερίας για τις εργαζόμενες μάζες, διαφορετικά δεν μπορούσε να ανθίσει η χώρα, όπως ανθίζει, δεν μπορούσε να επιτευχθεί η μονολιθική ενότητα του λαού με το Κόμμα. Ακριβώς εδώ, στην ενότητα Κόμματος - λαού, βρίσκεται το κλειδί των κατακτήσεων μας, γι' αυτό οι καπιταλιστές και ρεβιζιονιστές εχθροί θέλουν να σκουριάσει αυτό το χρυσό κλειδί, συκοφαντώντας με τον πιο κυνικό τρόπο.

Αν ακούσει κάποιος ξένος, αστός ή ρεβιζιονιστής, τις συζητήσεις των αντιπροσώπων του λαού στη Λαϊκή μας Βουλή, μπορεί να πει: Εδώ δεν έχει ζωηρές συζητήσεις όπως στα δικά μας κοινοβούλια, αυτό δεν είναι κανονικό. Είναι αλήθεια ότι στη Λαϊκή Βουλή δε γίνονται συζητήσεις για τις συζητήσεις, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι λείπει η συζήτηση. Το πολιτικό ή οικονομικό πρόβλημα που υποβλήθηκε για εξέταση στη Λαϊκή Βουλή, έγινε πρώτα αντικείμενο φλογερών και εποικοδομητικών συζητήσεων και υποδείξεων στους ίδιους τους κόλπους των εργαζόμενων μαζών και των οργανώσεων τους, που οι βουλευτές τις παρακολουθούν για να ακούσουν τη φωνή των μαζών και συμμετέχουν δραστήρια στη συζήτηση. Τίποτε δεν επιτεύχθηκε εύκολα, ήσυχα όπως θα 'θελε ο ένας ή ο άλλος, ή με υπαγόρευση απ' τα πάνω, αλλά το καθετί κοιτάχτηκε με το μάτι του γενικού συμφέροντος. Εφόσον τα προβλήματα εξετάστηκαν και κοσκινίστηκαν πριν υποβληθούν για έγκριση στο ανώτατο όργανο της κρατικής εξουσίας, γιατί να γίνονται συζητήσεις για τις συζητήσεις, φωνασκίες και ξελαρυγγίσματα στη Βουλή «για να εκδηλωθεί η δημοκρατία» όπως στα αστικά κοινοβούλια;

Στα όργανα μας της κρατικής εξουσίας, στη Λαϊκή Βουλή ή στα λαϊκά συμβούλια όλων των βαθμίδων, δεν είναι αλήθεια ότι δε γίνονται συζητήσεις. Όχι μόνο στα όργανα της εξουσίας, αλλά και στις συγκεντρώσεις των εργαζομένων, όταν εξετάζεται ένα σχέδιο ή νόμος, γίνονται πολλές συζητήσεις που χαρακτηρίζονται από μεγάλη και ζωηρή λαϊκή συζήτηση, που εξετάζει τα αναμενόμενα και τα απρόοπτα για την εξεύρεση της πιο λογικής λύσης. Οι συζητήσεις αυτές δεν απαντώνται σε καμιά χώρα του καπιταλιστικό - ρεβιζιονιστικού κόσμου. Συνεπώς, και σ' αυτή την κατεύθυνση φαίνεται η μεγάλη υπεροχή της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας, για την ανάπτυ­ξη, την ισχυροποίηση και την υπεράσπιση της οποίας πρέπει να δουλεύουμε πάντα όπως μας διδάσκει η μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία. Είναι αυτή η κοινωνία και αυτή η ιδεολογία που δημιουργούν τις δυνατότητες για να αναπτυχθούν οι αρετές των ανθρώπων, που δημιουργούν τις πιο κατάλληλες συνθήκες για να αναπτυχθεί η οικονομία προς το γενικό συμφέρον και όχι προς το συμφέρον μιας τάξης εκμεταλλευτών. Η σοσιαλιστική κοινωνία και ο μαρξισμός - λενινισμός μάς δείχνουν το δρόμο πώς να βρίσκουμε συνεχώς τις μεθόδους της πιο τέλειας διαχείρισης των υλικών και ηθικών αξιών του λαού και πώς να θέτουμε αυτές τις αξίες στην υπηρεσία της πατρίδας.

Σε όλους τους μη σοσιαλιστικούς οικονομικό - κοινωνικούς σχηματισμούς, σ' όλα τα καπιταλιστικά και ρεβιζιονιστικά κράτη, η κοινωνία δεν καθοδηγείται από την εργατική τάξη και, συνεπώς, ούτε από το επαναστατικό της κόμμα που τρέφεται από τη θεωρία του Μαρξ και του Λένιν. Εκεί υπάρχουν διάφορες ανταγωνιστικές τάξεις, που καθοδηγούνται από τα κόμματα τους, τα οποία δεν εκπροσωπούν τα πραγματικά συμφέροντα των μαζών, αλλά της εργατικής αριστοκρα­τίας της μεγαλοαστικής τάξης. Αυτά τα κόμματα προσποιούνται ότι στην πολιτική δραστηριότητα τους συγκρούονται αναμεταξύ τους και διεξάγουν τάχα «δημοκρατική» κοινοβουλευτική πάλη, αλλά στα αστικά κοινοβούλια

«... μόνο φλυαρούν, έχοντας σαν ιδιαίτερο σκοπό την εξαπάτηση του "απλού λαού"» [Β. Ι. Λένιν. Άπαντα, τ. 25ος, αλβ. έκδοση, σελ. 501]

Τα κράτη στα οποία κυριαρχούν τα πολιτικά κόμματα της αστικής τάξης, όσο κι αν καλύπτονται με τα λεγόμενα «δημοκρατικά» ονόματα, στην πραγματικότητα δεν έχουν στη δράση τους ούτε ίχνος δημοκρατίας και πραγματικής ατομικής ή κοινωνικής ελευθερίας.

Η «δημοκρατία» σε μερικές από τις μη σοσιαλιστικές χώρες εκφράζεται τυπικά στη συγκρότηση πολλών κομμάτων, τα οποία, στη διάρκεια της καμπάνιας των βουλευτικών εκλογών, ασκώντας ισχυρή επίδραση στις εργαζόμενες μάζες, εξαπατώντας τες, καθώς και χειριζόμενα τη διαδικασία των εκλογών και τα αποτελέσματα τους, κατορθώνουν να έχουν το καθένα από μια ομάδα βουλευτών στο κοινοβούλιο. Οι βουλευτές αυτών των κομμάτων δεν είναι παρά πεπειραμένοι και επιτήδειοι πολιτικοί για την υπεράσπιση του ισχύοντος καθεστώτος, για την ενίσχυση της καπιταλιστικής κρατι­κής θέσης των τραστ και των μονοπωλίων. Στο κοινοβούλιο αυτά εμφανίζονται σαν να έδωσαν στη χώρα και στο λαό «ελευθερία» και «δημοκρατία». Όσο κι αν οι αστοί βουλευτές αερολογούν περί «ανθρώπινων δικαιωμάτων», σε τελευταία ανάλυση εκεί κυριαρχεί ο καπιταλισμός, κυριαρχεί η μεγαλοαστική τάξη, η οποία από καιρό σε καιρό μοιράζεται την εξουσία με τη μεσαία αστική τάξη και κρατάει κάτω από την κυριαρχία της το προλεταριάτο, τη φτωχή αγροτιά καθώς και τους άλλους εργαζομένους, όπως είναι οι φτωχοί βιοτέχνες και διανοούμενοι, που η ανεργία και η πείνα τους κατάντησαν σε αδύνατο επαναστατικό κοινωνικό στρώμα. Αυτοί οι εξαθλιωμένοι εκλογείς αποφασίζουν, όπως λέει ο Μαρξ,

«... κάθε τρία ή έξι χρόνια... ποιο από τα μέλη της άρχουσας τάξης θα εκπροσωπεί και θα τσαλαπατά το λαό στη βουλή...»[ Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς. Διαλεχτά Έργα, τ. Ι, αλβ. έκδοση, σελ. 546, Τίρανα, 1975.]

Τα πολιτικά κόμματα, στην εξουσία ή στην αντιπολίτευση, έχουν οργανώσει τα συνδικάτα τους, που τα διευθύνουν με δήθεν δημοκρατι­κές μορφές για να κάνουν διαμαρτυρίες ή διεκδικήσεις. Όλες οι διαμαρτυρίες και οι διεκδικήσεις που υποκινούνται από αυτά τα κόμματα δεν έχουν πολιτικό χαρακτήρα, δεν προσανατολίζονται προς την ανατροπή του καπιταλιστικού καθεστώτος που εκμεταλλεύεται ανελέητα τους εργαζόμενους, αλλά επιδιώκουν μερικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις τόσο ασήμαντες που δε χαλούν πολύ τη δουλειά της αστικής τάξης (γι αυτό, πότε - πότε αποδέχεται αυτά τα αιτήματα) και δε φέρουν κανένα αισθητό όφελος στο προλεταριάτο και στα άλλα καταπιεζόμενα και εκμεταλλευόμενα στρώματα. Αυτά όμως τα «αιτή­ματα» έχουν σημασία για τους υπερασπιστές του αστικού καθεστώτος, γιατί μ' αυτά επιδιώκουν να δημιουργήσουν την απατηλή εντύπωση στην κοινή γνώμη, ότι στον καπιταλισμό η εργατική τάξη και οι άλλοι εργαζόμενοι λένε «ελεύθερα» το λόγο τους. Για να πειστεί κανείς πόσο παραπλανητικές είναι αυτές οι ενέργειες, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι, όταν τα αιτήματα των μαζών ξεπερνούν τους προσανατολισμούς των πολιτικών κομμάτων και επιμένουν στην πραγματική εξασφάλιση των ελευθεριών και των δικαιωμάτων που τους ανήκουν, τότε επεμβαίνουν οι δυνάμεις της υπεράσπισης του καπιταλιστικού καθεστώτος και τις πνίγουν στο αίμα. Η παγκόσμια ιστορία γνωρίζει πολλά, αναρίθμητα τέτοια γεγονότα.

Την απατηλή θέση ότι στο κοινωνικό τους σύστημα υπάρχει «δημοκρατία» οι καπιταλιστές προσπαθούν να την αποδείξουν με το σαθρό επιχείρημα ότι εκεί τα πολιτικά κόμματα έχουν τον Τύπο τους, όπου μπορούν να εκφράζουν τις διάφορες απόψεις για τα προβλήματα της χώρας, για την εξουσία και για τους ανθρώπους της. Ξεσκεπάζο­ντας την «ελευθερία Τύπου» για την οποία ισχυρίζεται η αστική τάξη, ο Λένιν έγραφε:

«Οι καπιταλιστές... ονομάζουν «ελεύθερο Τύπο» μια τέτοια κατάστα­ση, όταν καταργείται η λογοκρισία και όλα τα κόμματα εκδίδουν ε­λεύθερα κάθε λογής εφημερίδες.

Στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι ελευθερία Τύπου αλλά ελευθερία για τους πλούσιους, για την αστική τάξη να εξαπατούν τους καταπιε­ζόμενους και τους εκμεταλλευόμενους» [Β. Ι. Λένιν. Άπαντα, τ. 25ος, αλβ. έκδοση, σελ. 444]

Τι είναι όμως στην πραγματικότητα η αστική δημοκρατία; Είναι μορφή κυριαρχίας της αστικής τάξης, ενώ τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που διακηρύσσονται, «για όλους», εκεί έχουν απόλυτα τυπικό και απατηλό χαρακτήρα, γιατί, στις συνθήκες ύπαρξης της ατομικής ιδιοκτησίας, λείπουν τα κοινωνικό - οικονομικά μέσα που εξασφαλίζουν την αποτελεσματική εφαρμογή τους. Μ' αυτή την αστική δημοκρατία μπορείς να κριτικάρεις στην εφημερίδα, σε διάφορες συγκεντρώσεις ή στη βουλή τον έναν ή τον άλλο, μπορείς να επικρίνεις ένα κόμμα ή μια κυβέρνηση που έρχεται στην εξουσία, μπορείς να κάνεις όσο θέλεις κουβεντολόι, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε, είσαι αναγκασμένος να μένεις μόνο στα λόγια, επειδή η καπιταλιστική οικονομική και πολιτική εξουσία, με τους μηχανι­σμούς της, είναι προετοιμασμένη να επιτεθεί σα θηρίο σε οποιονδήπο­τε που σηκώνει κεφάλι ενάντια στην κυρίαρχη τάξη, ενάντια στη χρηματιστική ολιγαρχία. Υπενθυμίζοντας την αγριότητα με την οποία η γαλλική αστική τάξη χτύπησε τους εργάτες ύστερα από την εξέγερση του Ιούνη του 1848, ο Φ. Ένγκελς γράφει:

«Η αστική τάξη έδειξε για πρώτη φορά με πόση λυσσαλέα αγριότητα εκδικείται ενάντια στο προλεταριάτο, όταν αυτό τολμάει να ξεσηκω­θεί εναντίον της σαν τάξη καθεαυτή, με τα συμφέροντα και τα αιτήματα της»[ Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς. Διαλεχτά Έργα, τ. Ι, αλβ. έκδοση, σελ. 496, Τίρανα,1975.]

Μπορεί μήπως να αποκαλέσουμε «δημοκρατία» τη μορφή της εξουσίας της αστικής τάξης που στηρίζεται στην αρχή της υποταγής της πλειοψηφίας στη μειοψηφία; Με κανένα τρόπο. Αυτή είναι δημοκρατία μόνο κατ' όνομα, που δε φέρει κανένα όφελος στις μάζες του λαού. Αυτή η «δημοκρατία» δεν εξασφαλίζει στο λαό καμιά πραγματική ελευθερία, δεν κάνει τη χώρα ανεξάρτητη απέναντι στα άλλα πιο ισχυρά κράτη στην πολιτική, στην οικονομία, ή στο στρατιωτικό τομέα. Και αυτό συμβαίνει, γιατί αυτή η λεγόμενη δημοκρατία είναι μπλεγμένη με άλλες πιο ισχυρές καπιταλιστικές «δημοκρατίες», που επιβάλλουν τη θέληση τους. Το κεφάλαιο, είτε εθνικό είτε διεθνές είναι, επιβάλλει στις πλατιές εργαζόμενες μάζες τη θέληση, τις επιθυμίες και τις απόψεις του. Όταν στις καπιταλιστικές ή τις ρεβιζιονιστικές χώρες παρουσιάζεται κάτι σαν «θέληση των εργαζόμενων μαζών», πρέπει να εννοηθεί ότι στην πραγματικότητα πίσω απ' αυτό κρύβεται η θέληση της εργατικής αριστοκρατίας.

Οι νόμοι που ψηφίζονται στα αστικά και στα ρεβιζιονιστικά κοινοβούλια εκφράζουν τη θέληση της κυρίαρχης τάξης και προστα­τεύουν τα συμφέροντα της. Από αυτούς τους νόμους επωφελούνται τα κόμματα του κεφαλαίου, που αποτελούν την πλειοψηφία στη βουλή. Δε μένουν όμως χωρίς να επωφεληθούν και τα κόμματα εκείνα που είναι τάχα σε αντιπολίτευση και που συχνά αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα της εργατικής αριστοκρατίας και των κουλάκων. Αυτά τα «αντιπολιτευόμενα» κόμματα, που είναι τάχα σ' αντίθεση με τα κόμματα που κέρδισαν την πλειοψηφία των εδρών στη βουλή και που υποστηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο, κάνουν θόρυβο, «κριτικάρουν» κ.λπ., αλλά ο θόρυβος τους δεν εξαλείφει την ανεργία, τη μετανάστευ­ση και τον πληθωρισμό. Όσο κι αν φλυαρεί και φωνασκεί η αντιπολίτευση στη βουλή, οι τιμές ανεβαίνουν, η ζωή διαφθείρεται και εκφυλίζεται, τα εγκλήματα, που διαπράττονται μέρα νύχτα στους δρόμους, οι δολοφονίες, οι κλοπές και οι απαγωγές, γίνονται όλο και πιο πολύ ανησυχητικά. Αυτό το χάος και ακαταστασία, αυτή την ελευ­θερία των κακοποιών να διαπράττουν εγκλήματα, οι καπιταλιστές και οι ρεβιζιονιστές την ονομάζουν «πραγματική δημοκρατία»!

Σ' αυτό το σύμπλεγμα ανηθικότητας περιστρέφεται η περιβόητη αστικοδημοκρατική εξουσία των καπιταλιστικών χωρών, όπου κυ­ριαρχούν πολλά αστικά κόμματα ή ένα αντιμαρξιστικό κόμμα όπως στη Σοβιετική Ένωση, στην τιτοϊκή Γιουγκοσλαβία και σε μερικές χώρες της πρώην λαϊκής δημοκρατίας, που μετατράπηκαν σε καπιτα­λιστικές χώρες.

Ο λεγόμενος πλουραλισμός, ως τον καιρό της διάδοσης του σύγχρονου ρεβιζιονισμού, τιτοϊκού και χρουστσιοφικού, περιοριζόταν στο να συμμετέχουν στην καπιταλιστική καταπιεστική εξουσία τα ψευτοδημοκρατικά κόμματα, όπως είναι τα ριζοσπαστικά, τα σοσιαλι­στικά, τα σοσιαλδημοκρατικά και πολλά άλλα κόμματα με τέτοια ονόματα. Όταν η Σοβιετική Ένωση του Λένιν και του Στάλιν καταστράφηκε από το χρουστσιοφικό ρεβιζιονισμό, όταν ο τιτοϊσμός έθεσε τις βάσεις του καπιταλιστικού καθεστώτος στη Γιουγκοσλαβία, τα άλλα κομμουνιστικά κόμματα, εκτός από το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, εκφυλίστηκαν και μετατράπηκαν σε ρεβιζιονιστικά κόμμα­τα, σε ρεφορμιστικά κόμματα, σε κόμματα που επιδίωκαν τη στενή συνεργασία με τα κόμματα του κεφαλαίου, για τη διακυβέρνηση της αστικό - καπιταλιστικής κοινωνίας. Αυτό το σκοπό τον εκδήλωσαν τώρα ανοιχτά τα ρεβιζιονιστικά κόμματα της Γαλλίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Βελγίου κ.λπ.

Δε χρειάζεται καμιά εξήγηση για να αποδειχτεί ότι η συμμετοχή στην εξουσία πολλών αστικών, καπιταλιστικών, ρεβιζιονιστικών και φασιστικών κομμάτων στις καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές χώ­ρες, όπως στις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής κ.λπ., δεν άλλαξε καθόλου την κοινωνία τους από αντιδραστική σε προοδευτική. Αντίθετα, στον ιμπεριαλισμό γίνεται στροφή από τη δημοκρατία προς την αντίδραση. Δεν είναι προοδευμένη κι ούτε δημοκρατική κοινωνία εκείνη που υποστηρίζει το εκμεταλλευτικό καθεστώς και στηρίζεται σ' αυτό. Και η ύπαρξη μόνον ενός κόμματος στην εξουσία, όταν αυτό το κόμμα δεν ακολουθεί μαρξιστική - λενινιστική γραμμή, δηλαδή δεν είναι κόμμα του προλεταριάτου, δεν μπορεί να οδηγήσει ποτέ στην οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Αντίθετα, ένα τέτοιο κόμμα, όπως και να ονομαστεί «μαρξιστικό» ή «μαρξιστικό - λενινιστικό», στην πραγματικότητα είναι κόμμα της αστικής τάξης ή φασιστικό, που έχει καθήκον να χρηματοδοτεί την ατομική ή την καπιταλιστική κρατική ιδιοκτησία για να τρέφει μια νέα τάξη δυναστών.

Ένα τέτοιο κόμμα χρειάζεται να διατηρεί μερικές τάχα μαρξιστι­κές μορφές. Και στην εξουσία, που αυτό καθοδηγεί, προσπαθεί να δώσει σοσιαλιστικές μορφές και ονομασίες, αλλά η ουσία και οι σκοποί τέτοιου κόμματος και τέτοιου κράτους είναι αντισοσιαλιστικά, γιατί επιδιώκει να πραγματοποιήσει τον οπισθοδρομικό μετασχη­ματισμό της χώρας και την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Σ' αυτή την περίπτωση, η νέα αστική τάξη ιδιοποιείται βαθμιαία την εξουσία σε βάρος του προλεταριάτου και των φυσικών συμμάχων του. Αυτή η διαδικασία επιβεβαιώθηκε στη Γιουγκοσλαβία, στη Σοβιετική Ένω­ση και σε πολλές άλλες χώρες της πρώην λαϊκής δημοκρατίας, όπου δεν υπάρχει κομματικός πλουραλισμός. Σ' αυτές τις χώρες παλινορθώθηκε σε διάφορες μορφές ο καπιταλισμός, αναβιώνει και δυναμώνει η τάξη των νέων εκμεταλλευτών. Αν η χώρα που παθαίνει αυτή την πισωδρόμηση είναι μεγάλη σε έκταση, σε πληθυσμό και οικονομικό δυναμικό, το κράτος της μετατρέπεται σε σοσιαλιμπεριαλιστικό, αντίθετα, αν η χώρα είναι μικρή, τότε μετατρέπεται σε δορυφόρο του παγκόσμιου καπιταλισμού, σε κράτος που κυριαρχείται από τα ξένα κεφάλαια και τη νεοαποικιοκρατία, τα οποία εκμεταλλεύονται τον πλούτο της χώρας και τον ιδρώτα του λαού. Επομένως, όλα τα λεγόμε­να δημοκρατικά κράτη, είτε με πλουραλιστικό σύστημα είτε με σύστη­μα κυριαρχίας μόνον ενός κόμματος, που δεν είναι μαρξιστικό - λενι­νιστικό, δε θέλουν να αντικαταστήσουν την παλιά εκμεταλλευτική κα­πιταλιστική κοινωνία με τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία. Σ' αυτή την παλιά κοινωνία, όπου υπάρχουν η ατομική ιδιοκτησία και η καπιταλι­στική κυριαρχία, δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική ελευθερία, δημοκρατία, ανεξαρτησία και κυριαρχία του λαού.

«Μόνον η δικτατορία του προλεταριάτου -μας διδάσκει ο Λένιν- εί­ναι σε θέση να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από το ζυγό του κε­φαλαίου, από την ψευτιά, την πλαστότητα, την υποκρισία της αστι­κής δημοκρατίας, αυτής της δημοκρατίας για τους πλούσιους, μόνον αυτή είναι σε θέση να εγκαθιδρύσει την δημοκρατία για τους φτω­χούς, δηλαδή να κάνει ώστε τα καλά της δημοκρατίας να τα χαίρο­νται πραγματικά οι εργάτες και οι φτωχοί αγρότες...»[ Β. Ι. Λένιν. Άπαντα, τ. 28ος, αλβ. έκδοση, σελ. 424 - 425.]

Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς εντατική πολιτική προπαγάνδα που στοχεύει να κάνει κουρκούτι το μυαλό των ανθρώπων, και χωρίς μια σειρά σιδερένιους νόμους που να περιορίζουν στο έπακρο τα δικαιώματα των εργαζομένων. Ο μεγάλος προπαγανδιστικός μηχανισμός στη διάθεση της αστικής τάξης αναπτύσσει κάθε ώρα και στιγμή προπαγάνδα ενάντια στο προλεταριάτο και τη δικτατορία του, ενάντια στους λαούς που ρίχτηκαν σε πάλη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Όλο το οικονομικό και πολιτικό δυναμικό στις καπιταλιστικορεβιζιονιστικές κοινωνίες βρίσκεται στα χέρια μιας χούφτας μεγιστάνων, βαθύπλου­των, οι οποίοι έχουν δημιουργήσει ένα ευρύ και ισχυρό δίκτυο κρατικών μηχανισμών για να διατηρήσουν με τη βία την εξουσία τους.

Αυτό το σκοπό εξυπηρετούν ο στρατός, η αστυνομία, οι χαφιέδες, τα δικαστήρια και άλλα όργανα της ταξικής κυριαρχίας, που τιμωρούν αυστηρά κάθε εναντίωση, ατομική ή συλλογική, από μέρους του προλεταριάτου και των άλλων εργαζομένων και που καταπνίγουν τις λαϊκές εξεγέρσεις.

Οι αστοί και οι ρεβιζιονιστές υπερασπιστές του καπιταλιστικού κράτους παρουσιάζουν την εθνικοποίηση μερικών οικονομικών τομέ­ων, των μεταφορών κ.τλ., σαν ένδειξη της «αλλαγής » του καπιταλι­στικού συστήματος. Αυτή η διαδικασία «μετασχηματισμού», σύμφω­να μ' αυτούς, μπορεί να προχωρήσει και πιο πέρα, αν το προλεταριάτο γίνει «λογικό» και «μετρημένο» στα αιτήματα του, σε περίπτωση που υπακούσει στα προδοτικά πολιτικά κόμματα και στα συνδικάτα που αυτά διευθύνουν. Αυτοί οι «θεωρητικοί» είναι ρεφορμιστές, γιατί απαιτούν τη μετατροπή του καπιταλιστικού κράτους σε σοσιαλιστικό μέσω μεταρρυθμίσεων. Διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έχουν γίνει από το κεφάλαιο σε διάφορες καπιταλιστικές, ρεβιζιονιστικές, ιμπεριαλι­στικές χώρες, αλλά αυτές δεν έφεραν τη νίκη της επανάστασης και των επαναστατών, αντίθετα, έχουν δημιουργήσει εκείνη την κατάστα­ση που έσωσε το κεφάλαιο από την ανατροπή, προφύλαξε την εκμεταλλεύτρια τάξη από τους νεκροθάφτες της.

Ο σύγχρονος ρεβιζιονισμός έχει στην ημερήσια διάταξη το ρεφορμισμό, που αποτελεί την ουσία των απόψεων, των θεωριών και των πράξεων του. Ο ρεφορμισμός είναι ενάντια στη μαρξιστική -λενινιστική ιδεολογία και ενάντια στην ανατροπή του καπιταλισμού με τη βίαιη επανάσταση. Ο κινητήρας της προλεταριακής επανάστα­σης είναι η αμείλικτη πάλη των τάξεων, της τάξης του προλεταριάτου και των συμμάχων της, της φτωχής αγροτιάς και των άλλων καταπιεζόμενων στρωμάτων, ενάντια στην αστική τάξη, στο κρατικό μονοπωλιακό κεφάλαιο, στο χρηματιστικό κεφάλαιο, ενώ ο ρεφορμι­σμός αρνείται την ταξική πάλη, τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη δικτατορία του προλεταριάτου.

Επομένως, ο ρεφορμισμός είναι ο νεκροθάφτης της επανάστασης, είναι ενάντια στο μαρξισμό - λενινισμό, γι αυτό τον ενστερνίστηκαν τα ρεβιζιονιστικά κόμματα των διαφόρων χωρών, από τη Σοβιετική Ένωση, τη Γιουγκοσλαβία, την Κίνα, τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και μέχρι τα άλλα ρεβιζιονιστικά κόμματα των χωρών και των ηπείρων του κόσμου. Έχοντας σαν σκοπό την εξάλειψη της επανάστασης και την παραποίηση των βασικών θέσεων του μαρξι­σμού - λενινισμού, μερικά κόμματα, που αυτονομάστηκαν «ευρωκομ-μουνιστικά», απέρριψαν κατάφωρα τη μαρξιστική - λενινιστική

θεωρία. Αυτά τα κόμματα, με επικεφαλής το «Κομμουνιστικό» Κόμμα της Ισπανίας, εγκατέλειψαν το λενινισμό. Το «Κομμουνιστικό» Κόμμα της Ισπανίας έφτασε ως το σημείο να αφαιρέσει και το όνομα «λενινιστικό» για να δώσει στην αστική τάξη να καταλάβει ότι ξεπεράστηκε πια η περίοδος που επιδιωκόταν η ανατροπή του καπιταλισμού και η βίαιη κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριά­το, ότι τα ρεβιζιονιστικά κόμματα βρίσκονται στην περίοδο της μετατροπής τους σε κόμματα της αστικής τάξης και είναι έτοιμα να δώσουν κάθε άλλη απόδειξη για να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη.

Και το ζήτημα της προόδου στην τεχνολογία και στην επιστήμη δεν μπορεί να μπερδεύεται με τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, με την απελευθέρωση του προλεταριάτου και όλων των εργαζόμενων από το παλιό εκμεταλλευτικό σύστημα και με τη μετάβαση στο νέο σοσιαλιστικό σύστημα. Η προηγμένη τεχνολογία και επιστήμη είναι καρπός του νου των ανθρώπων, των εργατών και των διανοουμένων, όμως στα εκμεταλλευτικά κοινωνικά καθεστώτα η τεχνική και η επιστήμη τίθενται στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων για να ενισχύσουν τις οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις τους μέσα και έξω από τη χώρα. Η ανάπτυξη της επιστήμης και της τεχνικής και η αύξηση του αριθμού των ειδικών δεν μπορούν να εξαλείψουν τις πληγές του καπιταλισμού, όπως ισχυρίζονται οι αστοί και οι ρεβιζιονιστές ιδεολόγοι. Η πείρα δείχνει ότι, όσο κι αν αναπτύσσονται οι παραγωγικές δυνάμεις και προοδεύουν η τεχνική και η επιστήμη, η βίαιη σοσιαλιστική επανάσταση για τη μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό μένει αναντικατάστατη.

Η μαρξιστική - λενινιστική θεωρία έκαμε απόλυτα ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να γίνει η μετάβαση στη σοσιαλιστική κοινωνία μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού καθεστώτος, αλλά ανατρέποντας συθέμε­λα αυτό το σύστημα και τους θεσμούς του, εγκαθιδρύοντας την εξουσία του προλεταριάτου, που καθοδηγείται από την πρωτοπορία του, το κομμουνιστικό μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα.

Η πολιτική του Κόμματος και του κράτους μας υποστηρίζει τους καταπιεζόμενους που ξεσηκώνονται σε επανάσταση και καταπολεμάει τους καταπιεστές, που είναι καταδικασμένοι να εξαλειφθούν σαν τάξη. Το Κόμμα μας το λέει ανοιχτά ότι η εξάλειψη των εκμεταλλευτών δεν μπορεί να επιτευχθεί διαφορετικά παρά με αγώνα, με βίαιη επανάστα­ση και όχι με μεταρρυθμίσεις της βάσης ή του εποικοδομήματος. Για να επιτευχθεί η πλήρης και πραγματική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλων των εργαζόμενων του κόσμου, πρέπει να ανατραπεί από τα θεμέλια η παλιά εξουσία και στη θέση της να εγκαθιδρυθεί η νέα εξουσία του προλεταριάτου.

Εμείς είμαστε ενάντια στην αποκέντρωση της σοσιαλιστικής οικονομίας και σε ανειρήνευτη πάλη με την καπιταλιστική ρεβιζιονιστική θεωρία της «αυτοδιαχείρισης», «της αυτοδιοίκησης των επιχει­ρήσεων», που ήθελαν να την μπάσουν εδώ στα κρυφά ο τιτοϊσμός και οι φίλοι του, διαμέσου των προδοτών Μπεκίρ Μπαλούκου, Αμπντύλ Κελέζι, Κώτσιο Θεοδόσι κ.λπ. Η σοσιαλιστική οικονομία της χώρας μας αναπτύσσεται σε επιστημονικές βάσεις, με γενικό ενιαίο σχέδιο, για να ικανοποιούνται οι υλικές και οι πολιτιστικές ανάγκες της κοινωνίας. Στο Σύνταγμά μας αναφέρεται: «Το κράτος οργανώνει, διευθύνει και αναπτύσσει όλη την οικονομική και κοινωνική ζωή με ενιαίο και γενικό σχέδιο...».

Το κράτος μας έχει δικαίωμα και καθήκον να επιβλέπει την εκτέλεση αυτού του σχεδίου σε όλους τους κρίκους και τους δείκτες. Η επίβλεψη πραγματοποιείται μέσω του εργατικού και αγροτικού ελέγχου, μέσω του κρατικού ελέγχου και μέσω του ελέγχου του Κόμματος και των μαζικών οργανώσεων, που είναι μορφές του προλεταριακού ελέγχου.

Αυτός ο αποτελεσματικός έλεγχος στηρίζεται φυσικά στην απόλυ­τη ελευθερία κριτικής και στην ανώτερη συνείδηση αυτοκριτικής, που συμβάλλουν στην πρόοδο της δουλειάς, στη σωστή κατανόηση των καθηκόντων και την κομμουνιστική διαπαιδαγώγηση των ανθρώ­πων. Ο έλεγχος εκτέλεσης των καθηκόντων του σχεδίου είναι ένα σύνθετο πρόβλημα του κράτους της δικτατορίας του προλεταριάτου, της πολιτικής του Κόμματος, της μαρξιστικής - λενινιστικής ιδεολο­γίας μας, που συνυφαίνεται στο μεγάλο έργο που καθοδηγεί το Κόμμα. Η καπιταλιστική και η ρεβιζιονιστική αστική τάξη μάς επιτίθεται γιατί στηριζόμαστε γερά στη δικτατορία του προλεταριάτου. Κατηγο­ρούν εμάς τους κομμουνιστές, ότι τάχα στην κοινωνία μας δεν υπολογίζεται η προσωπικότητα του ανθρώπου! Η κατηγορία αυτή είναι μια χονδροειδής συκοφαντία που έχει σαν σκοπό να αποκρύψει την άγρια καταπίεση του προλεταριάτου και του εργαζόμενου λαού από μέρους του κεφαλαίου. Η βάση της καταπίεσης της προσωπικότη­τας του ανθρώπου και των εργαζόμενων μαζών είναι η ύπαρξη των ανταγωνιστικών τάξεων. Αντίθετα, εάν υπάρχει ένα κοινωνικό σύστη­μα που απαλλάσσει πραγματικά τον άνθρωπο από το άγχος, από τις στενοχώριες, από τα ελεεινά αισθήματα, από τα παλιά ιδεαλιστικά υπολείμματα, αυτό είναι μόνο το σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα, το οποίο εξάλειψε τις εκμεταλλεύτριες τάξεις, την ατομική ιδιοκτησία και θέτει τέρμα στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Η διάλυση της εξουσίας των εκμεταλλευτριών τάξεων, που κυριαρ­χούν βάρβαρα πάνω στους εργαζόμενους και η εγκαθίδρυση της εξου­σίας της εργατικής τάξης, απελευθερώνουν και φέρουν τον άνθρωπο σε περιωπή, τον κάνουν να δουλεύει με ορμή, να διευθύνει με καθαρή συνείδηση, να κριτικάρει όταν χρειάζεται και να επαινεί όταν χρειάζε­ται. Ο σοσιαλισμός θέτει τον άνθρωπο σε τέτοιες θέσεις που να βλέπει και να αισθάνεται ότι δεν είναι απομονωμένος από τον κόσμο, αλλά εί­ναι μέλος μιας νέας κοινωνίας, που σκοπό έχει την πρόοδο του ατόμου στα πλαίσια της ανάπτυξης της κοινωνίας. Σ' αυτή την κοινωνία ο άν­θρωπος αναδείχνεται στη θέση που του ανήκει, με βάση τις ικανότη­τες και την εργασία που εκτελεί, είναι ελεύθερος να δουλεύει και να α­πολαμβάνει τους καρπούς της δουλειάς του. Την ελευθερία του ατόμου στην κοινωνία μας δεν μπορούν να την καταλάβουν ούτε ο αστός, ούτε ο καπιταλιστής, ούτε ο ρεβιζιονιστής, γιατί αυτοί μετρούν την προσω­πικότητα με τα δικά τους μέτρα και σταθμά τυποποίησης και μεταχεί­ρισης των ανθρώπων.

Οι εκμεταλλεύτριες τάξεις, αποδεχόμενες την ανεξαρτησία του α­τόμου από την κοινωνία, αποσκοπούν στη δημιουργία προνομίων για τους ανθρώπους της τάξης τους, να τους έδιναν γνώσεις, ελευθερία και αρμοδιότητες, για να διαφεντεύουν και να διευθύνουν τους άλλους. Το καθεστώς μας έχει κόψει τις ρίζες του αστικού ατομικισμού και έχει δημιουργήσει απεριόριστες δυνατότητες στο άτομο και στην κοινωνία να αναπτύσσουν τις ικανότητες και να απολαβαίνουν όλα τα συνταγ­ματικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Οι καπιταλισμός και η προπαγάνδα του, φυσικά, είναι και θα είναι σε πόλεμο με τη σοσιαλιστική μας πραγματικότητα, με τη δικτατορία μας του προλεταριάτου, γιατί δεν μπορεί να συμβιβαστούν με τη δική μας ηθική, που δεν επιτρέπει την οικονομική, πολιτική και ηθική εκ­μετάλλευση του ανθρώπου και την καταπάτηση των ελευθεριών του. Τη σοσιαλιστική μας πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να τη συσκο­τίσει καμιά ιδεαλιστική προπαγάνδα ή «θεωρία», καπιταλιστική ή ρε­βιζιονιστική.

Ο καπιταλιστικός κόσμος έχει περιέλθει σε μεγάλη κρίση. Οι συ­νήγοροι του αστικού καθεστώτος, οι οικονομολόγοι και οι κοινωνιο­λόγοι της αστικής τάξης, αναγκασμένοι από την πραγματικότητα, βλέπουν ότι οι θέσεις του Μαρξ και του Λένιν σχετικά με τον καπιτα­λισμό και τον ιμπεριαλισμό δεν απαρχαιώθηκαν, ότι στη σημερινή καπιταλιστική κοινωνία παρατηρείται η διαδικασία της αποσύνθεσης του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, όπως το πρόβλεψαν εκείνοι, αλλά για να βγουν από την κρίση, οι υπερασπιστές αυτοί του παλιού συστήματος εγείρουν έντονα την «πάλη κατά τη τρομοκρατίας», την αναχαίτιση των εξεγέρσεων και της επανάστασης των εργαζόμενων μαζών ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα ή ενάντια στις «ταραχές», όπως τις αποκαλούν. Διαφορετικά, λένε απελπισμένα αυτοί οι κοινω­νιολόγοι και οικονομολόγοι της αστικής τάξης, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να βγει από την κρίση και να «σταθεροποιήσει» το σύστημα του.

Ο καπιταλιστικές και οι ρεβιζιονιστικές χώρες, όπου ισχυρίζονται ότι ο άνθρωπος απολαμβάνει τάχα τις δημοκρατικές ελευθερίες και κάθε άλλο «αγαθό», κοχλάζουν από τις διαμαρτυρίες των μαζών. Αν ε­κεί υπάρχει πραγματικά ελευθερία και οι μάζες απολαμβάνουν όλα τα υλικά αγαθά, όπως λένε, τότε γιατί κατεβαίνουν συνεχώς στους δρό­μους εκατομμύρια άνθρωποι και συγκρούονται με την αστυνομία της αστικής τάξης; Είναι φανερό ότι οι μάζες διαμαρτύρονται επειδή δεν κάνουν καλή ζωή, επειδή υποφέρουν από οικονομική και πολιτι­κή άποψη και από πολλά άλλα κακά, γι' αυτό παλεύουν να ανατρέψουν το κράτος που είναι ενάντια στην πραγματική δημοκρατία.

Το αστικό κράτος στην περίοδο της κυριαρχίας του κρατικού μο­νοπωλιακού καπιταλισμού θέλει να δώσει την εντύπωση πως εκεί το νόμο τον κάνει η βουλή, όπου αντιπροσωπεύονται τα διάφορα κόμμα­τα, τα οποία εκλέχτηκαν τάχα με γενική ψηφοφορία. Είναι πασίγνω­στο όμως ότι το εκλογικό σύστημα και οι πάμπολλοι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί με νόμο, κάνουν να έχουν στη βουλή πάντα την πλειοψηφία εκείνα τα πολιτικά κόμματα που είναι τα πιο γερά στηρίγ­ματα του κεφαλαίου. Το κοινοβουλευτικό παιχνίδι σ' αυτές τις χώρες είναι μασκαράτα, είναι μέσο που χρησιμεύει στην εξουσία της αστι­κής τάξης να δίνει την απατηλή εντύπωση ότι εκεί υπάρχει «δημοκρα­τία» και να παρουσιάζει την ψεύτικη δημοκρατία για πραγματική. Στα ανώτατα όργανα της καπιταλιστικής και ρεβιζιονιστικής κρατικής ε­ξουσίας και διοίκησης παίρνουν μέρος οι «απεσταλμένοι» εκείνης της μη επικυρωμένης με νόμο εξουσίας, που τυπικά βρίσκεται έξω από την κυβέρνηση, αλλά που, στην πραγματικότητα, είναι στην αρχή. Αυτή είναι οι εξουσία των μεγάλων καπιταλιστών οι οποίοι, χρησιμοποιώ­ντας τη δύναμη του χρήματος έστειλαν στην κυβέρνηση ή στη βουλή τους δικούς τους κατάλληλους factotums[ παντοπράκτες υπηρέτες, καταφερτζήδες για το καθετί.] για να υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους από τους «ταραχοποιούς», τους εξεγερμένους που θέ­λουν να αποκτήσουν τα δικαιώματα τους που τα έχουν αρπάξει οι καπιταλιστές. Όλο αυτό το σύμπλεγμα οι υπερασπιστές του καπιταλι­σμού και του ρεβιζιονισμού το ονόμασαν «πραγματική δημοκρατία».

Ο Λένιν λέει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι επαναστάτες μπορεί να εκμεταλλευτούν το βήμα της αστικής βουλής σαν μια από τις μορ­φές νόμιμης δράσης τους για να ξεσκεπάσουν το καπιταλιστικό σύ­στημα. Ταυτόχρονα όμως τόνιζε ότι η δράση αυτή δεν πρέπει να δη­μιουργήσει, στους κομμουνιστές και στις μάζες, την ψευδαίσθηση ότι η εξουσία μπορεί να κατακτηθεί με κοινοβουλευτικό δρόμο.

Στην αστικό καπιταλιστική και τη ρεβιζιονιστική κοινωνία ο «κοι­νοβουλευτικός κρετινισμός» είναι η μορφή «δημοκρατίας» που η α­στική τάξη χρησιμοποιεί για να αποκρύψει την καταπιεστική φύση της κρατικής της εξουσίας, την οποία κατέχει μέσω της πλειοψηφίας των εδρών που εξασφαλίζει στις εκλογές. Εκτός όμως από την κρατική εξουσία η αστική τάξη κατέχει και την ισχυρή εξωκρατική εξουσία, δηλαδή τα μονοπώλια, τα τραστ, τις κοινές εταιρίες και τις επενδύσεις τους μέσα και έξω από τη χώρα. Αυτή η εξουσία της μεγάλης ατομικής ιδιοκτησίας αποτελεί την οικονομική δύναμη που ιδιοποιείται τον ι­δρώτα των εργαζομένων μέσα και έξω από τη χώρα και είναι σε θέση να ισχυροποιεί το εποικοδόμημα που ταιριάζει περισσότερο στην ά­γρια καπιταλιστική κυριαρχία. Το αστικό εποικοδόμημα επιδιώκει την πραγματοποίηση μιας υποδουλωτικής πολιτικής ενάντια στους λαούς, μιας στρατιωτικής, ιδεολογικής και πολιτικής δύναμης ενάντια στο προλεταριάτο, ενάντια στη φτωχή αγροτιά και την εργαζόμενη διανόηση- επιδιώκει επίσης να εκφυλίσει και να καταστρέψει τους κα­νόνες της προλεταριακής ηθικής για να διαδώσει την ποταπή αστική ηθική με την πραγματική έννοια της λέξης.

Η αστική βουλή ανοίγει τις θύρες της για τους «αιρετούς», η δικτα­τορία όμως της αστικής τάξης κάνει τη δουλειά της, στη βουλή γίνο­νται ατέρμονες συζητήσεις και απανωτές ψηφοφορίες και τα πράγμα­τα πάνε καταπώς τα θέλουν εκείνοι που κάνουν το νόμο, οι βαθύπλου­τοι, οι ιδιοκτήτες των τραστ, των μονοπωλίων και των τραπεζών, η ε­ξουσία των οποίων, το δεύτερο καπιταλιστικό κράτος, χειρίζεται τη βουλή και την κυβέρνηση, ανεξάρτητα που αυτός ο χειρισμός δεν προβλέπεται στο ισχύον σύνταγμα. Ξεκινώντας από αυτούς τους λό­γους, ο Λένιν έγραφε:

«... σε κάθε κοινοβουλευτική χώρα... την πραγματική «κρατική» ερ­γασία την κάνουν και την εκτελούν στα παρασκήνια τα υπουργεία, τα γραφεία, τα επιτελεία» [Β. Ι. Λένιν. Διαλεχτά Έργα, τ. II, αλβαν. έκδοση, σελ. 174, Τίρανα, 1958.]

Στην Αλβανία τα εθνικοαπελευθερωτικά συμβούλια, που ιδρύθη­καν κάτω από την καθοδήγηση του Κόμματος τον καιρό του Αντιφασι­στικού Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα και που δυνάμωσαν μετά την Απελευθέρωση και κατά την περίοδο της οικοδόμησης του σοσιαλι­σμού, είναι όργανα της δικτατορίας του προλεταριάτου εκλεγμένα από το λαό και που αντιπροσωπεύουν τη θέληση και τις επιθυμίες του ερ­γαζόμενου λαού. Τα αντιπροσωπευτικά όργανα του λαού στην κρατι­κή εξουσία είναι η Λαϊκή Βουλή και τα λαϊκά συμβούλια. Με βάση το Σύνταγμα της Λαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Αλβανίας, «τα αντιπροσωπευτικά όργανα διευθύνουν και ελέγχουν τη δράση όλων των άλλων κρατικών οργάνων, τα οποία ευθύνονται μπροστά σ' αυτά και λογοδοτούν».

Η δημοκρατία σε μας δεν είναι παιχνίδι για την εξαπάτηση των μα­ζών, αλλά εφαρμόζεται στην πράξη. Εδώ δεν υπάρχουν δύο εξουσίες, η μια αναγνωρισμένη με νόμο και η άλλη ντε φάκτο, αλλά υπάρχει μια ενιαία κρατική εξουσία, που πηγάζει από το λαό και ανήκει σ αυτόν. Το κράτος μας είναι κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, που δημιούργησε τους δικούς του επαναστατικούς νόμους και μηχανι­σμούς, τη νέα μέθοδο και στυλ δουλειάς και που εκφράζει και υπερα­σπίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Στη χώρα μας δεν είναι η βία που κάνει τους ανθρώπους να εφαρμό­ζουν τους νόμους που θέσπισε το κράτος της δικτατορίας του προλετα­ριάτου, αλλά είναι η βαθειά πεποίθηση ότι η εφαρμογή των νόμων εί­ναι σε όφελος τους και σε όφελος της κοινωνίας. Ο λαός μας εφαρμό­ζει τους νόμους συνειδητά, γιατί συμμετέχει ο ίδιος δραστήρια στην κατάρτιση τους.

Στις καπιταλιστικές και στις ρεβιζιονιστικές χώρες ο νόμος εφαρ­μόζεται με την άγρια βία της αστικής τάξης, εκεί δεν μπορεί να ισχυ­ρίζεται κανείς για θεληματική εφαρμογή του νόμου από το λαό, εφό­σον το περιεχόμενο του είναι σε κατάφωρη αντίθεση με τα συμφέρο­ντα του λαού. Αναφερόμενος στην αδικία του αστικού νόμου, ο Μαρξ λέει:

«Το κάθε άρθρο του συντάγματος περιέχει την ίδια του την αντίθε­ση... δηλαδή στη γενική φράση, την ελευθερία και στη σημείωση του περιθωρίου, την κατάργηση της ελευθερίας».

[Κ. Μαρξ και Φ. Ένγκελς. Διαλεχτά Έργα, τ. Ι, αλβ. έκδοση, σελ. 265, Τίρανα 1975.]

Ο πολίτης σ' αυτές τις χώρες είναι εμπόρευμα και ακριβώς σαν ε­μπόρευμα τον μεταχειρίζονται, ενώ στη χώρα μας ο κάθε πολίτης της Δημοκρατίας εκτιμάται εξαιρετικά, παίζει μεγάλο ρόλο στην κοινω­νία. Για να ασκεί ο πολίτης πιο δραστήρια αυτό το ρόλο, πρέπει να ε­ξυψωθεί ακόμα από ιδεολογικοπολιτική, μορφωτική και επιστημονι­κή άποψη και να συνειδητοποιήσει το ρόλο του.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Το Δημοκρατικό Μέτωπο έχει καθήκον να παλεύει αδιάκοπα για τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της δημοκρατίας μας, αυτής της μεγάλης νίκης του Κόμματος και του λαού για την εφαρμογή των νόμων και των κανόνων που ρυθμίζουν τη σοσιαλιστική ζωή.

Πρέπει να δουλεύει αδιάκοπα για να προσελκύσει όλο και καλύτε­ρα τη σκέψη των πλατιών εργαζόμενων μαζών, να τους βοηθεί να λένε το λόγο τους για όλα τα κρατικά και κοινωνικά προβλήματα, ώστε οι εργάτες και οι αγρότες να ασκούν τον έλεγχο τους πάνω στα κρατικά, τα οικονομικά όργανα κ.λπ.

Το Δημοκρατικό μας Μέτωπο δεν είναι άμορφη, άψυχη οργάνωση. Αντίθετα, είναι οργάνωση με τέτοιο πολιτικό δυναμισμό που κάθε πρόβλημα το βλέπει με επαναστατικό μάτι και βρίσκει τις πιο κατάλ­ληλες μορφές για να το εφαρμόσει στη ζωή επαναστατικά.

Το Δημοκρατικό Μέτωπο καθοδηγείται από το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας, δηλαδή από την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και εκ­φράζει τις σκέψεις, τους πόθους και την πολιτική που είναι για το κα­λό του αλβανικού λαού, ενώ ξεσκεπάζει και καταπολεμάει το καθετί που μπορεί να κάνει κακό στη σοσιαλιστική μας πατρίδα. Συνεπώς, η πολιτική του Μετώπου είναι μονολιθική και αδιαίρετη πολιτική, γιατί σ' αυτό δεν υπάρχουν ανταγωνιστικά πολιτικά ρεύματα, δεν υπάρχουν διάφορα κόμματα που να υπερασπίζουν συμφέροντα διαφόρων τάξεων. Η πολιτική πάλη του Μετώπου ταυτίζεται πλέρια με την πολιτική του Κόμματος, με την πολιτική του σοσιαλιστικού μας κράτους. Η πολιτι­κή του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας καθρεπτίζει και υποστηρί­ζει την επαναστατική νομοθεσία της Λαϊκής Σοσιαλιστικής μας Δη­μοκρατίας.

Οι εχθροί της χώρας μας έξω νομίζουν ότι η πολιτική του Δημο­κρατικού Μετώπου Αλβανίας είναι νωθρή, στερεότυπη και χωρίς πε­ριεχόμενο. Θέλουν η πολιτική του Μετώπου μας να είναι συγκεχυμένη και αντιφατική, προϊόν των διαφόρων ρευμάτων, με διαφορετικές κο­σμοαντιλήψεις και σκοπούς, γιατί μόνο αυτή, λένε, είναι δημοκρατι­κή. Αυτοί οι αντίπαλοι της οργάνωσης του επαναστατικού μας Μετώπου δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι ένας ενωμένος λαός μπορεί και έχει, όπως ο λαός μας, σωστή και ξεκάθαρη πολιτική αντίληψη, ε­νιαία στις αρχές και στους σκοπούς και, όταν λέμε ενιαία, όχι μια άψυ­χη και στερεότυπη πολιτική, αλλά μια πολιτική που ξέρει, μέσα από το διάλογο και τη συζήτηση, να δίνει απάντηση και λύση σε όλα τα προβλήματα, είτε αυτά είναι εσωτερικά και περίπλοκα ή εξωτερικά και πολύ περίπλοκα.

Από πού αντλεί το Δημοκρατικό Μέτωπο μια τέτοια δύναμη και ω­ριμότητα; Ακριβώς από το γεγονός ότι το περιεχόμενο αυτής της ορ­γάνωσης είναι πραγματικά δημοκρατικό, γιατί το δικό μας Δημοκρα­τικό Μέτωπο είναι μια πλατιά μαζική οργάνωση, που καθοδηγείται από το μαρξιστικό - λενινιστικό Κόμμα, που αντιπροσωπεύει την πιο τέλεια δημοκρατία, την πραγματική δημοκρατία του προλεταριάτου. Το προλεταριάτο και το Κόμμα που βρίσκονται πάντα σε αγώνα και σε επανάσταση για την οικοδόμηση μιας ευτυχισμένης για το λαό κοινω­νίας, μιας ελεύθερης κοινωνίας, δημοκρατικής κοινωνίας, μιας κοινω­νίας που ανέρχεται κάθε μέρα και πιο πολύ από άποψη οικονομικής και πνευματικής ανάπτυξης, γνώσεων και υγιούς προλεταριακής ηθι­κής. Και αυτό γίνεται με συνεχή δημιουργική πάλη, που απαιτεί προ­σπάθειες και δημοκρατική συζήτηση.

Το Δημοκρατικό μας Μέτωπο αυτή την πολιτική ακολουθεί και αυ­τούς τους σκοπούς αγωνίζεται να πετύχει. Την εφαρμογή μιας τέτοιας πολιτικής δεν μπορεί να την κάνει μια οργάνωση που ιδρύθηκε όσο για τα μάτια, για να εξαπατεί τις μάζες του λαού μέσα και έξω από τη χώρα ότι τάχα υπάρχει μια πολιτική οργάνωση, τη στιγμή που αυτή είναι κάτι το ανύπαρκτο.

Πώς βλέπει την παγκόσμια εξέλιξη το Δημοκρατικό μας Μέτωπο; Βλέπει αυτή την εξέλιξη ρεαλιστικά. Δηλαδή προσανατολίζεται από την υλιστική διαλεκτική, από τον ιστορικό υλισμό, στηρίζεται στην επιστημονική ιδεολογία μας, στο μαρξισμό - λενινισμό. Αυτό είναι που κάνει την πολιτική του Κόμματος, την οποία ακολουθεί και το Μέτωπο, να μην είναι πολιτική αβάσιμη, ταλαντευόμενη, πραγματι­στική πολιτική χωρίς αρχές. Η πολιτική του Δημοκρατικού Μετώπου είναι, δηλαδή, πολιτική με ταξικό χαρακτήρα και, όταν λέμε με ταξικό χαρακτήρα, αυτή έχει υπόψη της και έχει στη βάση της την πάλη των τάξεων μέσα στη χώρα και στο διεθνή στίβο.

Το Δημοκρατικό μας Μέτωπο τρέφει ειλικρινή αγάπη για τους λα­ούς του κόσμου, κατά πρώτο λόγο για τους λαούς που ζητούν απελευ­θέρωση, για τους λαούς που υποφέρουν κάτω από την σκλαβιά και το πέλμα του κεφαλαίου. Αυτή η πολιτική του Μετώπου υποστηρίζει με όλες τις δυνάμεις τους πόθους αυτών των λαών. Με τον πάντα σωστό, σταθερό, ανθρωπιστικό και επαναστατικό λόγο του, το Δημοκρατικό μας Μέτωπο δεν υποκρύπτει ποτέ από τους λαούς και τις καταπιεζόμε­νες και εκμεταλλευόμενες τάξεις του κόσμου που ποθούν λευτεριά, πραγματική δημοκρατία και κυριαρχία, την αλήθεια της υλιστικής ε­ξέλιξης της ιστορίας- δεν υποκρύπτει ότι οι νίκες τους δεν μπορεί να επιτευχθούν χωρίς σκληρό ταξικό αγώνα, χωρίς προσπάθειες, ακόμα και αιματηρές, ενάντια στους καπιταλιστές καταπιεστές και εκμεταλ­λευτές τους. Αυτή είναι η βάση της μαρξιστικής - λενινιστικής πολιτι­κής του Δημοκρατικού Μετώπου, που είναι η ίδια βάση και της πολι­τικής του Κόμματος μας Εργασίας.

Η πολιτική του Μετώπου είναι λοιπόν πολιτική που υποστηρίζει και συνταυτίζεται με τα συμφέροντα του αγώνα που κάνουν σε κάθε χώρα το παγκόσμιο προλεταριάτο, η πολύπαθη και καταπιεζόμενη αγροτιά, υποστηρίζει τον αγώνα της φτωχολογιάς των πόλεων, της προ­οδευτικής διανόησης, της νεολαίας, όλων των λαών που επιθυμούν να εξασφαλίσουν μια ζωή γεμάτη αξιοπρέπεια, μια ζωή τίμια, όπου το κα­θετί να κερδίζεται με ιδρώτα, αλλά ο ιδρώτας αυτός να μη πηγαίνει στις τσέπες των ληστών, των καπιταλιστών.

Αυτές είναι αδιασάλευτες αρχές της πολιτικής μας. Συνεπώς, το Δημοκρατικό μας Μέτωπο αγαπάει τους λαούς του κόσμου. Και αυτοί αγαπούν τον αλβανικό λαό. Είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα που η Αλβανία, αν και μικρή χώρα, χαίρει τόσο μεγάλης συμπάθειας παντού στον κόσμο. Η Αλβανία είναι χώρα που οικοδομεί το σοσιαλισμό με τις δυνάμεις της, που «καβουρδίζεται με το λίπος της», όπως λέμε ε­μείς οι Αλβανοί, που δεν επιδιώκει να προκαλέσει πολέμους, να κατα­κτήσει χώρες και λαούς, αντίθετα ο λαός της θέλει να ζει σε φιλία με τους άλλους λαούς, γι' αυτό η συμπάθεια τους προς τον αλβανικό λαό είναι μεγάλη, είναι έκδηλη, είναι χειροπιαστή.

Οι διάφοροι λαοί του κόσμου όμως ζουν σε χώρες με καθεστώτα διαφορετικά από το δικό μας. Δεν κυβερνούνται από καθεστώτα όπως είναι η δικτατορία του προλεταριάτου που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα μας. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν ακολουθούν πολιτική σαν τη δική μας. Γι' αυτό, το κράτος μας της δικτατορίας του προλεταριά­του, και σαν συνέπεια και το Δημοκρατικό μας Μέτωπο, χωρίς να σα­λέψει από τις βασικές αρχές, είναι σε θέση ώστε, με το Κόμμα στην καθοδήγηση και με την υγιή έμπνευση του, να κάνει την αναγκαία α­νάλυση της εξέλιξης των καταστάσεων στον κόσμο, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των διαφόρων κρατών, των σκοπών και των στόχων αυτών των κρατών απέναντι στους λαούς τους, απέναντι στους άλλους λαούς και ιδιαίτερα απέναντι στο λαό μας. Αυτή η ανάλυση επιτρέπει τη χάραξη μιας σωστής και υγιούς πολιτικής και όχι συγκυριακής πο­λιτικής. Το Κόμμα μας και το Δημοκρατικό Μέτωπο, στηριζόμενα σ' αυτές τις γενικές αρχές, ξέρουν να διακρίνουν το βαθμό καλής προαί­ρεσης ενός αστικού κράτους από το βαθμό καλής προαίρεσης ενός άλ­λου αστικού κράτους απέναντι στην Αλβανία και απέναντι στους μι­κρούς λαούς γενικά, ξέρουν να διακρίνουν τον κίνδυνο μιας μεγάλης καπιταλιστικής δύναμης απέναντι σε μια άλλη μεγάλη καπιταλιστική δύναμη, καθώς και τον κίνδυνο που αποτελούν για τα άλλα μικρότερα καπιταλιστικά κράτη, ξέρουν να διακρίνουν το μεγάλο γενικό κίνδυνο των ιμπεριαλιστικών και σοσιαλιμπεριαλιστικών υπερδυνάμεων και για όλα αυτά τηρούν την κατάλληλη στάση. Αυτή η στάση που τη­ρούν το Κόμμα μας, το σοσιαλιστικό μας κράτος και το Δημοκρατικό Μέτωπο της Αλβανίας, δεν είναι οπορτουνιστική, αβάσιμη και ούτε υ­παγορευμένη από κάποιον, αλλά είναι στάση αρχών, βάσιμη και ειλι­κρινής. Είναι σκληρή και ασυμβίβαστη στάση προς τους εχθρούς, αλ­λά καλοπροαίρετη και άψογη προς εκείνα τα αστικά κράτη που ακο­λουθούν πολιτική φιλίας προς τη σοσιαλιστική Αλβανία και που μέσα στη χώρα τους ακολουθούν μερικές δημοκρατικές αρχές, επιτρέπουν να γίνουν μερικές μεταρρυθμίσεις κ.λπ. Εμείς έχουμε τις δικές μας α­πόψεις τόσο για τη «δημοκρατία» που υπάρχει σ' αυτές τις χώρες, όσο και γι' αυτά τα είδη «μεταρρυθμίσεων», για το περιεχόμενο τους και το σκοπό για τον οποίο γίνονται. Αυτό είναι δικαίωμα μας, που κανείς δεν μπορεί να μας το αρνηθεί, όπως δεν μπορεί να μας εμποδίσει να εκ­φράζουμε ελεύθερα τη γνώμη μας. Ακριβώς αυτό κάνουμε όταν εξη­γούμε στους λαούς θεωρητικά και πολιτικά το περιεχόμενο της «δημο­κρατίας» και των «μεταρρυθμίσεων» σ' ένα αστικό κράτος, τους πε­ριορισμούς και το χαρακτήρα τους κ.λπ. Αυτό όμως το κάνουμε χωρίς να επεμβαίνουμε στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων, γιατί, στο κά­τω - κάτω, είναι οι ίδιοι οι λαοί των διαφόρων χωρών αφέντες να απο­φασίσουν για την αξία αυτών των φαινομένων στο κράτος τους.

Πάντως, το Κόμμα μας και το Δημοκρατικό Μέτωπο κάνουν διαφο­ροποίηση και την κάνουν όχι μόνο για να υπερασπίσουν τα συμφέρο­ντα του λαού και της χώρας τους, αλλά και τα συμφέροντα των άλλων λαών, γιατί τη χώρα και το λαό τους δεν τα χωρίζουν ποτέ από τα γενι­κά συμφέροντα των λαών του κόσμου και του παγκόσμιου προλεταριά­του. Εδώ έγκειται η μεγάλη και ισχυρή αλήθεια που εκφράζει η πολιτι­κή του Κόμματος μας και του Δημοκρατικού Μετώπου, εδώ έχει την πηγή η υποστήριξη που βρίσκει στον κόσμο η πολιτική του κράτους μας.

Η πολιτική μας δεν μοιάζει με την πολιτική των αστικό καπιταλι­στικών και ρεβιζιονιστικών κρατών, που ταλαντεύεται σαν το κίτρινο φύλλο στο φθινοπωρινό άνεμο. Όχι! Η πολιτική μας δεν παρέκκλινε και δε θα παρεκκλίνει ποτέ από την αρχή, ότι με τους λαούς εμείς πρέπει να είμαστε και θα είμαστε αδελφοί, με τους λαούς πρέπει να είμαστε ενωμένοι για τους ίδιους σκοπούς, που είναι η ελευθερία, η δημοκρατία, η κυριαρχία και η πραγματική ανεξαρτησία* με τους λαούς μάς συνδέει ο αγώνας ενάντια σ' εκείνους που καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται τους λαούς, μας συνδέει ο αγώνας ενάντια σ' εκείνους που υποκινούν και προετοιμάζουν τους ληστρικούς ιμπερια­λιστικούς πολέμους, που γίνονται σε βάρος των λαών. Απ' αυτή την πολιτική εμείς δεν παρεκκλίνουμε ποτέ, η πολιτική μας αυτή δεν αλλάζει ποτέ, ανεξάρτητα από ποια μορφή διακυβέρνησης διευθύνεται ο ένας ή ο άλλος λαός.

Γι' αυτό, όταν η σοσιαλιστική Αλβανία δηλώνει ότι ιδιαίτερα με τους γειτονικούς λαούς επιθυμεί να ζει σε καλή φιλία και θεωρεί αδελφούς αυτούς τους λαούς, αυτό είναι μια αλήθεια αδιασάλευτη. Νιώθουμε ικανοποίηση όταν βλέπουμε πως μερικές ηγεσίες των γειτονικών και άλλων χωρών, παρ' όλο που δεν έχουν κοινωνικό καθεστώς σαν το δικό μας, ακολουθούν καλοπροαίρετη πολιτική απέναντι στη χώρα μας. Και το αλβανικό προλεταριακό κράτος από μέρους του ακολουθεί καλοπροαίρετη πολιτική, του αμοιβαίου συμφέροντος, δηλαδή κάνει την πρέπουσα διαφοροποίηση μ’ αυτά τα διάφορα προοδευτικά και καλοπροαίρετα απέναντι του αστικά κράτη. Αυτή την κατάσταση επιθυμούμε να έχουμε με όλα τα κράτη, μικρά ή μεγάλα, μα που τρέφουν εκτίμηση προς τη Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας και που επιθυμούν να έχουν φιλικές οικονομικές και πολιτιστικές σχέσεις με τη χώρα μας, ανεξάρτητα που είναι σ' αντίθεση μ' αυτή για μια σειρά προβλήματα, όπως κι εμείς είμαστε σ' αντίθεση μ' αυτά για μια σειρά ζητήματα αρχών.

Εμείς λέμε ότι οι κακόβουλες σχέσεις είναι πάντα επιζήμιες και επικίνδυνες και είναι δύσκολο να συγκαλυφθούν. Η ίδια η ζωή και η ιστορία της ανθρωπότητας δίδαξαν το λαό μας να είναι πάντα άγρυπνος απέναντι σε σχέσεις, πίσω από τις οποίες κρύβεται η μπαμπεσιά. Τώρα είναι πια πολλοί εκείνοι, άτομα ή επίσημοι κύκλοι στο εξωτερικό, που ξέρουν ότι ο αλβανικός λαός έχει καταδικάσει πάντα την μπαμπεσιά η οποία δεν ήταν και δεν είναι στο χαρακτήρα του. Εμείς καταδικάσαμε την προς το μαρξισμό - λενινισμό μπαμπεσιά και προδοσία των τιτοϊκών, των σοβιετικών ρεβιζιονιστών και κινέζων ρεβιζιονιστών ηγετών. Η ρήξη μας μ' αυτές τις αντιδραστικές ρεβιζιονιστικές ομάδες προήλθε από βαθιούς ιδεολογικούς και πολιτι­κούς λόγους και όχι για μικροζητήματα. Αυτοί οι λόγοι δεν είχαν μόνο εθνικό χαρακτήρα, γιατί δεν έθιγαν μόνο τα οικονομικά συμφέροντα της Αλβανίας. Όχι. Είχαν και έχουν περισσότερο διεθνή χαρακτήρα, επειδή έθιγαν τις μεγάλες αρχές για τις οποίες αγωνίζο­νται οι λαοί, αγωνίζεται το παγκόσμιο προλεταριάτο και η προοδευτι­κή ανθρωπότητα.

Η πολιτική του Κόμματος και του Μετώπου ήταν και είναι γνωστή από μικρούς και μεγάλους μέσα στη χώρα, αλλά και στο εξωτερικό και δε χρειάζεται στην ομιλία αυτή να μπω σε λεπτομέρειες. Ήθελα μόνο να τονίσω για ορισμένους κύκλους στο εξωτερικό, ότι η πολιτική του Κόμματος μας και του Δημοκρατικού Μετώπου Αλβανίας δε θα σαλέψει και δε θα αλλάξει ούτε στο ελάχιστον από τις καθορισμένες και μόνιμες σωστές αρχές που στηρίζονται στο μαρξισμό - λενινισμό. Η πολιτική μας θα είναι πάντα ταξική πολιτική, πολιτική αρχών, που ανταποκρίνεται στα ύψιστα συμφέροντα της χώρας μας, του σοσιαλι­σμού και του απελευθερωτικού αγώνα των λαών. Ο λαός μας θα αγωνιστεί πάντα ακλόνητα ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, το σοβιετικό σοσιαλιμπεριαλισμό και όλους τους αντιδραστικούς. Κανένας ας μη τρέφει την παραμικρή αυταπάτη ότι η σοσιαλιστική Αλβανία θα αλλάξει στάση απέναντι τους. Επίσης, το Κόμμα Εργασίας Αλβανίας και το αλβανικό κράτος θα αγωνιστούν και θα ξεσκεπάσουν τον κινέζικο σοσιαλιμπεριαλισμό, ο οποίος τάχθηκε πλάι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την παγκόσμια αντίδραση, πολεμώντας τους λαούς και ιδιαίτερα το σοσιαλισμό στην Αλβανία.

Από την άλλη μεριά, η Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας ακολούθησε και ακολουθεί καλοπροαίρετη πολιτική προς εκείνα τα κράτη που είναι καλοπροαίρετα απέναντι στο κράτος μας, που δεν επιδιώκουν να του κάνουν κακό, όπως ενεργούμε κι εμείς, που δεν προσπαθούμε και δεν σκοπεύουμε ποτέ να κάνουμε κακό στους λαούς τους, αλλά θέλουμε να είμαστε πάντα σε αρμονία και συνεργα­σία για τους ύψιστους σκοπούς και τους διακαείς πόθους όλων των λαών του κόσμου που ποθούν την απελευθέρωση, τη λευτεριά, τη δημοκρατία, την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και το σοσιαλισμό.

Σύντροφοι,

Η καμπάνια για τις εκλογές των βουλευτών της Λαϊκής Βουλής, είναι μια μεγάλη πολιτική επιχείρηση για την οργάνωση μας του Δημοκρατικού Μετώπου. Μαζί με όλες τις άλλες μαζικές οργανώσεις, να καταβάλουμε όλες τις δυνάμεις και να πάμε στις εκλογές των

βουλευτών της Λαϊκής Βουλής με όσο περισσότερα αποτελέσματα στη δουλειά. Με ακλόνητη εμπιστοσύνη στη σωστή γραμμή του Κόμματος και στις λαμπρές προοπτικές που ανοίχτηκαν στο λαό μας, ας ξεσπάσει με δύναμη και σ' αυτή την καμπάνια ο πολιτικός ενθουσιασμός και η κινητοποίηση των εργατών, των αγροτών, της νεολαίας, των γυναικών, όλων των εργαζομένων μας, για να στέψουμε με πλήρη επιτυχία αυτές τις εκλογές.

Ζήτω ο ηρωικός λαός μας!

Ζήτω το Κόμμα!

Ζήτω το Δημοκρατικό Μέτωπο!

«Για τη λαϊκή εξουσία» Συλλογή έργων